คำโกหกที่ทำร้าย

“คุณจะเก็บของพวกนี้ไว้ทำไมกัน ศิลา? ในเมื่อคนไม่อยู่แล้ว... สิ่งของพวกนี้มันก็เป็นแค่ขยะที่ขวางทางเดินของเรา!” เสียงของรินสั่นพร่าขณะขว้างกรอบรูปเงินเก่าคร่ำคร่าลงบนพรมขนสัตว์หนานุ่ม ภาพถ่ายในนั้นคือหญิงสาวใบหน้าอ่อนหวาน แววตาที่ศิลาเคยใช้มองด้วยความถวิลหาอย่างปิดไม่มิดในยามที่เขาคิดว่าเธอไม่เห็น มันกระแทกเข้ากับความรู้สึกของเธอจนชาหนึบ ศิลาในร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกรอบประตูห้องลับ—ห้องที่เขาหวงแหนนักหนา—ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว “คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่าอะไรคือขยะ ริน” เสียงทุ้มต่ำของศิลาเย็นเยียบเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนความรู้สึก “พื้นที่ตรงนี้คือเรื่องส่วนตัวของผม และผมไม่เคยอนุญาตให้ใครก้าวเข้ามาขุดคุ้ยความทรงจำที่ผมตั้งใจฝังไว้” “ฝังไว้เหรอ?” รินแค่นหัวเราะ ทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า “ถ้าฝังไว้จริง คุณจะเก็บดอกไม้แห้งพวกนี้ไว้ในกล่องดนตรีทำไม? ถ้าฝังไว้จริง คุณจะมองมันด้วยสายตาแบบเดิมทุกครั้งที่ผมเผลอทำไม? อย่ามาเล่นละครตบตาผมเลยครับศิลา คุณไม่ได้รักผม คุณแค่หาที่พักพิงในวันที่อดีตของคุณมันทำร้ายคุณจนอยู่ไม่ได้!” บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไม้กฤษณาและความอึดอัดที่พุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก ศิลาสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีคุกคาม เขาบีบข้อมือบางของเธอไว้แน่น ไม่ใช่เพื่อทำร้าย แต่เพื่อหยุดยั้งการกระทำที่เขามองว่าเป็นการเหยียบย่ำหัวใจเขา “ริน... ฟังให้ดีนะ” เขากดเสียงต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบข้างใบหู ความร้อนจากร่างกายเขาแผ่ซ่านผ่านเสื้อเชิ้ตสีเข้ม “อย่าเอาความงี่เง่าของคุณมาตัดสินหัวใจผม คุณเห็นสิ่งที่ผมเก็บไว้ แต่คุณไม่เคยเห็นความเจ็บปวดที่ผมต้องแบกรับ... ถ้าคุณอยากรู้ความจริงนัก ก็นี่ไงล่ะความจริงที่ผมพยายามปกปิด!” ศิลาลากมือรินไปที่ผนังห้องด้านหนึ่ง ก่อนจะกดปุ่มกลไกซ่อนที่แม้แต่รินยังไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ ผนังไม้เก่าแก่เปิดออกเผยให้เห็นพื้นที่ว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยกองเอกสารและภาพวาด... ภาพวาดของรินหลายสิบภาพที่ถูกเก็บไว้ในที่ที่มืดมิดที่สุด รินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ภาพวาดเหล่านั้นไม่ใช่ภาพของอดีตคนรัก แต่มันคือภาพของเธอในอิริยาบถต่างๆ ทั้งตอนเผลอหลับ ตอนโกรธเกรี้ยว และตอนที่เธอกำลังยิ้มให้เขาอย่างสดใส “คุณคิดว่าผมโหยหาอดีต? ผมทำลายอดีตทิ้งไปตั้งแต่วันที่ผมเจอคุณแล้วริน!” เขาตะคอกใส่หน้าเธอ แต่ในแววตานั้นกลับมีรอยร้าวที่ซ่อนอยู่ “คนในรูปน่ะเหรอ? เธอเป็นแค่บทเรียนที่คอยเตือนว่า อย่าเผลอใจไปรักใครจนหมดตัวอีก... แต่ดูเหมือนผมจะพลาดไปแล้ว เพราะตอนนี้ผมกำลังทำผิดซ้ำสองกับคุณ” รินนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก ความโกรธขึ้งเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนที่ซับซ้อนกว่าเดิม เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ดูเปราะบางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ถ้าอย่างนั้น... ทำไมคุณถึงไม่บอกผมตรงๆ ทำไมต้องปล่อยให้ผมเข้าใจผิดอยู่ฝ่ายเดียว” “เพราะผมกลัว...” ศิลาสารภาพออกมาเบาๆ มือที่กุมข้อมือเธอยอมปล่อยลงเปลี่ยนเป็นโอบกระชับเอวบางแทน “ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าผมคลั่งรักคุณขนาดไหน คุณจะกลายเป็นคนกุมจุดอ่อนของผม... แล้วสุดท้าย คุณก็จะทิ้งผมไปเหมือนที่คนอื่นเคยทำ” จังหวะหัวใจของทั้งสองประสานกันในความเงียบที่น่าอึดอัด ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มริน ความรู้สึกที่เคยขัดแย้งกำลังมลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม ทว่าในจังหวะที่ศิลากำลังจะประทับจูบเพื่อยืนยันความรู้สึกนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ พร้อมกับเสียงเคาะที่แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก “ขอประทานโทษครับคุณศิลา... คุณหญิงรดามาถึงที่นี่แล้วครับ และดูเหมือนท่านจะไม่ได้มาคนเดียว” ศิลาผละออกจากรินทันที ใบหน้าของเขาเปลี่ยนกลับมาเป็นศิลาผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็งในพริบตา เขาหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกจุดติดขึ้นมาอีกครั้ง รินยืนตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นศิลาหยิบปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ข้างเตียงออกมาใส่ไว้ที่ซองข้างเอวอย่างคล่องแคล่ว “ริน... ไปที่ประตูทางออกหลังห้องเดี๋ยวนี้” เขาสั่งเสียงเด็ดขาดโดยไม่หันมามอง “ห้ามออกมาจนกว่าผมจะเรียก... ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม” รินยังไม่ทันได้ทักท้วง ศิลาก็เปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่เขาหวาดระแวงที่สุด แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูห้องลับเปิดกว้าง เสียงของสตรีวัยกลางคนที่เขาคุ้นเคยดีก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและแฝงไปด้วยความเยาะเย้ย “ไม่ต้องเหนื่อยหรอกศิลา เพราะนอกจากฉันแล้ว... ฉันยังพาแขกพิเศษที่เธอไม่คิดว่าจะได้เจออีกครั้งมาด้วย” ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อบุคคลที่อยู่ด้านหลังคุณหญิงรดาก้าวออกมา... เป็นร่างที่รินจำได้แม่นยำว่าเป็นใคร เพราะมันคือร่างของคนในรูปถ่ายที่เธอกล่าวหาว่าตายไปแล้ว! เรื่องราวที่คิดว่าจบไปแล้วกำลังจะเปิดฉากขึ้นใหม่ด้วยความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิม... เรามาติดตามกันต่อในตอนหน้านะครับ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดระทึกใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!