ความรู้สึกแปลกๆ ที่เริ่มก่อตัว

เสียงกุกกักจากระเบียงห้องข้างๆ ดังขึ้นติดต่อกันเป็นวันที่สามแล้วค่ะ และบอกตามตรงว่าพิมพ์ชนกคนนี้กำลังจะเสียสติอยู่รอมร่อ ติง... ติง... ติง... มันไม่ใช่เสียงซ่อมแซมห้อง ไม่ใช่เสียงแมวขู่ฟ่อแบบที่เคยเป็น แต่มันคือเสียงเคาะกระจกเบาๆ สามครั้งติด เป็นจังหวะจะโคนแบบที่คนว่างงาน (หรือคนกวนประสาทขั้นสุด) เท่านั้นถึงจะทำได้ พิมพ์ทิ้งปากกาตัดเส้นในมือลงบนโต๊ะทำงานอย่างหมดแรง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่เริ่มตีตื้นขึ้นมาอีกแล้ว ให้ตายเถอะ... นี่เธอกำลังกลายเป็นอะไรไปเนี่ย? ปกติแล้วพิมพ์เป็นดีไซเนอร์สาวผู้รักความสงบและยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบ โลกทั้งใบของเธอต้องหมุนไปตามแปลนที่วางไว้ในโปรแกรมคอมพิวเตอร์อย่างเป็นระเบียบ แต่ตั้งแต่มีนายธันวา สถาปนิกปากแจ๋วห้องตรงข้ามย้ายเข้ามา ชีวิตอันแสนสงบของเธอก็พังไม่เป็นท่า แปลนชีวิตที่เคยขีดเส้นตรงไว้กลับถูกเขาลากเส้นหยอยๆ เล่นจนเละตุ้มเป๊ะไปหมด ก๊อกๆๆ เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากประตูหน้าห้องค่ะ พิมพ์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความหงุดหงิดผสมความฉุนเฉียว เธอเดินกระแทกส้นเท้าไปที่ประตู พร้อมที่จะเปิดออกไปอัดสถาปนิกหนุ่มสักยกข้อหารบกวนเวลาทำงาน แต่พอแง้มบานประตูออกไปได้แค่คืบเดียว คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายลงคอไปดื้อๆ เมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ธันวา... แต่เป็นรุ่นพี่หนุ่มสุดฮอตอย่างพี่กรณ์ที่ถือแก้วกาแฟสดหอมกรุ่นมาส่งยิ้มละลายใจให้อย่างเคย "น้องพิมพ์ครับ พี่เห็นไฟห้องยังเปิดอยู่ นึกว่ายังไม่ได้นอน เลยแวะซื้ออเมริกาโน่เจ้าโปรดมาฝาก เผื่อต้องปั่นงานดึกๆ ครับ" พี่กรณ์ส่งยิ้มพิมพ์ใจตามสไตล์หนุ่มออฟฟิศผู้เพียบพร้อม สายตาคมกริบทอดมองเธอด้วยความห่วงใยที่ดูตั้งใจจนเกินพอดี "เอ่อ... ขอบคุณมากค่ะพี่กรณ์ แต่จริงๆ พิมพ์ใกล้จะพักแล้วค่ะ เกรงใจแย่เลย" พิมพ์รับแก้วกาแฟมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ เธอยอมรับว่าพี่กรณ์เป็นผู้ชายที่สุภาพและพึ่งพาได้ในเรื่องงาน แต่พักหลังมานี้ ความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งของความเป็นพี่น้องร่วมโปรเจกต์มันทำให้เธอเริ่มรู้สึกอึดอัดชอบกล โดยเฉพาะเวลาที่... แอดดด... เสียงเปิดประตูห้องฝั่งตรงข้ามดังขึ้นเบาๆ แต่สะท้อนก้องไปทั่วทางเดินแคบๆ พิมพ์สะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับไปมองทันที ธันวากำลังยืนพิงกรอบประตูห้องของตัวเอง เขาสวมเสื้อยืดสีดำย้วยๆ กับกางเกงวอร์มสบายๆ มือข้างหนึ่งถือกระป๋องโซดาเปล่าๆ อีกข้างเกลี่ยกลุ่มผมหยักศกยุ่งเหยิงของตัวเองเล่น สายตาคมกริบที่มักจะพราวระยับด้วยความกวนประสาท ตอนนี้กลับนิ่งเรียบจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวของพ่อหนุ่มสถาปนิกฟรีแลนซ์แผ่รังสีความเย็นเยียบออกมาอย่างเห็นได้ชัด จนพี่กรณ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ "อ้าว ธันวา เพื่อนบ้านห้องตรงข้ามสินะครับ ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอนอีกเหรอ งานยุ่งเหรอครับเนี่ย" พี่กรณ์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองตามประสาคนมนุษยสัมพันธ์ดี ธันวาปรายตามองแก้วกาแฟในมือพิมพ์แวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตาคู่คมคู่นั้นเลยสักนิด "ครับ พอดีห้องผมมันผนังบางน่ะครับ เสียงคนคุยกันกระหนุงกระหนิงแถวหน้าประตูนี่มันลอดเข้าไปรบกวนสมาธิคนจะหลับจะนอนหมดเลย ว่าจะออกมาเตือนเรื่องมารยาทในการใช้พื้นที่ส่วนกลางสักหน่อย... แต่เห็นแขกผู้มาเยือนกำลังทำคะแนนอยู่ ผมคงต้องหลบไปนอนฟังเพลงกล่อมเด็กแทนมั้งครับ" น้ำเสียงประชดประชันแบบนั้นทำเอาพิมพ์อยากจะเอาแก้วกาแฟในมือฟาดหน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด! ปากคอเราะร้ายเป็นบ้า ตาบ้านี่หาว่าเธอเสียงดังอย่างนั้นเหรอ ทั้งๆ ที่เธอยังไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ! "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พิมพ์ขอตัวไปทำงานต่อนะคะ ขอบคุณสำหรับกาแฟค่ะพี่กรณ์ ฝันดีนะคะ" พิมพ์รีบตัดบทด้วยความร้อนรน เธอยกมือไหว้ลาพี่กรณ์อย่างลวกๆ ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่ธันวาจนตาแทบถลน แล้วกระแทกประตูห้องใส่หน้าทั้งสองคนดังปั้ง! ให้ตายสิ! ผู้ชายอะไรกวนประสาทเป็นที่หนึ่ง! พิมพ์เดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานด้วยความหงุดหงิด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธที่โดนเหน็บแนม หรือเป็นเพราะสายตาคู่คมของธันวาที่มองมาเมื่อครู่กันแน่ เธอยกมือขึ้นจับหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นที่เร็วและแรงจนน่าตกใจ... บ้าจริง ทำไมช่วงนี้เธอถึงใจสั่นกับเรื่องไร้สาระพวกนี้บ่อยจังนะ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันในมือถือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ พิมพ์หยิบขึ้นมาดูด้วยความรำคาญใจ คิดว่าคงเป็นมีนที่ส่งข้อความมาเม้าท์มอยเรื่องงานค้างคา แต่พอลืมตาขึ้นมองหน้าจอ หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วกลับกระหน่ำรัวหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม [Chat: ธันวาปากแจ๋วมาก] [ธันวา]: เลิกกินกาแฟผู้ชายคนนั้นได้แล้ว มากินชานมไข่มุกหน้าปากซอยแทนได้มั้ย ผมซื้อมาเผื่อ... วางไว้ให้ตรงระเบียงนะ ยัยเตี้ย [พิมพ์ชนก]: ใครยัยเตี้ยคุณ! แล้วฉันจะกินอะไรมันก็เรื่องของฉัน ปิดประตูห้องแล้วนอนไปเลยไป! [ธันวา]: เปิดหน้าต่างมาก่อนสิครับ ถ้าไม่เปิด... ผมจะเคาะห้องจนกว่าคุณจะยอมออกมามองหน้าผมนะ พิมพ์ พิมพ์เม้มริมฝีปากแน่น เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างห้องนอนอย่างจำยอม มือเรียวค่อยๆ ผลักกระจกบานเลื่อนออกช้าๆ สายลมยามดึกปะทะเข้ากับใบหน้าร้อนผ่าว และภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือแผ่นหลังกว้างของธันวากำลังยืนพิงระเบียงห้องฝั่งตรงข้าม เขายกมือถือขึ้นแนบหู ดวงตาคู่คมหันมาสบตากับเธอพอดีท่ามกลางแสงไฟสลัว "มองทำไมคะ" พิมพ์เอ่ยถามเสียงแข็ง พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะระบายออกมาบนใบหน้า "เปล่าครับ..." ธันวาเว้นจังหวะไปนิด รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาสั่นไหวที่จริงจังจนพิมพ์เผลอกลั้นหายใจ "...แค่คิดว่า ต่อไปนี้เสียงเคาะห้องของผม คงไม่ใช่แค่เสียงกวนประสาทแก้เหงาอีกแล้วล่ะมั้ง" พิมพ์เบิกตากว้าง หัวใจเจ้ากรรมกระกระสนเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก คำพูดเรียบง่ายแต่นัยน์ตากลับลึกซึ้งเกินบรรยาย ทำเอาสถาปนิกสาวผู้มีความมั่นใจสูงลิ่วถึงกับไปไม่เป็น ธันวาจ้องมองเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังรอคอยคำตอบบางอย่างจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธอ และก่อนที่พิมพ์จะทันได้เรียบเรียงคำพูดเพื่อโต้เถียงกลับไป หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเธอก็สั่นครืดพร้อมกับข้อความใหม่ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ [ธันวา]: พิมพ์... จริงๆ แล้ว ที่ผมย้ายมาอยู่ห้องนี้... ข้อความถูกพิมพ์ค้างไว้แค่นั้น... ก่อนที่สถานะในแชทจะขึ้นคำว่า *(กำลังพิมพ์...)* แล้วจู่ๆ มันก็ถูกกดยกเลิกข้อความหายไปต่อหน้าต่อตา! พิมพ์หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอยืนแข็งทื่ออยู่ริมหน้าต่าง สมองตื้อตันจนคิดอะไรไม่ออก เมื่อจู่ๆ ธันวาก็กดวางสายโทรศัพท์ หันหลังเดินหายเข้าห้องมืดสนิทไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและคำถามนับร้อยที่ค้างคาอยู่ในใจของเธอ... จนแทบจะทนรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้ว --- สมุดบันทึกสีน้ำตาลจะเป็นกำลังใจให้ยัยพิมพ์กับนายธันวาในตอนถัดไปนะคะ!