ทฤษฎีความซวยที่ชื่อว่าวิชาเลือกเสรี

“คุณช่วยกรุณาแหกตาดูผังวิชาเลือกเสรีในมือหน่อยได้ไหมคะ? นี่มันคณะนิติศาสตร์ ไม่ใช่ศูนย์ประมวลผลข้อมูลของนาซา ที่คุณจะมาวางแผนจัดระเบียบที่นั่งเหมือนกำลังคุมโครงการระดับชาติแบบนี้” เสียงแหลมใสแต่แฝงด้วยความกวนประสาทของริน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องบรรยายรวมที่ปกติควรจะมีแต่เสียงจดเลกเชอร์ เธอกอดอกแน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า ซึ่งกำลังใช้ไม้บรรทัดวัดระยะห่างของโต๊ะเรียนแต่ละตัวอย่างบ้าคลั่ง กันต์หยุดมือที่กำลังขีดเขียนลงบนแท็บเล็ต เขาสวมแว่นกรอบบางที่ดูภูมิฐานเกินเด็กปีสามไปหลายขุม เขาค่อยๆ ดันกรอบแว่นขึ้นก่อนจะหันมามองรินด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าประกายในดวงตานั้นเหมือนกำลังประเมิน 'ความไร้ตรรกะ' ของผู้หญิงตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน “ตามหลักสถิติศาสตร์ ความน่าจะเป็นที่จุดศูนย์กลางของห้องจะมีค่าเฉลี่ยของเสียงรบกวนต่ำที่สุดในเวลา 09.00 น. และนั่นคือตำแหน่งที่ผมเลือกเพื่อประสิทธิภาพสูงสุดในการเรียน” กันต์ตอบเสียงเรียบ นิ่งเสียจนน่าหมั่นไส้ “และถ้าคุณไม่มีธุระอะไร รบกวนช่วยถอยห่างไปสักหกสิบเซนติเมตรได้ไหมครับ... อ๊ะ ขอโทษที ผมหมายถึง หกสิบเซนติเมตรนะคะ” รินถึงกับหลุดขำพรืด เธอโน้มตัวลงไปใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดๆ เหมือนน้ำยาปรับผ้านุ่มจากเสื้อเชิ้ตสีขาวนวลของเขา “นอกจากจะประสาทแดกเรื่องที่นั่งแล้ว ยังต้องมาเปลี่ยนสรรพนามตามใจชอบอีกเหรอคะคุณนักวิเคราะห์? ฟังนะ... ฉันลงวิชานี้มาเพื่อเก็บหน่วยกิต ไม่ได้ลงมาเพื่อเรียนรู้ว่าทำยังไงถึงจะใช้ชีวิตให้สมกับเป็นหุ่นยนต์ไร้หัวใจแบบคุณ” “คนเรียนนิติฯ นี่ตรรกะพังทุกคนเลยหรือเปล่านะ” กันต์พึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่จงใจให้ได้ยิน “คุณลงวิชา ‘ความน่าจะเป็นและสถิติประยุกต์’ ด้วยความผิดพลาดของระบบลงทะเบียน แล้วตอนนี้คุณกำลังพยายามจะทำลายสมาธิคนอื่นเพื่อชดเชยความเฟลของตัวเองสินะคะ” “อุ๊ย... แรงค่ะ” รินยักคิ้ว “แล้วถ้าฉันบอกว่าฉันตั้งใจลง... คุณจะทำไม?” กันต์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับดวงตากลมโตที่ดูดื้อรั้นนั่น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะตามตัวเลขของเขากลับกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถคำนวณได้ด้วยสูตรทางคณิตศาสตร์ใดๆ ในโลก “ก็แค่... ความน่าจะเป็นที่จะเกิดเรื่องซวยๆ ในชีวิตผมคงเพิ่มขึ้นอีก 85 เปอร์เซ็นต์” กันต์ตอบพลางเบนสายตาหนีไปทางอื่น รินเห็นอาการนั้นก็รู้ทันทีว่าเขากำลัง 'สติหลุด' รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จึงผุดขึ้นที่มุมปาก เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เขาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหยิบปากกาในมือเขามาหมุนเล่นอย่างถือดี “งั้นเรามาเดิมพันกันไหมล่ะคะคุณนักสถิติ ถ้าเทอมนี้ฉันได้เกรด A ในวิชาที่คุณคิดว่าฉันไม่ควรอยู่ คุณต้องยอมทำตามคำสั่งฉันหนึ่งอย่าง... แต่ถ้าฉันตก คุณก็แค่เลี้ยงกาแฟฉันไปตลอดเทอม เป็นไงคะ แฟร์พอไหม?” “ไร้สาระ” กันต์พ่นลมหายใจ “ความเสี่ยงมันไม่คุ้มค่ากับการลงทุนเลยสักนิด” “กลัวเหรอคะ?” รินเอียงคอถาม ดวงตาเป็นประกายท้าทาย “หรือว่าจริงๆ แล้ว... คุณแค่ไม่อยากให้ฉันอยู่ใกล้คุณนานๆ เพราะกลัวจะคุมหัวใจตัวเองไม่อยู่กันแน่?” บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง กันต์หันขวับมามองริน ใบหน้าของเขาขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ มือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มสั่นเบาๆ ขณะที่รินยังคงจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของกันต์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว หวังจะใช้มันเป็นทางรอดจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ แต่ทว่าข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ได้มาจากอาจารย์ผู้สอน หรือเพื่อนกลุ่มติวที่เขาตั้งค่าไว้ ข้อความนั้นเขียนว่า: *‘ดีใจนะที่เธอยังไม่เปลี่ยนที่นั่ง... จากคนที่เฝ้ามองเธอผ่านสถิติมาตลอดสามปี’* กันต์ตัวแข็งทื่อ เขาไม่ได้ส่งข้อความนี้ และในห้องนี้ก็ไม่มีใครรู้จักเบอร์ส่วนตัวของเขา ยกเว้นเสียแต่... เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่เริ่มมีนิสิตทยอยกันเข้ามา ก่อนจะหยุดสายตาที่ผู้หญิงข้างๆ ที่กำลังมองหน้าจอของเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... รินไม่ได้ยิ้มกวนประสาทเหมือนเมื่อครู่ แต่เธอกำลังมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ราวกับว่าเธอกำลังรอคอยบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน "ข้อความนั่น..." กันต์พึมพำ เสียงแหบพร่า "คุณเป็นคนส่งเหรอ?" รินเลิกคิ้ว ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดที่ข้างแก้มเขา "ข้อความอะไรคะ? ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ... หรือว่าคุณได้รับอะไรที่มันน่าตื่นเต้นกว่าการเรียนสถิติเข้าแล้วล่ะคะ?" ก่อนที่กันต์จะได้ซักไซ้ต่อ ประตูห้องบรรยายก็ถูกผลักออกพร้อมกับชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศมหาวิทยาลัยเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา สายตาคมกริบของชายคนนั้นจ้องมาที่กันต์ราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้ "คุณกันต์ครับ... ถึงเวลาที่คุณต้องเลิกเล่นเกมเด็กๆ แล้วกลับไปทำหน้าที่ที่ควรทำได้แล้ว" กันต์ชะงัก รินมองสลับระหว่างกันต์กับชายปริศนาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่ามือของเธอที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกลับกำแน่นจนสั่น... เธอรู้ความลับบางอย่าง และความลับนั้นกำลังจะทำให้ชีวิตที่แสนเรียบง่ายของเขากลายเป็นสมรภูมิที่ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความซวยและหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของรินและกันต์นะคะ หวังว่าจะเอ็นดูความแสบของนิติฯ กับความเป๊ะของเซียนสถิติไปจนจบตอนที่ 40 เลยนะคะ!