จุดเปลี่ยนที่ไม่มีใครคาดคิด

"ถ้าคุณก้าวเข้ามาเพื่อจะเยาะเย้ยฉันล่ะก็ เชิญหันหลังกลับไปซะตั้งแต่ตอนนี้เลยค่ะ ผู้กำกับกานต์" เสียงหวานทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนของเรวิกาตวัดขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานเปิดผางออก สายตาคู่คมกวาดมองร่างสูงของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกกระโชกโหนกฮะ เธอเดาไม่ผิดเลยจริงๆ ว่าแจ็กพอตในยามวิกาลเช่นนี้ย่อมหนีไม่พ้นศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้โปรดิวเซอร์ของเธอมาตลอดโปรเจกต์ กานต์หัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของเขาเคลือบไว้ด้วยความเย้ยหยันที่ไม่อาจปิดมิด เขาก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างไร้มารยาท ก่อนจะโน้มตัวลงมาใช้มือค้ำขอบโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังลุกโชนด้วยไฟโทสะ "ใจร้อนเสียจริงนะคะ คุณเรย์... ฉันแค่อยากจะมาเตือนด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อนร่วมวงการ ว่าพรุ่งนี้ในฉากไคลแมกซ์ที่กองถ่าย โครงสร้างเหล็กเซ็ตใหญ่ทางทิศเหนือมันดูไม่ค่อยจะมั่นคงเอาเสียเลย ถ้าเกิดพังครืนลงมาตอนที่คุณหนูซุปตาร์อย่างพริมโรสกำลังยืนอยู่ตรงนั้นล่ะก็... โปรยปรายความฝันร้อยล้านของคุณคงต้องปิดฉากลงอย่างน่าอนาถแน่ๆ" คำขู่ที่แฝงมากับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมทำให้หัวใจของเรวิการ้อนผ่าวด้วยความโกรธ เธอผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับเขาชนิดไม่ยอมลดละ "เรื่องความปลอดภัยในกองถ่าย ฉันตรวจตราด้วยตัวเองทุกตารางนิ้ว ไม่ต้องเดือดร้อนถึงมือคนที่ชอบเล่นตกรอบใต้โต๊ะแบบคุณหรอกค่ะ ออกไปจากห้องของฉันซะ!" กานต์เพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ี่สะท้าน เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ส่งสายตาคมปลาบมาก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความระแคะระคายที่ถูกจุดขึ้นในใจของโปรดิวเซอร์สาว เรวิกาเม้มริมฝีปากแน่น สัญชาตญาณเตือนภัยในอกร้องระรัว แม้ปากจะไล่ตะردเขาไป แต่คำเตือนนั้นกลับสะกิดต่อมสังหรณ์บางอย่างให้เธอต้องเตรียมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันในวันพรุ่งนี้ และวันรุ่งขึ้น... ความกังวลใจของเธอก็กลายเป็นจริงอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง บรรยากาศในกองถ่ายสตูดิโอใหญ่คลาคล่ำไปด้วยทีมงานนับชีวิต เสียงตะโกนสั่งการของสตาฟฟ์ดังสลับกับเสียงสะท้อนก้องกังวานของโครงสร้างเหล็กเซ็ตจำลอง พริมโรสในชุดราตรียาวสีเพลิงลากพื้นยืนสง่างามอยู่ตรงกลางฉาก ใบหน้าสวยเฉี่ยวนิ่งสนิท สมฉายา ‘เจ้าหญิงน้ำแข็ง’ ที่ใครๆ ต่างเกรงขาม แต่แววตาคู่สวยกลับกวาดมองหาใครบางคน ทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคู่คมของเรวิกาที่ยืนกอดอกเคร่งเครียดอยู่หลังมอนิเตอร์ มุมปากอิ่มของซุปตาร์สาวก็ยกยิ้มขึ้นนิดๆ เหมือนส่งสัญญาณท้าทายว่าเธอกำลังจะแสดงฉากนี้ออกมาให้สมบูรณ์แบบที่สุด "เอาล่ะครับ! ทุกคนประจำที่ เดินกล้อง... แอ็กชัน!" เสียงผู้ช่วยผู้กำกับดังขึ้น พริมโรสเริ่มเดินเข้าฉากด้วยก้าวย่างมั่นใจ อินเนอร์ความเย่อหยิ่งและเปราะบางถูกถ่ายทอดออกมาผ่านสีหน้าและแววตาได้อย่างไร้ที่ติ กล้องทุกตัวสาดส่องไปที่เธอ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเอี๊ยดอ๊าดอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังลั่นขึ้นมาจากด้านบนของโครงสร้างเซ็ตฉากเหล็กขนาดมหึมา เรวิกาเบิกตากว้าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นน็อตตัวใหญ่ยักษ์หลุดร่วงลงมากระแทกพื้นตามด้วยคานเหล็กหนักอึ้งที่กำลังเอียงวับและร่วงหล่นลงมาทับร่างของพริมโรสที่ยืนอยู่ใต้รัศมีพอดี! "พริมโรส! ระวัง!" สัญชาตญาณดิบเถื่อนและการปกป้องพุ่งทะยานเหนือเหตุผลใดๆ เรวิกาลืมตัวสิ้นเชิง เธอพุ่งตัวเข้าไปด้วยความเร็วสูงราวกับเสือชีตาร์ ผลักร่างระหงของซุปตาร์สาวให้กระเด็นออกไปพ้นรัศมีอันตรายได้อย่างหวุดหวิด โคร้มมม! เสียงคานเหล็กหนักอึ้งกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมๆ กับเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของทีมงานที่วิ่งกรูเข้ามามุงดูเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวาย พริมโรสล้มกลิ้งไปกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า ชุดราตรีสีเพลิงเปื้อนฝุ่นดิน เธอนั่งนิ่งค้างไปชั่วขณะด้วยความตกใจสุดขีด หูอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง แต่เมื่อสติเริ่มกลับคืนมา ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า เรวิกานอนคว่ำหน้าอยู่ใต้คานเหล็กท่อนยักษ์ แขนข้างขวาถูกทับไว้ภายใต้โครงสร้างเหล็กสีดำสนิท เลือดสีสดซึมเปื้อนเสื้อเชิร์ตสีขาวสะอาดตาจนกลายเป็นสีแดงฉาน ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะราวกับเวลาหยุดเดิน "เรย์!" เสียงหวานที่ปกติมักจะราบเรียบและเย็นชา บัดนี้กลับสั่นเครือจนแทบขาดใจ พริมโรสพุ่งเข้าหาingร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นอย่างไม่คิดชีวิต มือเรียวสั่นเทาระรัวขณะพยายามใช้แรงทั้งหมดช่วยกันผลักดันคานเหล็กหนักอึ้งออกไปจากตัวของโปรดิวเซอร์สาว น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนแก้มขาวเนียนของเรวิกาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "เรย์... ได้ยินฉันไหม! อย่าเป็นอะไรนะ ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้สิ!" เสียงร่ำไห้ปนสะอื้นของซุปตาร์สาวผู้เย่อหยิ่งพังทลายลงต่อหน้าต่อตาผู้คนนับสิบ เรวิกาขยับเปลือกตาช้าๆ ความเจ็บปวดร้าวรานแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายจนแทบหายใจไม่ออก เธอกัดฟันอดกลั้นความเจ็บปวดไว้ ก่อนจะปรือตามองใบหน้าสวยที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของคนที่เธอเพิ่งช่วยชีวิตไว้ ลมหายใจแผ่วเบารดรินอยู่ใกล้ชิด กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยผสมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ พริมโรสโอบประคองศีรษะของเรวิกาขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม มือเรียวสั่นระริกปัดปอยผมที่เปียกชุ่มเหงื่อออกจากหน้าผากมนด้วยความหวาดกลัวที่เกาะกินหัวใจเป็นครั้งแรกในชีวิต เรวิกากะพริบตาช้าๆ พยายามฝืนยิ้มเยาะใส่คนตรงหน้าทั้งที่ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "อะ... อาการตกใจของคุณ... ทำให้คุณร้องไห้ขี้มูกโป่งขนาดนี้เลยเหรอคะ... เจ้าหญิงน้ำแข็ง" คำแซวเจือความเจ็บปวดลอดไรฟันออกมาเบาๆ ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำ พริมโรสสะอื้นฮักยิ่งกว่าเดิม เธอซบหน้าผากลงกับลาดไหล่ที่บาดเจ็บของอีกฝ่ายอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ซุปตาร์ผู้สูงส่งแม้แต่น้อย "เงียบปากไปเลยนะยัยบ้า... ถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันจะไม่ยอมยกโทษให้เธอเด็ดขาด!" พริมโรสกระซิบเสียงสั่นเครือแนบชิดข้างใบหู น้ำตาหยดลงบนผิวแก้มเนียนของเรวิกา "แล้วก็... ห้ามตายเด็ดขาด... เพราะฉันยังไม่ได้บอกคำนั้นกับเธอเลย..." เรวิการู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแนบชิดกัน ความเจ็บปวดที่แผลเริ่มเลือนหายไปเมื่อปลายนิ้วเรียวของพริมโรสเอื้อมมาสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา แววตาคู่สวยที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้สะท้อนความห่วงใยและคลั่งรักไว้อย่างชัดเจนจนหัวใจโปรดิวเซอร์สาวกระตุกวูบ ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุและเปี่ยมด้วยความรู้สึกอันตัลปัตรนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าฝุ่นควันและเสียงเอะอะโวยวายก็ดังแทรกขึ้น พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา แสงไฟสปอตไลท์ที่ส่องลอดโครงสร้างที่พังลงมา ทาบทับลงบนร่างของบุคคลที่สามที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น... และภาพที่เรวิกาเห็นผ่านสายตาที่พร่ามัว ก็ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ "ว오... ดูท่าทางกองถ่ายนี้จะสนุกกว่าที่คิดไว้นะครับเนี่ย..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับพริมโรสมาถึงตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!