การตัดสินใจที่ยากลำบาก

"ถ้าคุณตัดสินใจเดินออกไปจากห้องนี้ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสิ่งที่ค้างคาอยู่ คุณกำลังฆ่าผู้หญิงคนหนึ่งให้ตายทั้งเป็นนะครับวิน" น้ำเสียงของกรณ์ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาขยับแว่นสายตาขณะมองธาวินที่ยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้โอ๊ค สันกรามของธาวินขบกันแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน แผ่นหลังที่เคยดูมั่นคงบัดนี้กลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยพายุอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ภายใน ธาวินไม่ได้หันกลับไปหาชายรุ่นพี่ เขาเพียงแต่หลับตาลง ภาพใบหน้าของเพียงฟ้าที่กำลังยิ้มให้เขาในร้านกาแฟเมื่อวานนี้ลอยขึ้นมาซ้อนทับกับภาพความทรงจำสีซีดจางของหญิงสาวผู้ล่วงลับที่เขาเคยติดค้างคำว่า 'รัก' เอาไว้ ความรู้สึกผิดดุจโซ่ตรวนที่ผูกมัดหัวใจเขามานานหลายปี กำลังรัดแน่นขึ้นจนลมหายใจเริ่มติดขัด "ผมไม่ได้หนี กรณ์" ธาวินเอ่ยเสียงแหบพร่า "แต่ผมแค่กำลังพยายามจะมีชีวิตอยู่ต่อ... ผมกำลังพยายามที่จะไม่ทำลายหัวใจอีกดวงหนึ่งเพียงเพราะความผิดพลาดในอดีตของผม" "แต่การที่คุณเก็บความลับนี้ไว้ และเลือกที่จะเดินหน้าต่อไปทั้งที่ยังทิ้ง 'เงา' เอาไว้ข้างหลัง คุณคิดว่าฟ้าจะรับได้จริงๆ หรือครับถ้าวันหนึ่งเธอรู้ว่าคนที่เธอรักที่สุด เป็นคนที่ยังไม่สามารถปล่อยวางอดีตได้จริงๆ" กรณ์วางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังชัดเจนในความเงียบงัน "นี่คือพินัยกรรมที่เธอฝากไว้ก่อนลมหายใจสุดท้าย เธอไม่ได้ต้องการให้คุณจมปลัก แต่มันมีบางอย่างที่คุณต้องชดใช้... ด้วยความจริง ไม่ใช่ด้วยการหลบเลี่ยง" ธาวินหันขวับกลับมา ดวงตาคมคายคู่นั้นแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด "คุณจะให้ผมทำอย่างไร? บอกเธอหรือครับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมมองเห็นเพียงฟ้าเป็นเพียงภาพสะท้อนของใครอีกคน? คุณก็รู้ว่าฟ้ากลัวการเป็นตัวแทนมากแค่ไหน ถ้าผมพูดออกไป นั่นเท่ากับผมฆ่าเธอด้วยมือตัวเอง" "ความจริงอาจจะเจ็บปวดครับวิน แต่มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้คนเราเติบโตและก้าวเดินต่อไปได้โดยไม่สะดุดขาตัวเอง" ธาวินก้าวฉับออกมาจากห้องทำงานของกรณ์ ทิ้งให้ความกดดันเบื้องหลังกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ เขาก้าวเดินไปตามทางเดินของอพาร์ตเมนต์ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ในมือเขากำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น หน้าจอแสดงข้อความล่าสุดจากเพียงฟ้าที่ส่งมาเมื่อสิบนาทีก่อน *‘วันนี้ฟ้าทำสเต็กที่คุณชอบนะครับ ถ้ากลับมาถึงแล้ว... บอกฟ้าด้วยนะ’* ข้อความที่แสนเรียบง่าย แฝงด้วยความหวังดีและหัวใจที่มอบให้เขาอย่างหมดเปลือก ช่างย้อนแย้งกับความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจเขาอยู่ในขณะนี้ ธาวินหยุดยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ ลมเย็นพัดผ่านเส้นผม แต่เขากลับรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งอยู่ในความเย็นยะเยือกของจิตใจ เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า ‘ความรัก’ ที่เขามีให้เพียงฟ้าในเวลานี้ คือความรักที่บริสุทธิ์ หรือเป็นเพียงยาชาที่เขาใช้บรรเทาความเจ็บปวดจากอดีตกันแน่ ยิ่งใกล้ชิด ยิ่งผูกพัน เขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนบาปที่กำลังหลอกลวงนางฟ้าคนหนึ่งให้ตกลงมาอยู่ในหลุมพรางแห่งความทรงจำของเขา เมื่อกลับถึงห้องพัก เสียงกลอนประตูถูกเปิดออกเบาๆ ธาวินเห็นเพียงฟ้ากำลังง่วนอยู่กับการจัดจานอาหารบนโต๊ะ เธอดูสดใสในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีม รอยยิ้มที่เธอมอบให้เขาเมื่อเห็นว่าเขากลับมาแล้ว มันสว่างไสวเสียจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตา "เหนื่อยไหมคะวันนี้? วันนี้ที่ทำงานเป็นอย่างไรบ้าง" เพียงฟ้าเดินเข้ามาใกล้ สัมผัสที่ปลายนิ้วของเธอเบาบางแต่มั่นคงเมื่อเธอเอื้อมมาจัดปกเสื้อให้เขา ธาวินจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นความละเอียดอ่อนในแววตา ความปรารถนาดีที่แสนซื่อตรง เขาตัดสินใจในวินาทีนั้นว่าเขาไม่อาจเก็บความลับนี้ไว้ได้อีกต่อไป ไม่ใช่เพราะกรณ์บอกให้เขาพูด แต่เพราะความรักที่เขามีต่อเพียงฟ้านั้นลึกซึ้งเกินกว่าจะให้เธอเป็นเหยื่อของความไม่ชัดเจน "ฟ้าครับ..." เขาเรียกชื่อเธอ เสียงนั้นสั่นพร่า "ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกคุณ... เรื่องของอดีตของผม" เพียงฟ้าชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มของเธอยังคงอยู่แต่ดูจางลงเล็กน้อย เธอคล้ายจะรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป "เรื่องของคนที่คุณเคยเล่าให้ฟังเหรอคะ?" "ใช่ครับ" ธาวินสูดลมหายใจเข้าลึก "ผมอาจจะบอกคุณได้ไม่หมดตั้งแต่วันแรก เพราะผมเองก็กลัว... กลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้ว ผมจะเสียคุณไป แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่า การรักษาคุณไว้ด้วยความลับ คือการดูถูกหัวใจของคุณที่สุด" เพียงฟ้าขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว สายตาของเธอเริ่มสั่นไหวราวกับกลัวคำตอบที่กำลังจะได้รับ ความเงียบโรยตัวลงในห้อง มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่ดังติ๊ก... ติ๊ก... ย้ำเตือนถึงเวลาที่กำลังหมดลง ธาวินก้าวเข้าไปหาเธอ มือของเขาเอื้อมไปกุมมือทั้งสองข้างของหญิงสาวเอาไว้แน่น สัมผัสจากมือเธอที่เคยอบอุ่นกลับเย็นเฉียบในความรู้สึกของเขา "คนที่ผมรักในอดีต... เธอไม่ได้จากไปเพราะอุบัติเหตุเพียงอย่างเดียว แต่เพราะผม... ผมเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอต้องเสียใจจนถึงวาระสุดท้าย" ทันทีที่สิ้นคำพูด ร่างของเพียงฟ้าก็ซวนเซจนธาวินต้องรีบประคองไว้ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของธาวินแทบหยุดเต้น คือเสียงเปิดประตูห้องที่ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดเดรสสีดำสนิทที่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง เธอคนนั้น... คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน เธอกวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยแววตาที่เย็นชา ก่อนจะเอ่ยชื่อธาวินออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า "วิน... ไม่เจอกันนานเลยนะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและโอบกอดความรู้สึกไปพร้อมกับตัวละครในทุกบทตอนนะครับ