เสียสละเพื่อความอยู่รอด

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องเกล็ดหิมะโปรยปราย ดุจดังดอกเหมันต์สีโลหิตที่เบ่งบานท่ามกลางความตาย "เจ้า... เหตุใดจึงโง่เขลาถึงเพียงนี้!" เสียงของมู่หรงเซวี่ยสั่นเครือจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งตำหนักดาราพร่างพรายผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี นางตระกองอุ้มร่างที่อาบย้อมไปด้วยโลหิตของฉินอวี้ไว้ในอ้อมแขน ปราณดาราในร่างนางปั่นป่วนจนกระอักเลือดคำโตออกมา รัศมีดาราที่เคยสว่างเจิดจ้าบัดนี้หม่นหมองลงจนแทบจะดับสูญ เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือเงาร่างมหึมาของราชันย์อสูรโลหิตแห่งแดนทมิฬ มันหัวเราะคำรามด้วยความสะใจ เสียงของมันสะเทือนเลื่อนลั่นจนมิติรอบด้านบิดเบี้ยว "ฮ่าๆๆๆ! มดปลวกผู้ทะนงตน คิดจะใช้ร่างกายต้านทานกระบี่ทลายฟ้าของข้า ช่างรนหาที่ตายนัก! วันนี้ทั้งวิถีกระบี่และนางเซียนผู้นี้จักต้องตกเป็นของข้า!" ฉินอวี้กระอักโลหิตสีดำข้นออกมาอีกระลอก ร่างกายของเขาแหลกสลายไปครึ่งแถบ กระดูกซี่โครงหักทับปอด พลังปราณย้อนกลับเข้าโจมตีจุดชีพจรหลักจนทั่วร่างแตกซ่าน แต่ทว่า ดวงตาคมกริบดุจคมกระบี่ของเขากลับยังคงทอประกายเย่อหยิ่งท้าทายฟ้าดินอย่างไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด เขาฝืนยกมุมปากขึ้นแย้มยิ้มทั้งที่ลมหายใจรวยริน มือที่เต็มไปด้วยรอยแผลฉกรรจ์เอื้อมไปสัมผัสแก้มเนียนนุ่มที่เปื้อนคราบน้ำตาของมู่หรงเซวี่ยอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบเกลี่ยหยดน้ำตาบนดวงหน้าของนางแผ่วเบา "เซวี่ยเอ๋อร์..." เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทว่าก้องกังวานลึกลงไปในวิญญาณของนาง "ข้า... ฉินอวี้ ผู้นี้... ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด... แม้กระทั่งสวรรค์... แต่ถ้าเป็นเจ้า... ข้าขอใช้ลมหายใจเฮือกสุดท้าย... แลกความปลอดภัยให้แก่เจ้า..." "หุบปาก! ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าพูดเช่นนี้!" มู่หรงเซวี่ยสั่นเทาไปทั้งร่าง ความเย็นชาที่นางใช้ปกป้องหัวใจมานับร้อยปีบัดนี้แตกสลายไม่มีชิ้นดี นางสูญเสียผู้เป็นที่รักมาครั้งหนึ่งแล้วในอดีต จะให้สูญเสียเขาผู้เป็นดั่งแสงสว่างดวงเดียวในห้วงภวังค์อันมืดมิดนี้ไปอีกได้อย่างไร นางยอมแม้กระทั่งเผา100ปีแห่งการบำเพ็ญเพียรของตนเอง! "ข้าจะยอมตายพร้อมกับเจ้า..." มู่หรงเซวี่ยพึมพำด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว นางรวบรวมดาราโลหิตที่เหลืออยู่ทั้งหมดในตันtian (ตันเถียน) เปลวเพลิงสีครามแห่งดาราจักรลุกโชนขึ้นรอบกายของนาง อุณหภูมิรอบด้านลดฮวบลงจนกลายเป็นศูนย์องศาในพริบตา วิชานางเซียนดับสูญดาราถูกกระตุ้นขึ้นถึงขีดสุด! ราชันย์อสูรโลหิตสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอันน่าสะพรึงกลัว สีหน้าของมันเปลี่ยนเป็นหวาดหวั่น "นัง... นังสารเลว เจ้าคิดจะระเบิดแก่นแท้เซียนเพื่อลากข้าลงนรกงั้นหรือ!" "หากมันทำให้เจ้าดับสูญไปพร้อมกับข้า... เหตุใดจะไม่ได้!" มู่หรงเซวี่ยแผดเสียงก้อง ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเหมันต์พลันปรากฏกลุ่มดาวนพเคราะห์ร่วงหล่นลงมาดุจห้วงอุกกาบาตเพลิงพลาญ ทว่า ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง ฉินอวี้กลับคว้าข้อมือของนางไว้แน่น แรงบีบนั้นแม้จะอ่อนแรงแต่กลับเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งกระบี่ที่ไม่ยอมจำนน "อย่า..." ฉินอวี้ส่ายหน้าช้าๆ สายตาของเขาจ้องมองนางด้วยความลึกซึ้งที่นางไม่มีวันลืม "วิชา... ของเจ้า... ใช้เพื่อ... ก้าวสู่จุดสูงสุด... มิใช่เพื่อ... ตายตามข้า..." "ฉินอวี้!" "จำไว้... ข้า... ไม่ยอมให้ใคร... พรากเจ้าไป... แม้แต่ความตาย... ก็ไม่มีสิทธิ์..." สิ้นเสียงคำรามของฉินอวี้ กระบี่สังหารเทพที่ปักอยู่บนพื้นดินพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวกระบี่ระเบิดแสงสีขาวบริสุทธิ์เจิดจ้าบาดตา แสงนั้นพุ่งทะยานเสียดฟ้า แหวกม่านเมฆทมิฬจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดมหใหญ่ ร่างของฉินอวี้ถูกพลังปราณย้อนกลับกลืนกินจนผิวหนังปริแตก รอยเลือดพวยพุ่งออกจากทุกรูขุมขน แต่วิญญาณกระบี่ของเขากลับหลอมรวมเข้ากับดาราจักรในร่างของมู่หรงเซวี่ยอย่างสมบูรณ์แบบ! เปรี้ยง! เสียงคำรามสะท้านฟ้าดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ เบื้องหน้าพวกเขาทั้งสอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้นะคะ