เปิดมิติลับ ตบเกรียนญาติจอมสูบ

"ถ้าอยากได้เงิน ก็ไปหาจากศพพ่อแม่ตัวเองโน่น อย่ามาเสนอหน้าไถเงินคนอื่นที่เขากำลังทำมาหากิน!" เสียงของรินดังเฉียบขาดท่ามกลางห้องโถงไม้สักเก่าๆ ที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยไอความร้อนของความโลภ ป้าสมศรี หญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์จนน่าหมั่นไส้ กำลังเท้าสะเอวชี้หน้าเธอด้วยความโมโห กลิ่นแป้งร่ำราคาถูกผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลโชยเข้าจมูกจนรินอยากจะอาเจียน "อีหลานเนรคุณ! แกจำไม่ได้หรือไงว่าใครเป็นคนเลี้ยงดูแกมาตอนเด็กๆ ห๊ะ? กาแฟในไร่นี่มันก็เป็นสมบัติของตระกูล แกกับผัวทหารของแกน่ะ แค่คนอาศัย!" ป้าสมศรีแผดเสียงลั่นพร้อมกวาดสายตามองไปรอบห้องครัว พยายามมองหาถุงทองหรือกล่องเงินที่นางได้ยินข่าวลือมาว่ารินเก็บสะสมไว้ ผู้กองศร ซึ่งยืนพิงวงกบประตูอยู่เงียบๆ ก้าวออกมาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นไม้ดัง 'ตึง' เบาๆ แต่ทรงพลังจนป้าสมศรีสะดุ้งโหยง เขามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยรัศมีสังหารที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน "ป้าครับ... กฎหมายที่ผมถืออยู่กับความอดทนที่มี มันเริ่มจะสวนทางกันแล้วนะครับ ถ้าไม่รีบออกไปตอนนี้ ผมอาจจะลืมตัวไปว่าป้าเป็นผู้ใหญ่" "โอ๊ย! พวกมึงมันพวกเนรคุณ ผัวก็ดีแต่ใช้กำลัง เมียก็ร้ายกาจ วันนี้กูไม่กลับจนกว่าจะได้ของติดไม้ติดมือ!" ป้าสมศรีโวยวายพร้อมพุ่งตัวไปที่ตะกร้าใบใหญ่ข้างเคาน์เตอร์ เตรียมจะคว้าถุงเมล็ดกาแฟเกรดพรีเมียมที่รินเพิ่งคั่วเสร็จใหม่ๆ รินแค่นยิ้มในใจ 'อยากได้นักใช่ไหม ได้...' ในเสี้ยววินาทีที่มือของป้าสมศรีกำลังจะสัมผัสถูกตะกร้า รินก็ดีดนิ้วเบาๆ ภายใต้อาคมที่เธอเพิ่งประยุกต์ใช้กับเทคโนโลยีตรวจจับความเคลื่อนไหวที่เธอซ่อนไว้ในมิติลับ 'กริ๊ก!' เสียงคล้ายกลไกนาฬิกาทำงานดังแว่วมาจากอากาศธาตุ ก่อนที่ตะกร้าใบนั้นจะหายวับไปกับตา ราวกับถูกหลุมดำกลืนกินเข้าสู่มิติที่สาม ป้าสมศรีคว้าได้เพียงความว่างเปล่าจนถลาหน้าทิ่มลงกับพื้นครัว "อ้าว! หายไปไหน! เมื่อกี้ยังวางอยู่ตรงนี้!" "ป้าคงตาฝาดน่ะครับ" รินกอดอก เดินเข้าไปยืนเหนือร่างอ้วนฉุที่กำลังลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล "คนที่มีจิตใจสกปรก ต่อให้ของวางอยู่ตรงหน้า ก็ไม่มีบุญพอที่จะได้ครอบครองหรอกนะครับ" "อีริน! แกเล่นกลอะไร!" ป้าสมศรีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด แต่ก่อนที่นางจะได้อาละวาดต่อ รินก็ทำหน้าประหลาดใจพลางชี้นิ้วไปที่หลังของป้าสมศรี "ป้า... นั่นตัวอะไรเกาะอยู่บนบ่า?" ป้าสมศรีชะงักกึก ความกลัวตายเริ่มเข้าครอบงำ นางค่อยๆ หันไปมองที่บ่าของตัวเอง รินฉวยโอกาสนั้นส่งกระแสจิตเบาๆ ผ่านยันต์เทคโนโลยีที่แปะไว้หลังตู้ "หึ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องในหูของป้าสมศรีว่า *'เอา-ของ-กู-คืน-มา-ที่-นี่-ไม่ใช่-ที่-ของ-มึง'* นางกรีดร้องลั่นบ้าน วิ่งเตลิดเปิดเปิงออกไปทางหน้าประตูโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ของรินและแววตาคลั่งรักของสามีหนุ่มที่มองภรรยาด้วยความชื่นชม "เก่งมากครับภรรยา" ศรเดินเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง กลิ่นหอมจางๆ จากตัวของรินผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วใหม่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเสมอ "เมื่อกี้ที่เอาเข้าไปในมิติลับ มันปลอดภัยแล้วใช่ไหม?" "สบายมากค่ะคุณสามี" รินยิ้มกริ่ม พลิกข้อมือเบาๆ ของเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นในอากาศเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไป "ฉันใส่ระบบกันขโมยแบบผีหลอกไว้แล้ว ใครหน้าไหนมาขยับตะกร้านี้อีก รับรองได้เจอดีแน่" รินวางแผนจะนำกาแฟเกรดพรีเมียมนี้ไปปล่อยใน 'ตลาดมืดมิติคู่ขนาน' ซึ่งเป็นที่รวมตัวของเหล่าผู้มีอาคมและวิญญาณชั้นสูงที่ต้องการรสชาติของโลกมนุษย์ การค้าขายแบบนี้แหละที่จะทำให้พวกเธอร่ำรวยจนญาติที่ชอบสูบเลือดต้องอิจฉาตาค้าง ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเริ่มจัดเตรียมมื้อค่ำด้วยเมนู 'ข้าวอบกาแฟหม้อดินเผา' ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปไกลถึงนอกรั้วไร่ เสียงเคาะประตูรั้วเหล็กหน้าบ้านก็ดังขึ้นรัวๆ ราวกับคนกำลังตื่นตระหนก *ปัง! ปัง! ปัง!* รินและศรหันไปมองหน้ากันทันที เพราะเวลานี้ดึกมากแล้ว และหมู่บ้านนี้ก็ขึ้นชื่อเรื่องความวิเวกวังเวงยามค่ำคืน ศรขยับตัวไปหยิบปืนพกคู่ใจที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะครัว ส่วนรินใช้นิ้วเคาะที่ข้อมือสั่งการให้มิติลับเปิดหน้าจอโฮโลแกรมสแกนพื้นที่หน้าบ้าน ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดหายใจ ชายชุดดำคนหนึ่ง ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าประตู ในมือของเขาถือถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตาเสียยิ่งกว่าอะไร แต่มันไม่ใช่เมล็ดกาแฟที่รินเพิ่งเอาเข้าไปเก็บ... มันคือ 'หัวกะโหลก' ที่ถูกลงอาคมด้วยอักขระโบราณสีเลือด ซึ่งรินจำได้แม่นว่า มันเป็นของที่เธอเคยผนึกไว้ในสุสานลึกที่สุดของไร่เมื่อปีก่อน! "ริน... นั่นมันตราประทับของหน่วยล่าผีภาคสนามไม่ใช่เหรอ?" ศรกระซิบถามพลางหรี่ตาลง มองดูชายแปลกหน้าคนนั้นที่เริ่มอาเจียนออกมาเป็นเลือดสีดำ ทว่าสิ่งที่น่าขนลุกที่สุด คือเงาสีดำขนาดมหึมาที่กำลังยืดยาวออกจากหลังของชายคนนั้น และมันไม่ได้มีแค่เงาเดียว... มันกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่เขตรั้วบ้านของพวกเขา โดยที่มิติลับของรินเริ่มส่งเสียงร้องเตือนภัยด้วยสัญญาณชีพจรที่ 'ไร้เสียงหายใจ' อย่างรุนแรง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ!