การฟื้นฟู

"เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปงานศพตัวเองได้แล้ว เซน... เพราะถ้าเรายอมแพ้ตอนนี้ นั่นแหละคือวินาทีที่กิลด์นี้จะตายไปจริงๆ" ลิซ่ากระแทกการ์ดระดับหายากลงบนโต๊ะไม้โอ๊คจนเกิดเสียงดังสนั่น เสียงนั้นกรีดแทรกความเงียบงันที่ปกคลุมห้องประชุมของกิลด์ 'สตาร์ดัสต์' มาตลอดสามชั่วโมงเต็ม เธอไม่ได้มองหน้าใครเลย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอจ้องเขม็งไปที่รอยร้าวบนผนังห้อง ภาพเงาที่พูดได้เมื่อครู่ยังคงหลอกหลอนอยู่ในมโนภาพ—เงาที่ใช้เสียงเดียวกับเธอ พูดประโยคที่เธอยังไม่พร้อมจะยอมรับว่ามันคือความจริง "ลิซ่า... เราสูญเสียฮันเตอร์ระดับสูงไปกว่าครึ่งในการบุกดันเจี้ยนคราวก่อน คนที่เหลืออยู่ขวัญเสียจนแทบจะจับอาวุธไม่ไหวแล้ว" เซนเอ่ยเสียงเบาหวิว เขาหมุนปากกาในมือไปมาอย่างประหม่า ดวงตาที่เคยคมกริบของนักวิเคราะห์บัดนี้ฉายแววแตกสลาย "นายวอคเกอร์ไม่ได้แค่ทำลายกองกำลังของเรา แต่มันกำลังทำลาย 'ความหวัง' ของทุกคน" ลิซ่าแค่นยิ้ม มุมปากที่ยกขึ้นเพียงเล็กน้อยนั้นไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่มันคือการเยาะเย้ยโชคชะตา เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสง่างามที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากร่างที่ดูบอบบางแต่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า เธอเดินไปที่หน้าต่าง บานกระจกสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เริ่มซีดเซียวของเธอเอง "ความหวังไม่ได้ถูกทำลายด้วยน้ำมือของวอคเกอร์หรอกค่ะเซน... แต่มันถูกทำลายด้วยความกลัวของเราเองต่างหาก" เธอหันกลับมา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนล้าเป็นประกายแห่งนักรบที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน "สามปีก่อนฉันยอมถอยเพราะคำว่า 'ตัวถ่วง' ของพวกมัน แต่ในวันนี้... ใครที่กลัวก็เชิญก้าวออกไปจากประตูบานนั้นได้เลย ฉันจะไม่รั้งใครไว้ แต่ถ้าใครยังเลือกจะยืนอยู่ตรงนี้ เราจะลุกขึ้นฟื้นฟูทุกอย่าง... ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง แต่เพื่อทวงคืนศักดิ์ศรีที่มันพรากไป" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ 'คิน' แทงค์เกอร์ร่างยักษ์ผู้เป็นที่พึ่งของกิลด์ดังขึ้น เขาเดินโซซัดโซเซเข้ามาในห้อง มือที่เคยถือโล่เทพเจ้าบัดนี้เต็มไปด้วยผ้าพันแผล "ผมจะสู้" คินพูดเสียงแหบพร่า "ไม่ใช่เพื่อกิลด์ แต่เพราะไม่อยากให้ลูกเมียต้องอยู่ภายใต้เงาของพวกจักรพรรดิเงา... ผมไม่อยากเป็นตัวตลกของพวกมันอีกต่อไปแล้ว" ลิซ่าพยักหน้าช้าๆ เธอหยิบเด็คการ์ดในมือขึ้นมาสะบัดเบาๆ พลังมานาสีเงินยวงเริ่มหมุนวนอยู่รอบนิ้วเรียวสวยของเธอ "ดีค่ะ... ถ้าอย่างนั้น เรามาเริ่มการฟื้นฟูด้วยการสุ่มชะตากรรมที่พวกมันคาดไม่ถึงกันเถอะ" เธอกางการ์ดออกมากลางอากาศ แสงสว่างเจิดจ้าอาบไล้ไปทั่วห้องบรรยากาศที่เคยหม่นหมองเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อลิซ่าเริ่มอธิบายกลยุทธ์การผสานพลังการ์ดรูปแบบใหม่ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ทุกคนในห้องเริ่มเงยหน้าขึ้น ดวงตาของพวกเขาเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่ร้อนแรงดุจไฟ ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนกำลังฮึกเหิม ลิซ่ากลับชะงักไป เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเธออีกครั้ง—เสียงเดียวกับเธอ แต่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความอาฆาต *‘เธอกำลังหลอกตัวเอง ลิซ่า... การฟื้นฟูที่เธอสร้างขึ้น ก็แค่การสร้างอนุสาวรีย์แห่งความตายให้ตัวเองเท่านั้น’* ร่างของเธอกระตุกวูบ ลิซ่าพยายามประคองสติพลางหันไปมองที่ประตูห้องประชุมซึ่งควรจะปิดสนิท แต่บัดนี้... บานประตูไม้โอ๊คค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ อย่างไร้ที่มา ความมืดมิดจากภายนอกไหลทะลักเข้ามาดั่งกระแสน้ำคลื่นยักษ์สีดำที่ไม่ได้เกิดจากธรรมชาติ และสิ่งที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา... คือตัวเธอเองในชุดเกราะที่แตกสลายเปื้อนเลือด ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลึกพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย ดวงตาสีโลหิตจ้องตรงมาที่ลิซ่าก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูวิปริตจนคนทั้งห้องต้องก้าวถอยหลังกรู "ไง... ตัวฉันในอดีตที่โง่เขลา" ร่างจำลองนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นประสาท ก่อนจะยกมือขึ้นเรียกอาวุธที่ไม่มีใครในห้องนี้อยากเห็น "ในเมื่อเธอกำลังจะฟื้นฟูสิ่งที่พังพินาศ... งั้นเริ่มจากการตายของเธอต่อหน้าคนพวกนี้ดีไหมล่ะ?" ลิซ่ารู้สึกถึงความเย็นเยือกที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เมื่อการ์ดในมือของเธอเริ่มเปลี่ยนสีจากเงินยวงเป็นสีดำสนิท... การ์ดใบสุดท้ายที่เธอไม่เคยเปิดใช้งานกำลังเต้นตุบๆ ในมือราวกับหัวใจที่กำลังจะระเบิดออก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการต่อสู้ของลิซ่ามาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ ด้วยรักและการ์ดที่พร้อมลุยเสมอ, การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าค่ะ