การกลับมาของอดีตที่แท้จริง

แก้วกาแฟเซรามิกสีขาวในมือธาวินสั่นไหวเล็กน้อย ผิวน้ำสีเข้มกระเพื่อมสะท้อนภาพเพดานห้องทำงานที่เงียบงัด เขาไม่ได้สนใจรสชาติขมปร่าของคาเฟ่ไนท์ที่เย็นชืดลงไปนานแล้ว สายตาของชายหนุ่มจับจ้องอยู่เพียงนามบัตรสีครีมเรียบหรูที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สัก ตัวอักษรสีทองปั๊มนูนระบุชื่อบริษัทนำเข้าอัญมณีจากต่างประเทศ... และชื่อของคนที่เขาเคยเชื่อมั่นด้วยสุดหัวใจว่า ได้หายสาบสูญไปจากสารบบความทรงจำของโลกใบนี้แล้วอย่างถาวร "มันเป็นไปไม่ได้..." ธาวินพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าราวกับคนขาดน้ำ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงสันหลัง บาดแผลทางใจที่เขาใช้เวลาหลายปีในการเยียวยา ปิดผนึก และพยายามฝังกลบมันลงใต้ดินลึก บัดนี้กำลังถูกมือที่มองไม่เห็นขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง กลีบเมฆหมอกแห่งอดีตที่เคยจางหาย กลับพัดหวนคืนมาปกคลุมทัศนวิสัยในหัวใจของเขาให้มืดบอดลงในพริบตา ประตูห้องทำงานถูกเคาะเบาๆ สองครั้ง ก่อนที่ร่างเพรียวบางของเพียงฟ้าจะก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ รอยยิ้มบางเบาที่เธอมักจะมีให้เขาเสมอเพื่อลดทอนความเหนื่อยล้าในแต่ละวัน คลี่คลายลงเล็กน้อยเมื่อดวงตาคู่สวยสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของชายหนุ่ม "คุณวิน... สีหน้าไม่ค่อยดีเลยค่ะ... เอ่อ ไม่สิ สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลยนะครับ" เพียงฟ้าชะงักคำพูด แก้ไขสรรพนามด้วยความประหม่าเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเขา "มีเรื่องอะไรเครียดจากทางประชุมบอร์ดบริหารหรือเปล่าคะ... ครับ?" ธาวินเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววสุขุมเยือกเย็น บัดนี้เต็มไปด้วยความสั่นไหวที่เขาไม่อาจปกปิด ภาพของเพียงฟ้าซ้อนทับกับเงาอดีตบางอย่างแวบหนึ่งในหัว จนเขาต้องกะพริบตาไล่ความพร่ามัวนั้นอย่างรุนแรง ความกลัวที่ลึกที่สุดในใจของเพียงฟ้า—การเป็นเพียงเงาของใครบางคน—กำลังจะกลายเป็นความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตของพวกเขา ทั้งที่เขาสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้น "ฟ้า..." ธาวินเรียกชื่อเธอเสียงแผ่วเบา มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้ามือเรียวที่วางอยู่ใกล้ๆ บนโต๊ะมากุมไว้เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ภายในห้องทำงานก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นขัดจังหวะ ราวกับเสียงระฆังเตือนภัยจากนรก ธาวินชะงักมือที่ยื่นออกไป เขาผละสายตาจากเพียงฟ้า หันไปกดรับสายด้วยความรู้สึกที่ดิ่งเหว "ท่านประธานครับ... มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบที่ห้องรับรองชั้นล่างครับ เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับ 'คุณรวิน' ที่ต้องสะสางให้จบในวันนี้ครับ" เสียงเลขาหนุ่มหน้าห้องรายงานด้วยความตื่นตระหนก สมองของธาวินขาวโพลนไปชั่วขณะ ชื่อนั้น... ชื่อที่ตายไปแล้ว พร้อมกับร่างที่เขาเคยฝังไว้ในความทรงจำเมื่อห้าปีก่อน รวิน... น้องชายแท้ๆ ของเขาเอง ขณะที่ธาวินกำลังจะอ้าปากปฏิเสธและไล่แขกคนนั้นออกไป ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปอย่างประณีต ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ธาวินจำได้แม่นยำยิ่งกว่าเงาของตัวเองในกระจกเงา "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะพี่วิน... ตกใจอะไรขนาดนั้น เหมือนเห็นผีเลยหรือไงครับ" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงฉับพลัน ธาวินลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันล้มคว่ำลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัว หันไปมองผู้มาใหม่สลับกับธาวินด้วยความงุนงงและตื่นตระหนก รอยยิ้มแห่งอดีตที่ธาวินคิดว่าถูกฝังกลบ บัดนี้กลับมายืนหยัดอยู่ตรงหน้า และพร้อมที่จะทำลายทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาใหม่จนไม่เหลือชิ้นดี จากใจ... สายลมแผ่วเบาครับ