รอยจูบที่ไม่ได้อยู่ในบท

เสียงตะโกนของทีมงานหนุ่มที่ดังแทรกผ่านลำโพงอินเตอร์คอมยังไม่ทันขาดคำดี กลิ่นฉุนของควันไฟจางๆ ก็ลอยละล่องมาตามช่องแอร์ในสตูดิโอหลัก จนเรวิกาต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนตกใจ "ไฟไหม้? ห้องเก็บเทปมาสเตอร์เนี่ยนะ!" โปรดิวเซอร์สาวสะบัดหน้าขวับ หันไปมองหน้าพริมโรสที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ข้างฉากจำลอง ดวงตาคู่คมของซุปตาร์สาวฉายาเจ้าหญิงน้ำแข็งไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความฉงนระคนเยือกเย็นที่สะท้อนอยู่ภายใต้แสงไฟสตูที่กระพริบไหว "เล่นไม้ไหนอีกแล้วล่ะทีนี้" พริมโรสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน "โปรดิวเซอร์มือหนึ่งอย่างคุณปล่อยให้หลังบ้านไฟไหม้ได้ยังไงคะ หรือว่าจงใจสร้างเรตติ้งภาคสนามรอบใหม่?" "พูดอะไรไม่เข้าท่าค่ะคุณพริมโรส!" เรวิกาตอกกลับทันควัน หัวใจเต้นรัวด้วยความร้อนรนไม่ใช่เพราะกลัวเรตติ้งตก แต่ภาพความทรงจำสีเทาจากอดีตที่เคยทำพลาดจนงานพังทลายกำลังย้อนกลับมาหลอน "ถ้าเทปมาสเตอร์ของอีพีนี้วอดวาย... งานที่เราถ่ายทำกันมาครึ่งค่อนเดือนก็จบเห่กันพอดี!" หญิงสาวหมุนตัวเตรียมวิ่งพุ่งออกไปยังประตู แต่ยังไม่ทันก้าวเท้าพ้นรัศมีฉาก พริมโรสกลับเอื้อมมือเรียวยาวคว้าข้อแขนเธอไว้แน่น แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นจนเรวิกาต้องชะงักและหันกลับมามองด้วยความไม่เข้าใจ "จะไปไหนคะ วิ่งสี่คูณร้อยเข้าไปในดงควันไฟเนี่ยนะ สมองโปรดิวเซอร์หายไปไหนหมดแล้ว" พริมโรสถอนหายใจยาว แววตาที่มักจะแข็งกระด้างยามอยู่หน้ากล้อง กลับฉายแววห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ใต้คำพูดประชดประชันอย่างแนบเนียน "ทีมงานเขากำลังจัดการอยู่ต่างหาก เสียงตะโกนเมื่อกี้... คุณไม่ได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยจริงๆ สักหน่อย" เรวิกานิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อตั้งสติได้ เสียงกริ่งเตือนภัยที่ควรจะดังสนั่นตึกกลับเงียบกริบ มีเพียงเสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นของทีมงานบางส่วนที่ด้านนอก และ... รอยยิ้มมุมปากของกานต์ ผู้กำกับคู่แข่งที่เดินถือแท็บเล็ตเข้ามาในสตูด้วยท่าทีสบายอารมณ์ผิดปกติ "อ้าว, คุณเรย์, คุณพริม ยังอยู่กันตรงนี้หรอครับ" กานต์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ฟังดูเยnชา "พอดีระบบแจ้งเตือนมันขัดข้องนิดหน่อยน่ะครับ ไฟไม่ได้ไหม้ห้องมาสเตอร์หรอกครับ แค่... ระบบสตรีมมิ่งสดของห้องส่ง B มีปัญหานิดหน่อย ทางผู้บริหารเลยสั่งให้เรา *'ซ้อมฉากไคลแมกซ์'* กันใหม่อีกรอบแบบสดๆ เพื่อทดเชยเวลาออกอากาศ" "ซ้อมฉากไคลแมกซ์?" เรวิกาทวนคำ ดวงตาหรี่ลงด้วยความไม่ไว้วางใจ "หมายความว่ายังไงคะคุณกานต์ ในตารางถ่ายทำวันนี้ไม่มีคิวซ้อมฉากจูบของอีพีนี้ซะหน่อย!" "อ้าว ก็ในบทเดิมมันไม่มีนี่ครับ แต่นี่คือเซอร์ไพรส์จากสปอนเซอร์รายใหญ่ ที่อยากได้เคมีที่ *'สมจริง'* แบบไม่ต้องมีเทคสอง" กานต์หัวเราะในลำคอ สายตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองซุปตาร์สาวข้างกายเรวิกา "ว่าไงครับคุณพริมโรส ซุปตาร์ระดับคุณ คงไม่ปฏิเสธบททดสอบความเป็นมืออาชีพหรอกมั้งครับ" บรรยากาศในสตูดิโอกลับมาอึมครึมลงทันตาเห็น เรวิกากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโมโหพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนแทบอยากจะหยิบสคริปต์ฟาดหน้าผู้กำกับจอมเจ้าเล่ห์คนนี้เสียให้เข็ด การเอาเรื่องอุบัติเหตุมาขู่เพื่อบีบให้ศิลปินเล่นซีนอารมณ์สดๆ เป็นวิธีสกปรกที่เธอเกลียดที่สุด ทว่า ก่อนที่เรวิกาจะทันได้อ้าปากด่ากราด พริมโรสกลับก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างระหงขยับเข้าประชิดตัวโปรดิวเซอร์สาวจนเรวิการู้สึกได้ถึงไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย "ตกลงค่ะ" พริมโรสเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตาส프าร์กประกายดุดันหันไปจ้องกานต์ตรงๆ "ถ้าอยากได้ความสมจริงนัก ฉันจะจัดให้... แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะว่า ถ้าภาพออกมาแล้วมันกระแทกตาจนเรตติ้งทะลุเพดาน อย่ามาหาว่าฉันขโมยซีนก็แล้วกัน" กานต์ยิ้มเยาะ "เชิญตามสบายเลยครับ ทางเราพร้อมบันทึกภาพสดทุกวินาที" เมื่อผู้กำกับเดินถอยฉากออกไปเพื่อส่งสัญญาณให้ทีมงานเปิดระบบกล้อง เรวิกาจึงหันขวับมามองซุปตาร์สาวด้วยความฉุนเฉียว "คุณบ้าไปแล้วหรือไงพริมโรส! ไปรับปากเขาง่ายๆ ได้ยังไง บทจูบในสคริปต์มันไม่มี แถมเรายังไม่ได้คุยเรื่องมุมกล้อง..." "ใครบอกว่าต้องมีบทคะ?" พริมโรสกระซิบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มเยnชาเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแววตาพราวระยับที่ทำให้หัวใจของโปรดิวเซอร์สาวกระตุกวูบ "หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าตัวเองจะแยกแยะไม่ออก ว่าอันไหนคือการแสดง อันไหนคือความจริงกันแน่คะ, คุณโปรดิวเซอร์" คำพูดนั้นท้าทายเกินกว่าจะปล่อยผ่าน เรวิกาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อนความรัวเร็วของจังหวะชีพจรในอก "ฉันเนี่ยนะจะกลัว? เชิญเล่นตามบทบาทของคุณไปเถอะค่ะ ซุปตาร์น้ำแข็งอย่างคุณ จะทำได้สักกี่น้ำเชียว" คำท้าทายสิ้นสุดลงพร้อมกับแสงไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่ที่สาดส่องลงมาโอบล้อมคนทั้งคู่ กล้องโทรทัศน์ตัวหลักซูมเข้ามาใกล้จนเห็นแม้แต่ประกายขนตา เรวิกาตั้งท่าจะถอยหลังหนีเพื่อรักษาอาณาเขตส่วนตัว แต่ทว่า... ไวเท่าความคิด ปลายคางมนถูกมือเรียวของพริมโรสเอื้อม1มาประคองไว้ด้วยความรวดเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันในระยะประชิด ดวงตากลมโตของเรวิกาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อซุปตาร์สาวไม่ได้ทำแค่เพียงแค่ 'แสดง' ตามบทบาทจำลองอย่างที่ควรจะเป็น ริมฝีปากนุ่มหยุ่นทาบทับลงมาอย่างรวดเร็วและหนักแน่น รสสัมผัสที่อวลไปด้วยความดุดันและโหยหาในคราวเดียวกันทำเอาเรวิการู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ กลีบปากของพริมโรสไม่ได้เป็นเพียงแค่การแตะสัมผัสตามมุมกล้อง แต่มันคือการรุกรานที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ ความนุ่มนวลที่แฝงไว้ด้วยความเรียกร้องทำให้เรวิกาเผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความตกตะลึง และนั่นคือช่องทางที่อีกฝ่ายรอคอย สัมผัสที่ลึกซึ้งและสมจริงเกินกว่าจะเรียกว่า 'การแสดงในรายการ' ทำให้ทีมงานหลังกองที่กำลังยืนล้อมรอบต่างพากันอ้าปากค้าง เสียงซุบซิบเงียบหายไปในพริบตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องผ่านไมโครโฟนติดปกเสื้อ เรวิการู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนขอบหน้าผา สติสัมปชัญญะที่เคยเจبرเจเบียบและควบคุมทุกอย่างได้สมบูรณ์แบบกำลังพังทลายลงทีละน้อย มือที่เคยตั้งท่าจะผลักไส กลับเผลอขยุ้มลงบนปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วของพริมโรสที่ประคองลำคอเธอไว้เปลี่ยนเป็นลูบไล้เส้นผมสลวยอย่างแผ่วเบา ความหวานปนความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่หลังจูบนี้มันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ว่านี่คือเรื่องหลอกตา เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เวลาในสตูดิโอราวกับหยุดเดิน พริมโรสค่อยๆ ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคู่สวยฉายแววระยับด้วยความพึงพอใจ ขณะที่ริมฝีปากสีพีชชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำใสจากรสจูบที่เพิ่งผ่านพ้นไป เรวิกายืนหายใจหอบถี่ ใบหน้าเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้ตอบไม่ออก ได้แต่จ้องมองซุปตาร์สาวที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดติดใบหูอีกครั้ง ก่อนที่พริมโรสจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ของจริง... มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะคะคุณเรย์" สิ้นเสียงกระซิบนั้น ประตูสตูดิโอด้านหลังก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—บุคคลที่ถือเอกสารลับโครงการและจ้องมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยดวงเบิกกว้างราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ! --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความรู้สึกของตัวละครเสมือนอยู่ในเหตุการณ์ด้วยกันนะคะ — "สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี"