ข่าวลือเรื่องดันเจี้ยนต้องห้าม

"นั่นไม่ใช่แค่มิติที่บิดเบี้ยว แต่มันคือคำประกาศสงครามที่ไร้เสียงต่างหากล่ะคะ เซน" ฉันโยนสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ เสียงกระทบของมันหนักแน่นพอๆ กับหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก แสงจากโฮโลแกรมแผนที่ดันเจี้ยนระดับ S ทอแสงสีแดงฉานสะท้อนแววตาที่เย็นชาของฉัน ในภาพนั้นรอยแยกมิติที่เคยปิดสนิทกลับค่อยๆ ปริออกดุจปากแผลที่ถูกกรีดด้วยมีดผ่าตัด และท่ามกลางความมืดมิดนั้น ดวงตาสีโลหิตของ 'วอคเกอร์' ยังคงจ้องมองกลับมา ราวกับเขากำลังดูละครเวทีที่ฉันเป็นนักแสดงนำผู้โง่เขลา เซนกอดอกพิงกำแพง ใบหน้าของชายผู้เคยอยู่บนจุดสูงสุดของวงการฮันเตอร์บัดนี้เหลือเพียงความเคร่งขรึม เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเลื่อนดูข้อมูลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ "ลิซ่า... ถ้าสิ่งที่เธอเห็นคือวอคเกอร์จริงๆ เรากำลังรับมือกับฝันร้ายที่เรารู้วิธีแก้ดีที่สุด แต่น่ากลัวที่สุดในเวลาเดียวกัน" เซนพูดพลางมองหน้าฉัน "ร่างแยกพวกนั้น... 'คริส' และ 'เอเลน่า' พวกเขาทรยศเธอเพื่อแลกกับอำนาจจากวอคเกอร์ และตอนนี้พวกเขากำลังกลายเป็นอาวุธในมือมัน" "อำนาจที่ได้มาจากการขายวิญญาณให้ปีศาจ มันก็แค่ความว่างเปล่าค่ะ" ฉันลุกขึ้นยืน จัดปกเสื้อโค้ทตัวยาวให้เรียบกริบ "สิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่ความแค้นส่วนตัวของฉัน แต่คือจุดที่รอยแยกนั้นปรากฏขึ้น... มันคือพื้นที่ 'ต้องห้าม' ในเขตดวงจันทร์สีเลือด ซึ่งสมาคมฮันเตอร์ประกาศว่าเป็นเขตสูญพันธุ์ไปนานแล้ว" ฉันเดินไปที่ตู้เก็บการ์ดส่วนตัว ปลายนิ้วสัมผัสผิวสัมผัสเย็นเฉียบของสำรับไพ่ลึกลับที่ฉันเพิ่งสุ่มได้จากการเสี่ยงดวงครั้งล่าสุด ความเย็นจากมันซึมลึกเข้าสู่ผิวหนัง นี่คืออาวุธเดียวที่วอคเกอร์ไม่เคยรู้จัก และมันจะเป็นไพ่ตายใบสุดท้ายของฉัน "เซน เตรียมรถให้พร้อม เราจะไปที่นั่น" "เธอบ้าไปแล้วหรือเปล่า?" เซนก้าวเข้ามาขวาง "นั่นมันดันเจี้ยนระดับ S ที่ปิดตายมาสิบปีนะ! ต่อให้เธอจะมี 'เด็คเทพเจ้า' อยู่ในมือ แต่มันก็ยังไม่เสถียรพอที่จะแบกรับแรงกดดันมิติขนาดนั้นได้ ลำพังแค่เธอคนเดียวจะไปสู้กับร่างจำลองของอดีตเพื่อนร่วมทีมที่รู้ทางหนีทีไล่ของเธอหมดแล้วเนี่ยนะ?" ฉันหยุดฝีเท้าลง หันไปสบตากับเขา แววตาของฉันเรียบเฉยทว่าซ่อนความเด็ดเดี่ยวเอาไว้ข้างใน "ถ้ารอให้สมาคมขยับตัว พวกเราก็คงถูกกลืนหายไปพร้อมกับเมืองนี้แล้วค่ะ การเป็นฮันเตอร์ไม่ได้แปลว่าต้องรอให้คนอื่นอนุมัติ แต่มันคือการตัดสินใจว่าวินาทีไหนควรจะเดิมพันทุกอย่างเพื่อชัยชนะ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่ทำงานหนัก ฉันเดินไปหยิบหน้ากากโลหะมาสวมปิดบังใบหน้าครึ่งล่าง ก่อนจะหันมามองเซนที่ยืนนิ่ง เขาไม่ได้เอ่ยค้านอีกแล้ว เพราะเขารู้ดีว่าเมื่อฉันตัดสินใจ ดวงตาที่เคยอ่อนโยนของฉันจะแปรเปลี่ยนเป็นคมดาบที่พร้อมจะฟาดฟันทุกอย่างที่ขวางหน้า เราใช้เวลาเดินทางผ่านเขตรกร้างที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของเมืองเก่า กลิ่นอายของดันเจี้ยนลอยมาเตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นอับชื้นเหมือนที่เคยเจอ แต่มันคือกลิ่นของ 'ความเน่าเฟะของกาลเวลา' ทันทีที่รถจอดสนิทหน้าประตูหินยักษ์ที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่พลังงาน รอยแยกมิติเบื้องหน้าก็ระเบิดแสงวาบขึ้นมา ที่นั่น... ร่างของชายหญิงคู่หนึ่งยืนตระหง่านอยู่ พวกเขาสวมชุดเกราะกิลด์เก่าที่ลิซ่าเคยอยู่ รอยยิ้มของคริสยังคงแสยะกว้างเหมือนในวันที่เขาสั่งผลักฉันลงไปในหลุมมืดมิด "ลมอะไรหอบเอาอดีตหัวหน้ากิลด์ที่น่าสงสารมาถึงที่นี่กันล่ะ ลิซ่า?" คริสเอ่ยเสียงเย้ยหยัน ในมือของเขามีดาบสีดำสนิทที่แผ่ไอสังหารออกมา ฉันไม่ตอบ แต่ค่อยๆ ดึงไพ่ใบหนึ่งออกมาจากสำรับ แสงสีทองจางๆ เปล่งประกายขึ้นรอบนิ้วมือ "ลมที่หอบเอาหนี้เลือดมาทวงคืนไงคะ" ฉันตวัดมือปล่อยการ์ดออกไป การ์ดใบนั้นกลายเป็นพายุหิมะที่แช่แข็งทุกอย่างในรัศมีสิบเมตร แต่วินาทีที่พายุหิมะสัมผัสตัวคริส เขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วโพรงมิติ "เธอไม่ได้มาหาเราเพื่อทวงหนี้หรอกลิซ่า... เธอมาที่นี่เพื่อเป็น 'ภาชนะ' ชิ้นต่อไปต่างหาก" เสียงของวอคเกอร์ดังขึ้นจากความว่างเปล่า ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็พุ่งเข้าพันธนาการร่างของฉันจากด้านหลัง ฉันเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่พยายามแทรกซึมเข้าสู่ระบบพลังของฉัน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้นไม่ใช่การถูกจับตัว แต่มันคือการที่ฉันเห็น 'ใครบางคน' เดินออกมาจากรอยแยกนั้น... เขาคนนั้นมีใบหน้าเหมือนเซนทุกประการ แต่ดวงตาของเขากลับเป็นสีม่วงเข้มของมิติที่สาม! "เซน? นายมาได้ยังไง..." ฉันพึมพำผ่านหน้ากากที่กำลังร้าว ร่างจำลองของเซนยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยนจนน่าขนลุก ก่อนจะคว้าคอเสื้อของฉันไว้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ฉันไม่มีวันลืม "เซนที่เธอกำลังคุยด้วยอยู่ตอนนี้... เขาเป็นตัวจริงหรือตัวปลอมกันแน่ล่ะ ลิซ่า?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางที่แสนอันตรายไปกับลิซ่านะคะ!