ร่วมทางสู่แดนเหนือ

กลิ่นอายโลหิตจางๆ ยังคงลอยวนอยู่รอบปลายนิ้วที่กำด้ามกระบี่แน่น แม้คราบเลือดบนคมเหล็กจะถูกชะล้างด้วยหยาดน้ำค้างแห่งราตรีกาลไปนานแล้วก็ตาม ฉินอวี้ไม่เคยใส่ใจว่าเบื้องหน้าคือศัตรูระดับใด หรืออาคมกักขังวิญญาณจะน่าสะพรึงกลัวเพียงไหน สิ่งเดียวที่ยังคงเต้นระรัวอยู่ใต้ซี่โครงของบุรุษผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นศิษย์ทรยศ คือเพลิงแค้นที่แผดเผาสำนักกระบี่เยือกแข็งจนมอดไหม้เป็นจุลในจินตนาการ "เจ้าคิดจะใช้ร่างเนื้อที่ใกล้แตกสลายนี้ เดินทางฝ่าแดนเหนือหมื่นลี้ไปจริงๆ หรือ ฉินอวี้?" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็งพันปีดังขึ้นจากความมืด มู่หรงเซวี่ยก้าวออกมาจากเงาจันทร์ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงลมปราณดาราที่หมุนวนรอบกาย นางคือผู้อำไพแห่งตำหนักดาราพร่างพราย ผู้คนต่างเกรงกลัวและคุกเข่าให้ ทว่าในยามนี้ สายตาที่นางมองบุรุษผู้ทะนงตนเบื้องหน้า กลับเจือความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงันอย่างแนบเนียน ฉินอวี้เหลือบมองนางด้วยหางตา ริมฝีปากหยักยิ้มเยาะหยันฟ้าดิน "ต่อให้กระดูกทุกท่อนต้องแหลกสลายกลายเป็นผงธุลี ต่อให้ลมหายใจสุดท้ายดับสิ้นกลางพายุหิมะ แค้นนี้... ข้าก็ต้องสะสางด้วยคมกระบี่ของข้าเอง มู่หรงเซวี่ย เจ้าไม่ต้องเอาตัวเข้ามาพัวพันกับเส้นทางสายนี้หรอก วิถีเซียนของเจ้าสูงส่งเกินกว่าจะมาแปดเปื้อนกับโคลนตมแห่งการล้างแค้น" ดวงตาคู่งามของมู่หรงเซวี่ยหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายมีความเจ็บปวดวูบผ่านก้นบึ้งนัยน์ตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว นางก้าวเข้ามาประชิดจนกลิ่นอายความเย็นเยือกของดาราและกลิ่นอายบุรุษหลอมรวมเป็นหนึ่ง "วิถีเซียนของข้าคือสิ่งใด เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ ฉินอวี้? นับตั้งแต่วันที่ข้ายอมละทิ้งกฎเหล็กแห่งตำหนักดาราเพื่อยืนเคียงข้างเจ้า เส้นทางเบื้องหน้า ไม่ว่ามันจะนำไปสู่ขุมนรกหรือทัณฑ์สวรรค์... ข้าก็จะเป็นผู้ถือกระบี่ร่วมทางไปกับเจ้าเอง" คำพูดนั้นหนักแน่นดั่งภูผา ทว่าอ่อนโยนลึกซึ้งจนฉินอวี้ต้องชะงัก หัวใจที่ด้านชามานานนับปีคล้ายมีรอยร้าวเล็กๆ เกิดขึ้น ความรู้สึกผิดบาปและความอาลัยอาวรณ์ตีรวนขึ้นในอก เขาเป็นเพียงคนจรผู้ไร้บ้าน ถือครองวิชากระบี่สังหารเทพที่กัดกินอายุขัยทุกคราที่ชักกระบี่ออก การดึงนางเซียนผู้สูงส่งให้มาร่วมจมดิ่งในวังวนแห่งเลือดเนื้อและความตายเช่นนี้ มันเห็นแก่ตัวเกินไปหรือไม่? "เจ้าช่างโง่เขลานัก..." ฉินอวี้แค่นหัวเราะเสียงต่ำ มือหนายื่นออกไปหมายจะผลักร่างบางให้ออกห่าง ทว่ากลับถูกปลายนิ้วเรียวนุ่มดั่งหยกของนางคว้าจับไว้มั่น แรงปราณดาราเย็นเยือกไหลซึมผ่านชีพจร ช่วยบรรเทาอาการบาดเจ็บภายในที่เกิดจากการฝืนใช้พลังปราณสังหารเทพเมื่อวันก่อนได้อย่างน่าอัศจรรย์ "ข้าโง่มาตั้งแต่ยอมมอบหัวใจให้บุรุษผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ฟ้าดินอย่างเจ้าแล้ว" มู่หรงเซวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับจริงจังและมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด "อย่าได้ผลักไสข้าอีกเลย ฉินอวี้ หนทางสู่แดนเหนือเต็มไปด้วยค่ายกลโบราณ สัตว์อสูรบรรพกาล และยอดฝีมือจากสำนักใหญ่ที่ตั้งค่าหัวเจ้าไว้ หากไม่มีข้าคอยสะกดกลิ่นอายกระบี่สังหารเทพให้ เจ้าคิดว่าจะเดินไปได้อีกกี่ลี้ก่อนจะกระอักเลือดตายกัน?" ความจริงอันโหดร้ายทำให้ฉินอวี้ต้องยอมจำนนด้วยคำพูด เขาถอนหายใจยาว แววตาทระนงแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่ง "เช่นนั้น... ก็จงก้าวไปพร้อมกับข้า หากฟ้าดินต้องการชีวิตพวกเรานัก ก็มาดูกันว่ากระบี่ในมือข้ากับดาราบนฟ้าของเจ้า อย่างไหนจะดับสูญก่อนกัน!" ทั้งสองตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ร่างทั้งสองพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องน้ายามรัตติกาลดั่งดาวตกสีเงินและประกายกระบี่สีโลหิต มุ่งหน้าสู่ดินแดนเหนือสุดขอบยุทธภพ ที่ซึ่งความลับแห่งการทรยศและการล้างเผ่าพันธุ์กำลังรอการชำระสะสาง ทว่า... เมื่อทะยานผ่านเขตแดนรอยต่อระหว่างแคว้น บรรยากาศรอบกายก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกจนน่าประหลาด หมอกหนาทึบสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องล่าง บดบังแสงจันทร์จนมืดมิด ในพริบตานั้นเอง ค่ายกลอักขระโบราณนับพันสายก็สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ปิดตายทุกเส้นทางถอยรన్ని! "ระวัง!" มู่หรงเซวี่ยอุทานเสียงหลง พลังปราณดาราถูกปลดปล่อยออกมารอบทิศทางเพื่อสร้างเป็นม่านโล่คุ้ม ทว่า จากเงาลึกของหมอกดำ เสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกก็ดังสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่น "ฮ่าๆๆๆ... ฉินอวี้ มู่หรงเซวี่ย พวกเจ้ารอวันนี้มานานนัก แต่พวกข้ารอพวกเจ้าอยู่ที่นี่นานยิ่งกว่า!" สิ้นเสียงคำราม ร่างนับร้อยในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากรูปอสูรโลหิต ก็พุ่งทะยานออกมาจากม่านหมอก พร้อมกับกระบี่นับพันเล่มที่ชี้ตรงมายังพวกเขาทั้งสอง และผู้นำกลุ่มที่ยืนอยู่บนยอดผาน้ำแข็งเบื้องบน... กลับเป็นบุคคลที่ฉินอวี้คิดว่าตายตกไปพร้อมกับกองเพลิงในสำนักเมื่อสามปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ห้วงมิติแห่งเซียนไปกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ