ศพที่ไม่มีชื่อ

กลิ่นอับชื้นของฟอร์มาลดีไฮด์และโลหะสเตนเลสเย็นเฉียบ ไม่เคยโกหกใคร... นั่นคือสิ่งที่ธันวาบอกตัวเองเสมอ ในห้องผ่าศพใต้ดินของสถาบันนิติเวช แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลาสติกใส ภายนอกมันคือคดีฆาตกรรมธรรมดาที่ตำรวจท้อง S พื้นที่รอยต่อระหว่างความเจริญกับสลัมเสื่อมโทรมโยนเข้ามาให้ แต่สำหรับธันวาคม แพทย์นิติเวชผู้ใช้ชีวิตอยู่กับความเงียบงันของคนตาย นี่ไม่ใช่แค่ศพ มันคือห้องสมุดที่บันทึกความโหดร้ายที่สุดของมนุษยชาติไว้ในทุกอณูผิว "คุณใช้เวลาสามนาทีเต็มจ้องมองรอยแผลนั้น โดยไม่ยอมแม้แต่จะขยับมือหยิบมีดผ่าตัด... ความตายมันสะกดจิตคุณ หรือคุณกำลังคิดถึงเรื่องส่วนตัวกันแน่, หมอ?" น้ำเสียงห้าวทุ้มแต่เจือความกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร.ต.อ. ศิลา ก้าวออกมาจากเงาสลัว มือหนายกแก้วกาแฟดำส่งกลิ่นกรุ่นขึ้นจดริมฝีปาก ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วหนาจ้องมองแพทย์หนุ่มราวกับกำลังอ่านใจเหยื่อในห้องสอบสวน ธันวาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา ปลายเรียวนิ้วที่สวมถุงมือยางสีขาวยังคงไล้ไปตามขอบแผลฉีกขาดบริเวณลำคอของเหยื่ออย่างเชื่องช้า ราวกับจิตรกรกำลังประเมินผืนผ้าใบก่อนจรดพู่กัน "ความตายไม่เคยสะกดจิตผม, ผู้กองศิลา" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชา และราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก "แต่มันกำลังพูดความจริง... ความจริงที่พวกตำรวจมักมองข้ามเพราะใช้แต่อารมณ์และความรู้สึกนำทาง" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเครื่องมือแพทย์เสียงดังลั่นจนเครื่องมือสั่นไหว ตำรวจสืบสวนรุ่นใหญ่เดินเข้ามาประชิดโต๊ะชันสูตร กลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นสารเคมี "อารมณ์เหรอ? หึ... คุณนี่มันหุ่นยนต์ใส่เสื้อกาวน์ชัดๆ หมอธันวา คนตายพูดไม่ได้หรอกครับ สิ่งที่พูดได้คือหลักฐานรอบตัว และรอยแผลเหวอะหวะบนคอเนี่ย มันก็แค่ฝีมือไอ้พวกขี้ยาข้างถนนที่ปล้นชิงทรัพย์แล้วเชือดคอหนีไป เท่านั้นเอง" ธันวาหยุดการเคลื่อนไหว เงยหน้าขึ้นสบตากับนายตำรวจหนุ่ม แววตาของแพทย์หนุ่มนิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น ทว่าคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด "ขี้ยาเหรอครับ?" ธันวาทวนคำ น้ำเสียงเจือแววเย้ยหยันจางๆ ที่มีเพียงศิลาเท่านั้นที่สัมผัสได้ "ลองใช้สมองส่วนหน้าคิดดูหน่อย ผู้กอง... ขี้ยาที่ไหนจะใช้มีดผ่าตัดเบอร์สิบสี่กรีดเฉือนผิวหนังด้วยมุมองศาแปดสิบห้า ลึกลงไปถึงชั้นกล้ามเนื้อโดยไม่โดนหลอดเลือดแดงใหญ่คาโรติดขาดทันที มันจงใจให้เหยื่อทรมานอย่างช้าๆ เลือดไหลออกทีละน้อยจนหมดตัว... นี่ไม่ใช่การปล้น แต่มันคือการบรรเลงเพลงซิมโฟนีบนร่างมนุษย์ต่างหาก" ศิลาชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าคมเข้มเลือนหายไปชั่วขณะ เขาก้มลงมองศพตรงหน้าอย่างพิจารณาอีกครั้ง เมื่อเพ่งมองผ่านแสงไฟสว่างจ้า รอยแผลที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงรอยมีดฟันสะเปะสะปะ กลับมีความเรียบเนียนผิดมนุษย์ ขอบแผลคมกริบไม่มีรอยรุ่ยแม้แต่น้อย ราวกับใช้เลเซอร์อุตสาหกรรมตัดผ่านเนื้อเยื่อ บรรยากาศในห้องชันสูตรเงียบงัดลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว ความตึงเครียดระหว่างสองผู้เชี่ยวชาญจากต่างโลกโคจรมาปะทะกันอย่างรุนแรง ศิลาเกลียดความเย่อหยิ่งของธันวา แต่เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ทุกครั้งที่แพทย์หนุ่มคนนี้เปิดปาก ความจริงที่เน่าเฟะมักจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจากหลุม "โอเค... ถ้ามันไม่ใช่การปล้น แล้วมันคืออะไร?" ศิลาถามเสียงต่ำลง ความสนุกหายไปจากแววตา เหลือเพียงสัญชาตญาณนักล่าที่ตื่นตัว "นั่นคือหน้าที่ที่คุณต้องไปหาคำตอบ ไม่ใช่ผม" ธันวาหมุนตัวกลับไปหยิบเครื่องมือสเตนเลส "หน้าที่ของผมคือการบอกคุณว่า เข็มขัดราคาแพง นาฬิกาหรู และกระเป๋าเงินที่ยังอยู่ครบ แปลว่าฆาตกรไม่ได้ต้องการเงิน... มันต้องการ 'งานศิลปะ'" ก่อนที่ศจะได้โต้แย้งสิ่งใด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องชันสูตร พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่เวรเปลที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา สีหน้าของเขาซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด "หมอธันวาครับ! ผู้กองศิลา! เกิดเรื่องแล้วครับ..." เจ้าหน้าที่หนุ่มหอบหายใจจนตัวโยน มือไม้สั่นเทาขณะชี้ไปทางประตูทางเข้า "มีคนส่งพัสดุมาที่แผนกต้อนรับ จ่าหน้าซองถึง... ถึงหมอธันวาโดยเฉพาะครับ" ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่คมหันกลับไปมองเจ้าหน้าที่เวรเปล "พัสดุอะไรในช่วงเวลาแบบนี้?" เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลึกลงสู่ความหนาวยะเยือก "มันคือกล่องไม้สักแกะสลักลวดลายประหลาด... และข้างในนั้น มีนิ้วมือมนุษย์ที่สดใหม่ พร้อมกับโน้ตข้อความเขียนด้วยลายมือว่า... *'ชิ้นแรกของคอลเลกชันใหม่ หวังว่าคุณจะชอบนะ หมอธันวา'* ครับ!" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - พยานปากเอก