เน็ตหลุด ความลับเปิด

"บอกว่าอย่าเพิ่งดึงไงเล่า ไอ้บ้าคิว! นายจะพาแทงค์ไปตายหมู่หรือไงฟะ!" เสียงหวีดร้องแหลมสูงของนับดาวเกือบจะทะลุไมโครโฟน Shure SM7B ราคาแพงลิบลิ่วของเธออยู่แล้ว สตรีมเมอร์สาวขยับแว่นตากลมโตบนดั้งจมูกด้วยความหงุดหงิด มือเรียวเล็กขยำเส้นผมสีน้ำตาลคาราเมลจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าสวยหวานตอนนี้บึ้งตึงจนแก้มป่องเป็นลูกโป่งอัดลม ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่แสดงผลเกมแนว MOBA ชื่อดัง ซึ่งตัวละครซัพพอร์ตสุดรักของเธอกำลังนอนตายสนิทอยู่กลางดงตีนของทีมฝ่ายตรงข้ามอย่างอนาถ [KIRIN]: *ก็บอกให้ถอยตั้งแต่อัลติฯ ฝ่ายนั้นยังไม่หมด คุณนั่นแหละมือไวใจเร็วกว่าสมองตลอด* ข้อความสั้นๆ แต่แฝงความกวนประสาทถูกพิมพ์ส่งเข้ามาในแชตภายในเกมจากยูสเซอร์เนมที่เธอนึกหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก นับดาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ ไม่น่าหลงเชื่อคำหวานกึ่งบังคับให้มาลงแรงค์ด้วยกันตอนดึกดื่นแบบนี้เลย ให้ตายสิ! ปกติเวลานี้เธอน่าจะได้นอนกอดหมอนข้างนิ่มๆ ฝันหวานไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่นี่กลับต้องมานั่งหัวร้อนใส่โปรเพลเยอร์หน้าตายที่ชอบทำตัวเหมือนว่างงานเสียเหลือเกิน [NUBDAO]: *ถ้าฉันเล่นเก่งเท่าร้อยศพของนาย ฉันคงไม่ต้องมานั่งหัวร้อนอยู่แบบนี้หรอกนะ! ออกจากห้องเลยนะ เลิกเล่นแล้ว งอน!* [KIRIN]: *งอนเก่งเป็นแมวเปอร์เซียเลยนะเรา งั้นย้ายไปคุยกันในดิสคอร์ดส่วนตัว ดีกว่ามาพิมพ์เถียงกันในเกมแบบนี้... เข้ามาสิ ผมรออยู่* นับดาวกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างลังเล ดวงตาคู่สวยมองไอคอนการโทรในโปรแกรม Discord ที่ขึ้นสถานะกระพริบหยอยๆ ว่าอีกฝ่ายกำลังรอสายอยู่ ใจหนึ่งก็อยากจะกดปฏิเสธแล้วปิดคอมหนีไปนอนให้รู้แล้วรู้รอด แต่อีกใจเจ้ากรรมดันกระซิบว่า *'ไหนๆ ก็แพ้มาสามตาติดแล้ว ขอระบายอารมณ์ใส่หน้าหล่อๆ (ผ่านไมค์) สักหน่อยเถอะน่า!'* คลิก. ทันทีที่นิ้วเรียวกดเข้าร่วมห้องสนทนา เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลที่เป็นเอกลักษณ์ก็ลอยทะลักผ่านหูฟังไร้สายเข้ามาทันที โดยไม่มีการทักทายพิธีรีตองใดๆ ทั้งสิ้น "เสียงดังทะลุไมค์มาถึงคอนโดผมเลยนะนับดาว กินพริกมาทั้งสวนหรือไงถึงได้อารมณ์ร้อนเบอร์นั้น" น้ำเสียงของคิรินไม่ได้เจือแววโกรธเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับเจือเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ฟังดูอบอุ่นและเอ็นดูจนคนฟังอย่างเธอนึกอยากจะปาหมอนใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์ให้รู้แล้วรู้รอด "ใครอารมณ์ร้อนกันคะคุณคิริน! นายต่างหากที่เล่นแกงฉันอะ! ตั้งใจส่งฉันไปเป็นเหยื่อล่อใช่ไหม ยอมรับมาซะดีๆ นะ!" นับดาวโวยวายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงติดจะงอแงนิดๆ แบบที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวว่าเผลอแสดงมุมเด็กๆ ออกไปให้อีกฝ่ายได้ยิน เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนขึ้นราวกับว่าเจ้าตัวขยับไมโครโฟนเข้ามาใกล้ริมฝีปากมากกว่าเดิม "ใครจะกล้าแกล้งสตรีมเมอร์ชื่อดังแถวหน้าของแพลตฟอร์มกันล่ะครับ ผมแค่คำนวณระยะผิดพลาดไปนิดเดียวเองน่า ยกโทษให้โปรเพลเยอร์ผู้ตาดำๆ คนนี้สักครั้งเถอะนะ นะครับ..." คำว่า *'นะครับ'* ที่ลากเสียงยาวอย่างจงใจหยอกล้อ ทำไมนับดาวถึงรู้สึกว่ามันมีอณูความอบอุ่นบางอย่างกระจายซ่านอยู่รอบตัว หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะรัวเร็วด้วยความโกรธ กลับเปลี่ยนจังหวะมาเต้นผิดระเบียบเอาดื้อๆ ซะอย่างนั้น มือที่กำลังถือแก้วโกโก้อุ่นๆ สั่นเทาเล็กน้อย เธอรีบยกแก้วขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหลาดที่เกิดขึ้นในอก "ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อนเลยนะ นายมันไว้ใจไม่ได้ร้อยแปดสิบเปอร์เซ็นต์เลยคิว!" "แล้วถ้าบอกว่าไว้ใจได้แค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์... พอจะรับพิจารณาบ้างไหมล่ะ" บรรยากาศในสายสนทนาเงียบลงไปชั่วอึดใจ ไม่มีเสียงคลิกเมาส์ ไม่มีเสียงคีย์บอร์ด มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ลอดผ่านไมโครโฟนเข้ามาให้ได้ยินสลับกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้อง นับดาวรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ค่อยๆ แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มทั้งสองข้างจนมันเริ่มร้อนผ่าว เธอกะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลคำด่าได้อย่างรวดเร็ว กลับกลายเป็นบล็อกช็อกสนิทไปชั่วขณะ นี่เขา... กำลังหยอดเธออยู่งั้นเหรอ? หยอดแบบจริงจัง หรือแค่แกล้งเล่นสนุกตามประสาคนเจ้าชู้กันแน่! "นาย... พูดบ้าอะไรเนี่ย ดึกแล้วนะ ไปนอนไป๊!" นับดาวแกล้งทำเป็นเสียงแข็งกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ เธอเอามือข้างหนึ่งจับแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่าราวกับคนเป็นไข้ "ไม่ได้บ้าสักหน่อย ก็พูดความจริง..." เสียงของคิรินอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความกวนประสาทหายวับไปกับตา เหลือเพียงน้ำเสียงนุ่มนวลจริงจังที่เจือความเหนื่อยล้าจางๆ เล็ดลอดออกมา "ความจริง... ช่วงนี้ผมเหนื่อยมากเลยนะนับดาว ทั้งเรื่องบริษัทที่บ้าน ทั้งเรื่องซ้อมแข่งที่ต้องแบกความคาดหวังของทุกคนไว้บนบ่า... บางทีมันก็หนักหนaาจนแทบจะไม่ไหวเหมือนกัน" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกัน ทำให้หัวใจที่กำลังเต้นแรงของนับดาวกระตุกวูบ ความรู้สึกโกรธเคืองหรืออยากจะเถียงเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกบีบแน่นในอกและความเห็นอกเห็นใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอรู้จักคิรินในฐานะโปรเพลเยอร์ฝีมือฉกาจ ผู้ชายปากร้ายที่ชอบกวนประสาทเธอในสตรีม ชอบเข้ามาป่วนเปี้ยนและเปย์ดาวให้เธอจนช่องแทบแตก แต่เธอไม่เคยรู้เลย... ว่าภายใต้เกราะกำบังที่แข็งกระด้างและท่าทีเย่อหยิ่งเหล่านั้น เขาจะต้องแบกรับความกดดันมหาศาลขนาดไหนไว้คนเดียว "คิว..." นับดาวเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความนุ่มนวลและเป็นห่วงจากก้นบึ้งของหัวใจ "ถ้าไม่ไหว... ก็ไม่ต้องฝืนแบกไว้คนเดียiสิคะ นายยังมี... เอ่อ หมายถึง นายยังมีเพื่อนๆ มีแฟนคลับ หรือ..." "หรือมีเธองั้นเหรอ?" คิรินสวนขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงเจือแววเจ้าเล่ห์นิดๆ แต่มีความจริงจังซ่อนอยู่ลึกซึ้งจนคนฟังสะท้าน "ไอ้บ้าคิว! ใครเขาจะไปพูดแบบนั้นกันเล่า! หลงตัวเองชะมัด!" นับดาวแหวลั่นห้องด้วยความเขินจัด เธอยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองที่แดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศสุก สตรีมเมอร์สาวเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีที่เคยตีกันยุ่งเหยิงเหมือนลิ้นกับฟัน ตอนนี้มันกลับกลายเป็นความหวานละมุนที่อบอวลอยู่ในอากาศรอบตัวอย่างน่าประหลาด [KIRIN]: *ก็ไม่ได้พูดชื่อใครนี่นา... แต่ถ้าเธор้อนตัวรับไว้เอง ผมก็ไม่ปฏิเสธนะ* ข้อความสั้นๆ พร้อมสติกเกอร์แมวทำหน้ากวนถูกส่งเข้ามาทางแชตส่วนตัวในดิสคอร์ด นับดาวกัดริมฝีปากด้วยความหมั่นเขี้ยวผสมความเขินอาย เธอรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความไวแสงเพื่อเอาคืน [NUBDAO]: *ฝันไปเถอะนะพ่อโปรเพลเยอร์ร้อยศพ! ฝันกลางวันยามดึกเลยนะนายเนี่ย!* [KIRIN]: *ฝันถึงเธอ... ก็น่าจะฝันดีกว่าฝันเรื่องอื่นนะ ว่าไหม?* พรวด! นับดาวเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง เธอรีบวางมือถือลงบนโต๊ะแล้วเอามือพัดวีหน้าตัวเองรัวๆ เพื่อลดความร้อนที่พุ่งสูงปรี๊ด ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้ครั้นช์อยู่แล้ว อีตานี่มันอันตรายต่อสุขภาพจิตของเธอเกินไปแล้วนะ! เกินไปจริงๆ! ในขณะที่นับดาวกำลังนั่งบิดไปบิดมาด้วยความเขินจนแทบจะมุดโต๊ะคอมพิวเตอร์หนีความจริง ทางด้านของคิรินที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องพักหรูย่านใจกลางเมือง มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบมองหน้าจอแชตที่มีข้อความปฏิเสธรัวๆ ของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน นิ้วเรียวของชายหนุ่มจรดลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วเพื่อพิมพ์ประโยคสุดท้ายที่จะส่งปิดท้ายค่ำคืนนี้ โดยไม่รู้เลยว่า... นิ้วเจ้ากรรมดันเผลอกดส่งข้อความสารภาพความในใจอีกประโยคหนึ่งที่เขาตั้งใจจะเก็บไว้พูดวันหลัง ออกไปเสียแล้ว! [KIRIN]: *พรุ่งนี้... ไปเดทกินชาบูแก้ตัวเรื่องที่ผมพาเธอแพ้เกมเมื่อคืนกันนะครับ 'ที่รัก'* ฉิบหายแล้ว... คิรินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นข้อความคำว่า *'ที่รัก'* ถูกส่งออกไปคาตาอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าแสง เขารีบขยับเมาส์ไปคลิกขวาเพื่อกดปุ่ม [ลบข้อความสำหรับทุกคน] ทันทีด้วยความลนลานแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตโปรเพลเยอร์ระดับประเทศ แต่ทว่า... มันช้าไปเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น! เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นหน้าจอของนับดาว พร้อมกับสถานะ [อ่านแล้ว] ที่โชว์หราขึ้นมาอย่างชัดเจน [NUBDAO]: *ะ... เมื่อกี้นายพิมพ์ว่าอะไรนะคิว?! นายพิมพ์อะไรลงไปฟะะะะ!* [ขอตัวไปจิกหมอนข้างรอตอนหน้าแป๊บนะคะ พีชชี่เบอร์รี่เขินจนหน้าดำหน้าแดงหมดแล้วค่ะคุณรี้ดขา!]