รอยร้าวที่ฐานราก

"ถ้าฐานรากตรงนี้ทรุดตัวลงไปอีกแค่สองเซนติเมตร สิ่งที่คุณรตาพยายามสร้างมาทั้งหมดครึ่งปีจะกลายเป็นแค่เศษซากคอนกรีตทันทีครับ" เสียงทุ้มต่ำของกรณ์ดังแทรกเสียงลมหวีดหวิวกลางดึกในไซต์งานก่อสร้าง ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนถึงข้อศอกกำลังใช้ไฟฉายคาดหัวส่องกราดไปยังรอยร้าวแนวดิ่งที่พาดผ่านเสาเข็มรับน้ำหนักหลักของโซน A-04 รอยแยกขนาดเท่านิ้วก้อยนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แรงอัดมหาศาลจากภายนอกหรือการคำนวณที่ผิดพลาดบางจุดกำลังฟ้องความจริงที่น่ากลัว รตากัดริมฝีปากจนห่อเลือด สมองอันปราดเปรียวของเธอประมวลผลด้วยความเร็วสูง ภาพข้อความในโทรศัพท์มือถือของมีนาราที่เธอแอบเห็นก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพสโลว์โมชั่น *'เตรียมรับแรงกระแทกได้เลย ผู้จัดการคนเก่ง'* นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดทางวิศวกรรม... แต่มันคือการวินาศกรรมจากน้ำมือของคู่แข่ง "มันไม่ได้ทรุดเพราะดินอุ้มน้ำธรรมดาแน่ๆ" รตาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่นแต่ก็เต็มไปด้วยความตื่นตัว "มีใครบางคนจงใจปล่อยน้ำเข้าสู่ชั้นดินฐานรากเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา... ธนัตถ์เช็คกล้องวงจรปิดมุมอับตรงโซนทิศใต้หรือยัง" ธนัตถ์ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบถือกระดานชนวนเข้ามาส่ายหน้าหวือ "แย่แล้วครับคุณรตา ระบบเซิร์ฟเวอร์กล้องวงจรปิดตรงนั้นถูกตัดสัญญาณตั้งแต่หกโมงเย็น ช่วงเวลาเดียวกับที่ทีมงานของมีนาราเข้ามาเคลียร์พื้นที่พอดีเป๊ะ หลักฐานถูกลบเกลี้ยงแบบมืออาชีพมาก" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องสูบน้ำฉุกเฉินที่ทำงานแข่งกับเวลา กรณ์หันขวับมามองหญิงสาวที่ยืนตากลมหนาวอยู่กลางไซต์งาน ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักของสถาปนิกหนุ่มเคร่งเครียดจนขึ้นสันกราม ดวงตาคู่คมที่มักจะมองเธอด้วยแววตาดุๆ เสมอ กลับฉายประกายความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยชา "รู้ทั้งรู้ว่าโดนเล่นงาน ทำไมคุณถึงยังทำหน้าท้าทายโลกแบบนั้นอยู่ได้ล่ะครับ ผู้จัดการรตา" กรณ์ก้าวเข้ามาประชิดตัว ร่างสูงใหญ่บดบังลมหนาวที่พัดโชย รังสีความกดดันจากตัวเขาไม่ได้เกิดจากความโมโห แต่เป็นความกังวลที่พยายามควบคุมอย่างสุดความสามารถ "ถ้าคานนี้รับน้ำหนักไม่ไหว คนที่ซวยที่สุดไม่ใช่บริษัท แต่คือคุณที่จะต้องรับผิดชอบทางอาญา... เข้าใจไหมครับ!" "แล้วคุณมาห่วงฉันทำไมล่ะคะ... เอ้ย! ทำไมฉันต้องมาฟังคุณบ่นตอนนี้ด้วยล่ะ!" รตาเผลอตวาดกลับเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนวงหน้าคมคายที่อยู่ห่างกันแค่คืบ "ในเมื่อปัญหาตรงหน้ามันคือเรื่องคอขาดบาดตาย ฉันไม่มีเวลามานั่งกลัวคุกกลัวตารางหรอกค่ะ ถ้าคุณกรณ์เก่งนัก ก็ช่วยใช้สมองอันเพอร์เฟกต์ของคุณคิดวิธีค้ำยันเสานี้ก่อนที่มันจะพังลงมาก่อนรุ่งสางสิคะ!" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มือหนาจะคว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอแล้วดึงเข้ามาหลบใต้โครงสร้างเหล็กกันฝนชั่วคราวอย่างรวดเร็ว แรงกระทำนั้นกะทันหันจนรตาดถลาเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้าง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝนและบุหรี่อ่อนๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" กรณ์กระซิบชิดริมหู เสียงของเขาต่ำพร่าจนน่ากลัว "ถ้าผมไม่เข้ามาตรวจงานรอบดึก ป่านนี้คุณคงยืนโง่ให้โครงสร้างนี่ทับร่างแบนไปแล้ว... เลิกอวดเก่งแล้วฟังผมให้ดี เรามีเวลาเหลือแค่สี่ชั่วโมงก่อนที่คอนกรีตเสริมกำลังจะเซ็ตตัว ถ้าเราไม่เชื่อมโครงสร้างเหล็กค้ำยันชั่วคราวนี้เข้าไป โปรเจกต์พันล้านของคุณจบเห่แน่" รตาใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อวิกฤตตรงหน้า แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับผู้ชายปากร้ายคนนี้มันใกล้เกินไป ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา และสายตาที่มองเธอมันไม่ใช่สายตาของเพื่อนร่วมงานทั่วไป... แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะปกป้องเธอจากพายุร้ายทั้งหมดบนโลกใบนี้ "ปล่อยได้แล้วค่ะ ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น" รตาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่กรณ์กลับยิ่งกระชับนิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม ปลายนิ้วอุ่นจัดไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนเบาๆ เป็นการลงโทษกลายๆ "ถ้าเก่งนัก ก็หยิบประแจปากตายเบอร์สิบห้าแล้วมาช่วยผมขันน็อตตรงนี้ครับ อย่าดีแต่สั่ง" กรณ์ผละออกด้วยความเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะโยนเครื่องมือช่างมาให้เธอรับไว้อย่างแม่นยำ รตาคว้ามันไว้ได้ทันพร้อมกับส่งค้อนขวิดวงใหญ่ให้เขา แต่ริมฝีปากอิ่มกลับซ่อนรอยยิ้มบางๆ ไว้โดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปอย่างไร้ความปรานี เสียงโลหะกระทบกันดังสะท้อนก้องไซต์งานร้าง ความเหน็ดเหนื่อยและเหงื่อกาฬที่ไหลโซมกายไม่ได้ทำให้ทั้งคู่หยุดพัก ทั้งกรณ์และรตาทำงานร่วมกันราวกับฟันเฟืองสองตัวที่ถูกสร้างมาเพื่อขบเข้าหากันอย่างพอดิบพอดี ฝ่ายชายใช้ความเชี่ยวชาญด้านโครงสร้างคำนวณจุดรับน้ำหนักอย่างแม่นยำราวกับคอมพิวเตอร์ ขณะที่ฝ่ายหญิงใช้ความคล่องแคล่วและความจำที่เป็นเลิศในการประสานงานและจัดหาอุปกรณ์เสริมเข้ามาเติมเต็มช่องว่างได้อย่างไรที่ติ ตีสามสิบนาที โครงสร้างเหล็กค้ำยันชั่วคราวถูกติดตั้งเสร็จสมบูรณ์ เสียงมิเตอร์วัดการทรุดตัวนิ่งสนิท บ่งบอกว่าวิกฤตเฉพาะหน้าถูกระงับไว้ได้ทันท่วงที รตาทรุดตัวลงนั่งบนลังไม้เปล่าอย่างหมดแรง เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอเปรอะเปื้อนคราบฝุ่นคอนกรีตและเหงื่อ แต่ดวงตากลับเป็นประกายด้วยชัยชนะ กรณ์เดินถือขวดน้ำดื่มเย็นจัดมาหยุดตรงหน้า ยื่นให้เธอเงียบๆ โดยไม่ปริปากบ่นสักคำ "ขอบคุณค่ะ... สำหรับความช่วยเหลือ" รต้ารับขวดน้ำมาเปิดดื่มแก้กระหาย เสียงหวานเอ่ยเบาๆ อย่างยอมจำนนเป็นครั้งแรก "ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงแย่เหมือนกัน" กรณ์ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กมองเธอด้วยสายตาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ "เพิ่งรู้ตัวเหรอครับว่าขาดผมไม่ได้... ทีหลังถ้ามีใครคิดจะเล่นตุกติกกับคุณอีก บอกผมคนแรก เข้าใจไหมครับ" รตาชะงักเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบนั้น หัวใจที่สงบลงแล้วกลับมาเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง เคมีระหว่างเขากับเธอมันร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเตาเผาปูนซีเมนต์เสียอีก ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นปนความเหนื่อยล้า เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังขึ้นจากทางเข้าไซต์งานขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "โอ้โห... สถาปนิกกับผู้จัดการโครงการ ขยันขันแข็งกันถึงตีสามตีสี่เลยเหรอครับเนี่ย น่าประทับใจจริงๆ" ร่างสูงโปรดของธนัตถ์เดินยิ้มร่าเข้ามา พร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เปิดภาพวิดีโอวงจรปิดอีกมุมหนึ่งที่กู้คืนมาได้สำเร็จ แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งกรณ์และรตาต้องผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกันคือ ใบหน้าของบุคคลที่ปรากฏอยู่ในจเรกล้องวงจรปิดนั้น... ไม่ใช่คนของมีนาราอย่างที่คาดคิด แต่เป็นคนที่พวกเขารู้จักคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี และไม่มีทางคาดคิดว่าจะเป็นคนหักหลังพวกเขาได้ลงคอ "ธนัตถ์... นายได้คลิปนี้มาจากไหน?" กรณ์เสียงเข้มขึ้น ดวงตาหรี่ลงมองเพื่อนสนิทด้วยความตกตะลึง ธนัตถ์ยิ้มเหี้ยมเกรียม ผิดวิสัยวิศวกรอารมณ์ดี เขายื่นโทรศัพท์ให้รตาดูภาพชัดๆ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ "ก็คนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณตอนนี้... เป็นคนสั่งให้ผมลบมันเองครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนผลงานของราชันย์หอกทมิฬเสมอนะครับ