ระยะห่างที่ไม่มีอยู่จริง

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นอายความกดดันระดับสิบในห้องตัดต่อชั้นสิบสอง ทำให้เรวิการู้สึกเหมือนกำลังหายใจด้วยออกซิเจนที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนภาพใบหน้าของเธอที่ขอบตาคล้ำเล็กน้อยจากการนอนไม่พอติดต่อกันสามคืน แต่กระนั้น แววตาของโปรดิวเซอร์สาวไฟแรงก็ยังคงเปล่งประกายด้วยความดื้อรั้น ไม่ยอมจำนนต่ออุปสรรคใดๆ โดยเฉพาะเมื่อไฟล์วิดีโอตัวปัญหาของวันนี้คือฉากอารมณ์ที่ถ่ายทำไปเมื่อวาน "ตัดออกสามวินาทีตรงช่วงที่พริมโรสชะงักสายตาค่ะ ตรงนั้นมันดูลังเลเกินไป... เราต้องการ 'เจ้าหญิงน้ำแข็ง' ที่ไร้หัวใจ ไม่ใช่เด็กสาวที่กำลังสับสน" เรวิการัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดจนทีมงานตัดต่อด้านข้างถึงกับต้องพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าเถียงโปรดิวเซอร์สาวเจ้าระเบียบคนนี้หรอกค่ะ โดยเฉพาะในเวลาที่เธอกำลังโหมดจริงจังแบบนี้ "แต่นั่นคือซีนที่ซับซ้อนที่สุดของตัวละครนะคะ คุณเรวิกา" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลที่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องตัดต่อทำเอาเรกิชะงักมือ ร่างระหงของซุปตาร์สาวพริมโรสเดินออกมาจากเงาสลัว สวมชุดเสื้อเชิร์ตผ้าไหมสีดำสนิทที่ขับผิวขาวผ่องให้ยิ่งโดดเด่น เส้นผมยาวสลวยรวบตึงไว้ด้านหลังเผยให้เห็นลำคอระหงและกรอบหน้าที่คมชัดราวกับรูปปั้นสลัก ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นไม่ได้ราบเรียบไร้ความรู้สึกเหมือนยามที่เธออยู่หน้าสื่อ แต่กำลังจ้องมองเรวิกาด้วยประกายความท้าทายที่อ่านไม่ออก เรวิกาหันเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้า เชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "ถ้าคุณพริมโรสจะกรุณาเข้าใจงานของฝ่ายโปรดิวเซอร์สักนิด เราไม่ได้กำลังทำสารคดีชีวิตรelateนะคะ เรากำลังทำละครดราม่าเข้มข้นที่คนดูต้องการความสะใจ ความลังเลที่คุณใส่มันทำให้คาแรคเตอร์ดูอ่อนแอ" "อ่อนแอเหรอคะ?" พริมโรสย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เก้าอี้ทำงานของเรวิกากลายเป็นพื้นที่จำกัดทันทีเมื่อซุปตาร์สาวโน้มตัวลงมา มือเรียวบางวางท้าวลงบนพนักพิงทั้งสองข้าง กักขังเรวิกาให้อยู่ในอาณาเขตของเธอ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านลอยเข้าแตะจมูกจนเรวิกาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "คุณไม่เคยเข้าใจแก่นแท้ของตัวละครนี้เลยต่างหากค่ะ คุณเรย์..." พริมโรសจงใจลากเสียงตรงคำว่า 'เรย์' ให้ยาวขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตโน้มเข้ามาใกล้จนเรวิกาเห็นแพขนตางอนงามและเงาสะท้อนของตัวเองในดวงคู่นั้นได้อย่างชัดเจน "ผู้หญิงที่เย็นชาที่สุด มักเป็นคนที่แตกสลายมามากที่สุด... ถ้าเธอไม่ลังเล เธอก็แค่หุ่นยนต์ ไม่ใช่คน" คำพูดนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดผ่านกำแพงป้องกันตัวของเรวิกา ความทรงจำสีเทาจากความผิดพลาดในอดีตที่เคยทำลายผลงานชิ้นสำคัญแว้บเข้ามาในหัว สมองของเธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะกลัวคำขู่ แต่เป็นเพราะแววตาไหววูบที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้นของพริมโรสต่างหากที่กำลังสั่นคลอนหัวใจของเธอ เรวิกากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ริมฝีปากยังคงหยักยิ้มเยาะเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "นี่เรากำลังคุยเรื่องงาน หรือคุณพริมโรสกำลังอินจัดจนแยกแยะไม่ออกคะ?" พริมโรสไม่ได้ถอยหนี กลับกัน เธอยิ่งขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มของเรวิกา ทำให้โปรดิวเซอร์สาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครถึงกับหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ลองมองในจอใหม่อีกครั้งสิคะ... แล้วคุณจะรู้ว่าฉันไม่ได้อิน แต่ฉันกำลัง 'พูดความจริง'" ซุปตาร์สาวเอื้อมมือเรียวไปแตะที่เมาส์บนโต๊ะ ปลายนิ้วเรียวเฉียดผ่านหลังมือของเรวิกาจนเกิดกระแสไฟแปลบปลาววิ่งพล่านไปทั่วผิวสัมผัส พริมโรสกดคลิกเล่นวิดีโอฉากนั้นอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงรอบข้างในห้องตัดต่อเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบ เรวิกาเบนสายตาไปที่หน้าจอตามที่อีกฝ่ายต้องการ และในวินาทีนั้นเอง... เธอก็เห็นมัน แววตาแห่งความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย่อหยิ่งในเสี้ยววินาทีที่ตัวละครหันหลังให้กล้อง มันไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคือรอยร้าวของหัวใจที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน... เช่นเดียวกับที่พริมโรสกำลังทำอยู่ตอนนี้ หัวใจของเรวิการู้สึกเหมือนถูกบีบอัดอย่างรุนแรง เธอหันกลับมาหมายจะเอ่ยปากยอมรับความจริง แต่ระยะห่างที่แทบไม่มีอยู่จริงระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตาคมกริบของพริมโรสจ้องมองริมฝีปากของเธอก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตากันด้วยประกายความหมายบางอย่างที่อันตรายเกินกว่าจะคาดเดา "พริม..." เรวิกาเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว ทว่า ก่อนที่พริมโรสจะได้ตอบอะไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกัน ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาของกานต์ ผู้กำกับคู่แข่งที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท "อ้าว ทำไมห้องมืดจังครับเนี่ย นึกว่าโปรดิวเซอร์กับซุปตาร์มาแอบสุมหัวทำอะไรลับหลังผมซะอีก" กานต์กวาดสายตามองท่าทางที่แนบชิดกันเกินเหตุของคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มหยัน ก่อนจะหยุดสายตาที่พริมโรสด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "คุณพริมโรสครับ ทางช่องเรียกประชุมด่วนเรื่องบทตอนต่อไป... ผมว่าคุณน่าจะสนใจฟังความเห็นของผมมากกว่าฟังคนแถวนี้ที่มีอดีตพังๆ นะครับ" บรรยากาศในห้องพลิกคว่ำจากความหวานล้ำกลายเป็นความตึงเครียดทันที พริมโรสผละตัวออกจากเรวิกาอย่างช้าๆ ใบหน้ากลับมาเรียบตึงไร้อารมณ์เหมือน 'เจ้าหญิงน้ำแข็ง' คนเดิม ทว่าดวงตากลับหันไปมองกานต์ด้วยความเย็นชาที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา พริมโรสไม่ได้ตอบคำถามของกานต์ทันที เธอกลับหันมามองเรวิกาที่กำลังนั่งเม้มปากแน่นด้วยความไม่พอใจ ซุปตาร์สาวโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเรวิกาด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนจะก้าวเดินผ่านกานต์ออกไปอย่างไร้เยื่อใย *"เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่ค่ะ เรย์..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้นะคะ!