นักข่าวใต้ดิน

กลิ่นของฟอร์มาลีนในห้องผ่าศพยามวิกาลไม่ได้ให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้าน แต่มันอบอวลด้วยความเน่าเฟะทางจริยธรรมที่ผ่านการดองเก็บไว้จนได้ที่ ธันวากวาดสายตามองจอภาพซีทีแคน (CT Scan) บนผนังดิจิทัล แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนบนกรอบแว่นโลหะของเขา ศพตรงหน้าคือโครงกระดูกไร้ชื่อที่ตำรวจจัดจำแนกให้เป็นอุบัติเหตุ แต่รอยบิ่นระดับไมครอนบนกระดูกซี่โครงซ้ายนั้นตะโกนฟ้องความจริงอีกรูปแบบหนึ่ง—มันคือรอยคีมผ่าตัดหัวใจที่ใช้โดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง ไม่ใช่รอยกระแทกจากคอนกรีตบนท้องถนน ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าไม่ได้ทำให้ธันวาละสายตาจากจอภาพ เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย โรงพยาบาลนิติเวชแห่งนี้ไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามาหลังเที่ยงคืน ยกเว้นยามที่มาเดินตรวจความเรียบร้อยตามหน้าที่ ซึ่งมักจะมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าลากรองเท้าแตะอันหนักหน่วง ไม่ใช่จังหวะเคาะสามครั้งที่เปี่ยมด้วยความมั่นอกมั่นใจเช่นนี้ "ผมไม่ได้เปิดรับแขกยามวิกาลครับคุณรินรดา... หรือถ้าคุณมาเพื่อจะบอกว่าตำรวจกำลังปิดข่าว ผมก็รู้แล้ว" ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง ร่างสูงโปรดในชุดกาวน์สีขาวยังคงยืนกอดอกนิ่งสนิท บานประตูกระจกเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเจือจางปะปนกับกลิ่นไอฝนยามค่ำคืนลอยเข้ามาแตะจมูก รินรดาในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากโต๊ะชันสูตรเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคู่คมกริบภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนไม่ได้มองมาที่ศพ เธอกลับจ้องมองแผ่นหลังของแพทย์นิติเวชด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความเย้ยหยัน "คุณนี่มันน่าเบื่อเสียจริง หมอธันวา" เสียงนุ่มทànแต่แฝงความเฉียบคมดังขึ้น "เดาเก่งเสียทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องที่ว่า... ทำไมพี่ชายของคุณถึงต้องตายในคืนที่เขาถือแฟ้มคดีนี้อยู่ในมือ" บรรยากาศในห้องชันสูตรดิ่งวูบลงทันที อุณหภูมิรอบตัวราวกับลดต่ำลงอีกหลายองศา ธันวาหมุนตัวกลับมาช้าๆ แววตาที่เคยราบเรียบเย็นชาบัดนี้ฉายประกายอันตรายบางอย่างออกมาอย่างปิดไม่มิด ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันแน่นจนกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ตัวเองไม่มีปัญญาดับนะ รินรดา" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบ ลมหายใจของเขาพ่นออกมาเป็นไอจางๆ ในความเย็น "ข้อมูลเรื่องพี่ชายผม... ตำรวจระดับสูงยังปิดเป็นความลับ ชั้นความปลอดภัยระดับสาม... คุณไปเอามาจากรูไหนของสังคมใต้ดิน?" รินรดาไม่สะท้านต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงตรงหน้า เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะสเตนเลสที่มีร่างไร้วิญญาณนอนอยู่ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนขอบโต๊ะเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "รูที่ลึกว่าที่คุณคิด หมอ... สังคมที่เราต่างก็หากินกับซากศพและความลับของคนตาย" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนขนลุก "คุณคิดว่าคุณฉลาดที่สุดในห้องนี้ เพราะคุณอ่านความจริงจากรอยมีดบนกระดูก แต่คุณกลับมองไม่เห็นภาพใหญ่... ว่าคนที่สั่งฆ่าพี่ชายคุณ ไม่ได้ต้องการแค่เก็บปากคำ แต่มันต้องการให้คุณก้าวเข้ามาในเกมนี้ตั้งแต่แรกต่างหาก" ธันวาขยับก้าวเข้าประชิดตัวเธอ ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองหญิงสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความระแวง เคมีระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่านราวกับประจุไฟฟ้าที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ระหว่างนักวิทยาศาสตร์ผู้ยึดมั่นในตรรกะ กับนักข่าวผู้ใช้เล่ห์เหลี่ยมและข่าวกรองนอกกฎหมายเป็นอาวุธ "พูดให้มันชัดเจน..." ธันวากัดฟันกรวด "คุณรู้อะไรมา?" รินรดายกมุมปากขึ้นยิ้ม เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ ที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากการถูกฝนสาดมาวางไว้บนโต๊ะชันสูตร ทับบนร่างของศพนิรนามอย่างไร้ความยำเกรง "นี่คือสำนวนคดีจริงของพี่ชายคุณ... ฉบับที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในระบบของกรมตำรวจ" รินรดาพูดเสียงกระซิบ ดวงตาพราวระยับด้วยความท้าทาย "และข้างในนั้น... มีชื่อของคนที่คุณกำลังผ่าตัดศพมันอยู่เมื่อสัปดาห์ก่อน" ธันวาก้มมองซองเอกสารนั้น หัวใจในอกกระหน่ำเต้นด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากวิสัยของแพทย์ผู้เยือกเย็น มือเรียวของแพทย์หนุ่มเอื้อมออกไปหมายจะหยิบมันขึ้นมาเปิดดู ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสโดนซองกระดาษ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงล็อกประตูอัตโนมัติจากภายนอกที่ดัง *คลิก* สนั่นหวั่นไหว ไฟนีออนกะพริบไหวรุนแรงสามครั้งก่อนจะดับลงทั้งห้อง เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องลงบนร่างของศพและคนทั้งสอง รินรดากระชากแขนธันวาเข้าไปหลบหลังเสาปูนอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดไร้รอยยิ้มในพริบตา "พวกมันมาเร็วกว่าที่ฉันคิด... ดูท่าทางเราจะเล่นสนุกกันเกินไปเสียแล้ว หมอ" ธันวามองลอดความมืดไปยังเงาร่างสามร่างที่กำลังทาบทับผ่านกระจกฝ้าประตูห้องชันสูตร พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันดังแกร๊ก... ประตูห้องกำลังถูกงัดจากภายนอก ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ