มรดกที่มาพร้อมความเฮี้ยน

เอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินสีเหลืองซีดที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า ส่งกลิ่นอับของกาลเวลาและกลิ่นอายความโลภของญาติผู้พี่ที่เพิ่งเดินออกไปไม่ถึงห้านาที รินใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนกระดาษแผ่นนั้นเป็นจังหวะเนิบนาบ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน ขณะที่ผู้กองศร สามีหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารพรางเขียวขยับกายเข้ามาโอบไหล่บางไว้ด้วยความทะนุถนอม พร้อมกับวางแก้วกาแฟร้อนกรุ่นส่งกลิ่นหอมกรุ่นของอาราบิก้าคั่วบดใหม่ลงตรงหน้า "ญาติฝั่งพ่อของคุณพวกนั้นคงคิดว่าส่งที่ดินอาถรรพ์บนดอยสูงนี่มาให้เรา เพื่อตัดปัญหาและปัดภาระหนี้สินสินะครับที่รัก" เสียงทุ้มต่ำของนายทหารหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกระ2คายเคืองใจไม่น้อย มือหนายกขึ้นลูบศีรษะภรรยาสาวเบาๆ อย่างปลอบประโลม "ถ้าพวกมันรู้ว่าคุณภรรยาของผมมีความสามารถระดับปราบวิญญาณได้ด้วยปลายนิ้ว ป่านนี้คงไม่กล้าโยนกองมรดกผีสิงนี้มาให้เราหรอกครับ" "ปล่อยให้พวกมันฉลาดน้อยแบบนั้นต่อไปดีแล้วครับพี่ศร" รินแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนมองใจสั่นระทึกทุกครา "ที่ดินแปลงนี้มีเนื้อที่ตั้งหลายร้อยไร่ แถมยังมีต้นกาแฟพันธุ์ดีที่ถูกปล่อยทิ้งร้างจนกล the ป่าดิบชื้น... หึ ไร่กาแฟอาถรรพ์เหรอครับ? สำหรับคนอื่นอาจจะน่ากลัว แต่สำหรับผมกับมิติลับในกำมือ มันคือขุมทองคำสีดำชัดๆ เลยต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศภายในห้องโถงของบ้านพักชั่วคราวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความเงียบนั้นไม่ได้น่าเบื่อหน่าย รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อซึมซับกลิ่นอายของภูเขาที่โชยมาตามลม แม้ตัวบ้านจะดูทรุดโทรมและเต็มไปด้วยหยากไย่ แต่สัญชาตญาณของหมอผีสาวยุค 80 บอกเธอชัดเจนว่า ที่ดินผืนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ความรกร้างว่างเปล่า มันมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ใต้ผืนดินสีแดงเข้ม รากของต้นกาแฟโบราณเหล่านั้นไม่ได้ดูดซับเพียงแค่แร่ธาตุในดิน แต่มันกำลังดูดซับพลังงานบางอย่างที่อยู่นอกเหนือจากสามสามัญสำนึกของมนุษย์ทั่วไป "เดี๋ยวผมช่วยเก็บกวาดบ้านหลังนี้ให้เรียบร้อยก่อนนะครับ คุณจะได้เริ่มสำรวจระบบจัดการไร่ผ่านแท็บเล็ตมิติลับของคุณได้อย่างสบายใจ" ผู้กองศรกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง ชายหนุ่มไม่เคยรังเกียจงานหนัก แม้เขาจะเป็นนายทหารสัญญาบัตรที่มีอนาคตไกล แต่ความสุขที่สุดของเขาคือการได้เคียงบ่าเคียงไหล่กับภรรยาผู้เป็นดั่งดวงใจ ไม่ว่าเธอจะพาไปบุกน้ำลุยไฟที่ไหน เขาก็พร้อมจะก้าวตามไปทุกหนแห่ง รินพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหลับตาลงตั้งสมาธิเชื่อมต่อจิตเข้ากับ 'มิติลับ' ที่ซ่อนอยู่ในสร้อยข้อมือหยกโบราณ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ แสดงสถานะทรัพยากร ระบบแปรรูปเมล็ดกาแฟอัตโนมัติ และคลังแสงเครื่องมือทางการเกษตรสุดล้ำที่เธอสะสมไว้จากการปราบภูตผีปีศาจในยุคก่อนหน้านี้ ทุกอย่างพร้อมสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่และการทำธุรกิจเกษตรกรรมยุคใหม่ที่ผสมผสานไสยศาสตร์และเทคโนโลยีเข้าด้วยกันอย่างลงตัว ทว่า... ในขณะที่รินกำลังกวาดสายตาตรวจสอบระบบดิจิทัลในมิติลับอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ลึกลับก็ดังขึ้นจากชั้นสองของตัวบ้าน ทั้งที่เธอกับสามีเพิ่งจะสำรวจทั่วทุกซอกทุกมุมและมั่นใจว่าไม่มีใครอื่นอยู่ในบ้านหลังนี้ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงไม้ลั่นตามธรรมชาติ แต่เป็นเสียงลากโซ่เหล็กกระทบพื้นไม้ดัง 'กริ๊ก... กริ๊ก...' ช้าๆ แต่มั่นคง ราวกับมีบางสิ่งกำลังเดินลงบันไดมาทีละขั้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ผู้กองศรชักมือออกจากไหล่ภรรยาโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ขยับกาย2ก้าวมาบดบังร่างบางของภรรยาไว้ครึ่งตัว มือแกร่งเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกประจำกายที่พกติดตัวไว้อย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักรบกรำศึกร้องเตือนภัยสีแดงฉาน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังความมืดบริเวณโถงบันไดเบื้องหน้า "ดูเหมือนว่า 'เจ้าของบ้านเดิม' เขาจะยังไม่ยอมต้อนรับพวกเราอย่างเป็นทางการสินะครับพี่ศร" รินกระซิบเสียงเบา ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ มือเรียวเอื้อมไปหยิบ 'เครื่องตรวจจับคลื่นแม่เหล็กวิญญาณ' ทรงโบราณที่ดัดแปลงวงจรภายในด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัยขึ้นมาถือไว้ในมือ บนหน้าจอ LED ขนาดเล็กของเครื่องมือประหลาดนั้น ตัวเลขค่าพลังงานความอาฆาตพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนทะลุขีดแดง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีที่ควรจะหอมละมุน กลับแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นเหม็นเน่าของดินชื้นและเลือดเก่าๆ ที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเงาดำทมิฬรูปร่างสูงใหญ่ที่ก้าวพ้นขอบบันไดขั้นสุดท้ายออกมาจ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนด้วยดวงตาสีแดงฉานไร้แววตาของความเป็นมนุษย์! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปกับ "ไร่กาแฟอาถรรพ์" ด้วยกันนะครับ