เมื่อเงินไม่สามารถซื้อใจ

“ถอยไป!” เสียงหวีดร้องของรินรดาขาดห้วง เมื่อแรงกระชากจากมือใหญ่ของคินน์ดึงร่างของเธอเซถอยหลังไปชนกับผนังกระจกเย็นเฉียบ ความหรูหราของห้องประชุมชั้นบนสุดแทบไม่มีความหมาย เมื่อเงาร่างสูงโปรดที่ก้าวออกมาจากลิฟต์ส่วนตัวแผ่รังสีความกดดันออกมาราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศ ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบลงจนติดลบ “คิดไม่ถึงเลยนะคะ ว่าเราจะได้พบกันในสภาพที่น่าอเนจอนาถขนาดนี้... คุณรินรดา” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากร่างสูงที่ก้าวพ้นเงาสลัว เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปาก ศรุต... คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่จ้องจะฮุบอาณาจักรของตระกูลรินรดามานานนับปี เขากวาดสายตามองเอกสารความลับบนโต๊ะสลับกับท่าทางเนื้อตัวยุ่งเหยิงของทั้งสองคนด้วยแววตาสมเพชเวทนา รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ความเย่อหยิ่งและมาดมั่นของซีอีโอสาวผู้กุมอำนาจเงินตราบัดนี้สั่นคลอนอย่างเห็นได้ชัด เธอกำกระเป๋าถือแบรนด์เนมในมือแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขึ้นสีขาว ร่างกายที่เคยตั้งตรงสง่างามกลับต้องเกร็งเครียดเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูหัวใจทางธุรกิจที่กุมจุดอ่อนสำคัญไว้ในมือ “ศรุต... นายมาทำอะไรที่นี่” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นระริก “ถ้าฉันไม่มา ฉันคงพลาดฉากเด็ดที่ทายาทมหาเศรษฐีผู้สูงส่ง กำลังพยายามใช้ ‘เงิน’ ซื้อความเงียบจากเด็กติดเกมไร้อนาคตคนนี้สินะคะ” ศรุตหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สายตาคมกริบเหลือบมองคินน์ที่ยืนบังรินรดาไว้มิดชิดราวกับกำแพงมนุษย์ “ว่าไงล่ะพ่อเซียนเกมเมอร์มือหนึ่ง ข้อเสนอสิบล้านที่คุณหนูรินรดากองไว้ตรงหน้า ยังไม่พอยาไส้เหรอคะ ถึงได้ทำท่าทางหวงก้างขนาดนี้” คินน์ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายังคงยืนนิ่ง แววตาคมกริบใต้กรอบผมยาวรกระร้าวจ้องมองศรุตกลับด้วยความรังเกียจ สัญชาตญาณเกมเมอร์ระดับท็อปส์เทิร์นอ่านเกมของอีกฝ่ายออกทะลุปรุโปร่ง ศรุตไม่ได้แค่บังเอิญผ่านมา แต่จงใจมาเพื่อเหยียบย่ำและทำลายความน่าเชื่อถือของรินรดาในเวลาที่เธอย่ำแย่ที่สุด “เงินสิบล้านของเธอมันอาจจะซื้อความสุขจอมปลอมของคนอื่นได้... แต่สำหรับฉัน มันไม่มีค่าพอที่จะแลกกับศักดิ์ศรี” คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ เขาก้มลงหยิบแฟ้มเอกสารความผิดพลาดที่รินรดาพยายามใช้เงินปิดปากขึ้นมา แล้วโยนมันลงบนพื้นต่อหน้าศรุตอย่างไม่ใยดี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอลืมตัวคว้าแขนคินน์ไว้แน่น มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อย “นาย... นายทำบ้าอะไร คินน์! ถ้านายทำแบบนี้ เอกสารนั่นจะหลุดไปถึงมือบอร์ดบริหาร นายจะไม่มีวันอยู่ในวงการนี้ได้อีก!” “ห่วงตัวเองก่อนเถอะค่ะ คุณหนู” คินน์หันมามองเธอ แววตาที่มองมาไม่ได้มีความโกรธเกลียด มีเพียงความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา “เธอคิดว่าเงินจะแก้ปัญหาได้ทุกอย่างจริงๆ งั้นเหรอ? ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเอาแต่ใช้เงินฟาดหัวคนอื่น เพื่อไม่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เน่าเฟะ... พอใจหรือยังล่ะ ที่วันนี้ความเย่อหยิ่งของเธอมันย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเอง” คำพูดของคินน์ราวกับเข็มนับพันเล่มที่พุ่งเข้า ปักอกรินรดา น้ำตาคลอเบ้าอย่างสะتدกใจ เธอไม่เคยถูกใครต่อว่าด้วยความจริงที่เจ็บปวดขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ผู้ชายคนนี้... คนที่เธอเคยมองว่าเป็นแค่เด็กติดเกมไร้หัวนอนปลายเท้า กลับมองทะลุเปลือกนอกที่ห่อด้วยเงินตราและอำนาจของเธอจนหมดเปลือก ศรุตปรบมือช้าๆ เสียงปรบมือดังสนั่นก้องห้องประชุมหรู “โอ้โห ซึ้งกินใจจนฉันเกือบจะร้องไห้ตามเลยค่ะ คู่นี้เขารักกันปานจะกลืนกินจริงๆ แต่可惜นะคะ... ความรักหรือศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้หรอกในโลกธุรกิจ เอกสารชุดนี้ ถ้านำไปส่งให้สำนักข่าวในวันพรุ่งนี้ หุ้นของบริษัทคุณรินรดาคงดิ่งลงเหวจนกู้ไม่กลับแน่ๆ” รินรดาหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าคำขู่ของศรุตไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากข่าวนี้รั่วไหลออกไป อำนาจที่เธอสะสมมาทั้งหมดจะพังทลายในชั่วข้ามคืน ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ เธอกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด มือที่สั่นเทาควานหากระเป๋าตังค์อย่างไร้สติ ราวกับหวังว่าปาฏิหาริย์จากกระดาษสีเทาจะช่วยชีวิตเธอได้อีกครั้ง “นายต้องการเท่าไหร่... ศรุต” รินรดาเค้นเสียงถาม ร่างกายเซเล็กน้อยจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น “นายอยากได้หุ้นกี่เปอร์เซ็นต์ หรือต้องการให้ฉันถอนตัวจากโปรเจกต์ไหน... ว่ามาสิ ฉันจ่ายให้ได้มากกว่าที่นายขอเป็นร้อยเท่า!” ศรุตหัวเราะลั่นอย่างสะใจ แววตาฉายแววโลภโมโทสัน “ฉลาดมากค่ะสมกับที่เป็นซีอีโอสาว แต่Unfortunately... รอบนี้ฉันไม่ได้ต้องการแค่เงินค่ะคุณรินรดา สิ่งที่ฉันต้องการคือ ‘เก้าอี้ซีอีโอ’ ของเธอต่างหากล่ะ! เซ็นใบลาออกตรงนี้ซะ แล้วทุกอย่างจะจบ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ รินรดานิ่งงัดไป สมองขาวโพลน เธอกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง อาณาจักรที่พ่อแม่สร้างมากับมือ กำลังจะถูกแย่งชิงไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่มีทางสู้ ทันใดนั้นเอง... มือหนาของคินน์ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของรินรดา ดึงเธอให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง แรงบีบที่มั่นคงและอบอุ่นส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้หัวใจของซีอีโอสาวกระตุกวูบ “ใครบอกเธอว่าเธอต้องเซ็น?” คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับคมกราบจนศรุตต้องผงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “นายจะทำอะไร เด็กน้อย? อย่ามาทำเป็นฮีโร่หน่อยเลย นายก็แค่เกมไส้แห้งคนหนึ่ง จะเอาปัญญาที่ไหนมาสู้ฉัน” ศรุตเยาะเย้ย คินน์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้ขนลุก มืออีกข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหนา หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมากดปลดล็อกด้วยความเร็วแสง ก่อนจะกดเปิดสปีกเกอร์โฟนแล้วชูขึ้นสูงให้ทุกคนได้ยินชัดเจน เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นเพียงครั้งเดียว... ก่อนที่ปลายสายจะกดรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจเกินบรรยาย *(“ว่าไงคะที่รัก... โทรมาเวลานี้ แสดงว่าจัดการพวกแมลงน่ารำคาญเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ?”)* เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ดังทะลักออกมาจากลำโพง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ... เสียงของผู้หญิงที่รวยติดอันดับท็อปเท็นของประเทศ ผู้กุมอำนาจกองทุนยักษ์ใหญ่ที่ศรุตยังต้องกราบกรานขอเข้าพบ! คินน์เหลือบมองศรุตที่หน้าเริ่มถอดสี แล้วเอ่ยตอบปลายสายด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ “ยังไม่เรียบร้อยดีหรอกครับคุณหนู... พอดีมีหมาขี้เรื้อนมันมาเห่าเสียงดังแถวนี้ แถมยังพยายามจะฮุบบริษัทของว่าที่คู่หมั้นผมซะด้วย คุณสนใจจะช่วยผม ‘เคลียร์พื้นที่’ ให้สะอาดขึ้นสักหน่อยไหมครับ?” *(“หึ... กล้าดียังไงมาแตะต้องคนของฉัน?”)* ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นจนแม้แต่ศรุตยังต้องตัวสั่นสะท้าน *(“โอนสายให้ฉันคุยกับมันหน่อยสิคะ... เดี๋ยวฉันจะสอนให้หมาแถวนั้นรู้เอง ว่า ‘อำนาจที่แท้จริง’ ที่ซื้อไม่ได้ด้วยเงินเนี่ย... หน้าตามันเป็นยังไง!”)* สิ้นเสียงนั้น รินรดาก็ช็อกตาค้างจนแทบลืมหายใจ ขณะที่ศรุตหน้าซีดเผือกราวกับศพเดินได้ เมื่อหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือคินน์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกที่เด้งขึ้นโชว์หร่าต่อหน้าต่อตา— **[ยอดเงินฝากเข้าบัญชี: 10,000,000,000 บาท]** **[สถานะ: ทำการซื้อหุ้น 51% ของบริษัทศรุต กรุ๊ป สำเร็จเรียบร้อยแล้ว!]** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและความสะใจนี้นะคะ!