เริ่มต้นชีวิตใหม่ในร่างเนโครแมนเซอร์

กลิ่นอับของหินปูนและคราบสนิมเก่าแก่นั้นรุนแรงเสียจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่กระชากสติของเรย์ให้กลับคืนมาสู่ความเป็นจริงอย่างเด็ดขาด กลับไม่ใช่กลิ่นอันไม่พึงประสงค์เหล่านั้น หากแต่เป็นเสียงโลหะกระทบกันอย่างต่อเนื่องเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบที่ดังขึ้นในหัวสมองราวกับจงใจกลั่นแกล้ง [ต้อนรับผู้เล่นเข้าสู่ ‘เดสทินี ออนไลน์’] [ระบบทำการสุ่มคลาสเริ่มต้นให้แก่ท่าน...] [ขอแสดงความยินดี! ท่านได้รับคลาสระดับต่ำสุด: ‘เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด’ (Necromancer - Trainee Level)] "ให้ตายสิ นี่ผมต้องมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเกมที่คนเขาร้างลาหนีตายกันหมดแล้วจริงๆ สินะครับเนี่ย" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงใต้ดินที่ทรุดโทรม ผนังหินแกรนิตมีรอยร้าวขนาดใหญ่จนน้ำใต้ดินซึมหยดลงมาเป็นจังหวะ ตะเกียงเวทมนตร์ใกล้หมดสภาพกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องแสงสลัวขับให้บรรยากาศดูวังเวงชอบกล ในฐานะเกมเมอร์สายฮาร์ดคอร์ที่ใช้เวลาศึกษาแพตช์สุดท้ายของเกมนี้มาอย่างยาวนาน เขารู้ดีว่า *เดสทินี ออนไลน์* กำลังอยู่ในช่วงนับถอยหลังสู่มหันตภัยล่มสลาย เซิร์ฟเวอร์หลักใกล้ปิดตัว ผู้เล่นคนอื่นต่างพากันอพยพไปเกมภาคต่อกันหมดแล้ว มีเพียงเขาคนนี้เท่านั้นที่ดึงดันล็อกอินเข้ามาในวินาทีสุดท้าย ด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะเคลียร์ดันเจี้ยนลับระดับตำนานที่ยังไม่มีใครเคยพิชิตได้ แต่ใครจะไปคิดว่าระบบจะต้อนรับเขาด้วยคลาสสายเวทมนตร์ดำที่ขึ้นชื่อเรื่องความยากจนข้นแค้นและไร้ซึ่งอนาคตแบบนี้ "ไอ้หนู! เจ้าจะยืนบ่นพึมพำไปถึงไหนกันฟะ! มองทางโน้นสิฟะเจ้าบึ้อม! มันกำลังจะเข้ามาแทงก้นแกอยู่แล้วนะเว้ย!" เสียงหวีดแหลมอันคุ้นเคยและเปี่ยมด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวดังขึ้นขัดจังหวะความคิด เรย์สะดุ้งสุดตัว เบี่ยงตัวหลบคมดาบขึ้นสนิมที่ฟาดเฉียดหัวไหล่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงลมจากการเหวี่ยงดาบทำเอาเส้นผมของเขากระเซิง เมื่อหันไปมองต้นตอของเสียง เขาก็พบกับร่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่กำลังลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าของเธอ บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นผมยาวสลวยปลิวไสวไร้ทิศทางตามแรงอารมณ์ มือเรียวบางข้างหนึ่งกอดอก ส่วนอีกข้างชี้หน้าด่ากราดโครงกระดูกติดเกราะเก่าคร่ำคร่าที่เพิ่งเงื้อดาบหมายจะปลิดชีพเขาเมื่อครู่ นั่นคือ **เซร่า** อดีตนักดาบหญิงระดับตำนานผู้เคยเกรียงไกร แต่ปัจจุบัน... เธอค่าวินัยตกต่ำกลายมาเป็นวิญญาณเร่ร่อนประจำกิลด์ร้างแห่งนี้ และพ่วงตำแหน่ง "หัวหน้ากองทัพผี" จำยอมของเรย์โดยปริยาย "ใจเย็นๆ ก่อนสครับคุณเซร่า ผมเพิ่งฟื้นคืนชีพขึ้นมาเองนะ ขอเวลาปรับตัวสักห้าวิก็ยังดี" เรย์ส่งยิ้มแห้งๆ ให้ พร้อมกับดีดตัวถอยหลังหลบการโจมตีระลอกสองอย่างคล่องแคล่ว "ปรับตัวบ้านแกสิฟะ! ถ้าแกตายตอนนี้ ข้าก็ต้องติดแหง็กอยู่ในห้องใต้ดินโสโครกนี่ไปอีกร้อยปีนะเฟ้ย! ชักดาบ... เอ้ย! ชักไม้เท้าของแกขึ้นมาแล้วสั่งสอนเจ้าสวะนี่ซะสิฟะ!" เซร่าแผดเสียงลั่นจนแก้วหูแทบแตก แม้ปากจะบ่นอุบอับและถ้อยคำดูรุนแรง แต่ดวงตากลมโตคู่สวยที่ฉายแววเป็นประกายห่วงใยนั้นกลับซ่อนไม่มิด เรย์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่คมเป็นประกายวาววับขึ้นมาวบหนึ่ง ความกดดันจากบรรยากาศรอบตัวไม่ได้ทำให้เขาสติหลุดเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม สมองส่วนคำนวณของเขาทำงานอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักร ในเมื่อระบบมอบคลาสที่อ่อนแอที่สุดในเกมมาให้... เขาก็แค่ต้องพลิกแพลงมันด้วยวิธีที่คนอื่นคาดไม่ถึง "เข้าใจแล้วครับ... งั้นเรามาลองทดสอบของเล่นใหม่กันหน่อยดีกว่า" เรย์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สะบัดมือขวาเรียกหน้าต่างระบบและไม้เท้ากระดูกผุๆ ขึ้นมาในกำมือ ดวงตาจ้องมองโครงกระดูกศัตรูที่กำลังพุ่งเข้ามาหาด้วยความกระหายเลือด รอยยิ้มอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม ทว่า ทันทีที่เรย์ร่ายเวทมนตร์บทแรกออกไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนก็ดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเตือนภารกิจทั่วไป แต่มันเป็นเสียงเตือนระดับสูงที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโครงสร้างของดันเจี้ยน [ตรวจพบการเชื่อมต่อพลังงานแปลกปลอม...] [คำเตือน! เงื่อนไขลับของกิลด์ ‘สุสานผู้ลืมเลือน’ ถูกกระตุ้นโดยสมบูรณ์] [ประกาศจากระบบกลาง: "ผู้เล่นเรย์" ได้ปลุกบอสลับประจำดันเจี้ยน... **จักรพรรดิโครงกระดูกนิรนาม (Hidden Boss - Level 99)** ตื่นจากการหลับใหลแล้ว] สิ้นเสียงประกาศนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ใหญ่โตมโหฬารกำลังดันตัวขึ้นมาจากขุมนรกเบื้องล่าง! --- ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านจากใจจริงครับ — **เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด**