ชัยชนะที่ไม่ธรรมดา

ตูม! แรงปะทะระดับพายุเฮอร์ริเคนพุ่งทะลวงผ่านแท่งหินแกรนิตหนาเตอะเข้ามาในห้องโถงใต้ดินราวกับกระดาษสา เศษหินนับร้อยชิ้นแตกกระจายกลายเป็นฝุ่นผงฟุ้งตลบทั่วบริเวณ เรย์หุบยิ้มทันที ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กำลังพุ่งทะลวงเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสูงลิ่ว มันไม่ใช่แค่แรงลมธรรมดา แต่เป็นจิตสังหารเข้มข้นที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นคลื่นกระแทกทางกายภาพ "ไอ้เด็กเวร! หลบไป!" เสียงตะโกนแหบห้าวด้วยความเดือดดาลของเซร่าดังลั่นทะลุโสตประสาท วิญญาณนักดาบหญิงในชุดเกราะโชกเลือดพุ่งทะยานออกมาจากแหวนโบราณด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ร่างโปร่งแสงสีฟ้าครามของเธอกางแขนออกปกป้องเด็กหนุ่มไว้เบื้องหลัง พร้อมกับดาบใหญ่ในมือที่ตวัดรับการโจมตีปริศนาอย่างเต็มแรง *เคร้ง!* ประกายไฟสีม่วงเข้มสาดกระเซ็นไปทั่วห้องโถง แรงปะทะทำให้ร่างโปร่งแสงของเซร่าไถลถอยหลังไปหลายเมตร พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นทางยาว เธอกัดฟันกรอด ดวงตาสีเพลิงจ้องมองไปยังกลุ่มควันหนาทึบที่ค่อยๆ จางลงตรงรอยแตกของกำแพง "ระวังตัวด้วยเรย์... สิ่งที่อยู่ข้างนอกนั่นไม่ใช่แค่มอนสเตอร์กระจอกๆ ในดันเจี้ยนร้างนี่แน่" เซร่าส่งเสียงเตือน น้ำเสียงของเธอยังคงมีความเกรี้ยวกราดตามวิสัย แต่มันเจือไปด้วยความตึงเครียดที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน ในฐานะเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดที่มักจะมองโลกในแง่ดีเกินเหตุ เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ เขากวาดสายตามองรอบตัว กิลด์ร้างแห่งนี้ที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ระบบเกมออนไลน์ที่เชื่อมต่อกับประสาทสัมผัสโดยตรงส่งเสียงเตือนรัวเริดเป็นสัญญาณสีแดงฉาน *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* *[คำเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับภัยพิบัติ (Disaster Class)]* *[ผู้เล่น 'เรย์' กำลังเผชิญหน้ากับ 'ผู้บัญชาการเงาทมิฬ' บอสลับประจำเขตแดน]* "โอโห้... เล่นใหญ่ขนาดนี้ ไม่คิดจะให้ผมได้นั่งจิบชาพักผ่อนสักหน่อยเลยหรือครับเนี่ย" เรย์พึมพำเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ แต่รอยยิ้มบางๆ ก็ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของเขา จากกลุ่มควันสีดำสนิท ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเหล็กกล้าโบราณที่ปกคลุมด้วยออร่าสีม่วงคล้ำค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกมาทีละก้าว เสียงเกราะกระทบกันก๊องแก๊งฟังดูน่าสะพรึงกลัว ดวงตาสีแดงฉานภายใต้หมวกเหล็กจดจ้องมาที่เรย์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มันคือบอสลับที่ผู้เล่นในเซิร์ฟเวอร์ต่างพากันสาปส่งเพราะอัตราการดรอปไอเทมที่โคตรเค็ม และความโหดเหี้ยมที่กวาดปาร์ตี้ระดับท็อปราบคาบมาแล้วนับไม่ถ้วน เซร่าแค่นเสียง hmph ในลำคอ เธอหันมามองเรย์ด้วยหางตา "ยังจะมีอารมณ์มาเล่นมุกอีกนะเจ้าเด็กนี่! นั่นมันบอสระดับ 75 นะเว้ย! นายเพิ่งจะเลเวล 22 เองไม่ใช่หรือไง!" "เลเวลมันเป็นแค่ตัวเลขครับพี่เซร่า... แต่สติปัญญาและไหวต่างหากที่เป็นของจริง" เรย์ยิ้มรับอย่างใจเย็น มือขวาของเขาแอบหยิบขวดโพชั่นฟื้นฟูมาถือไว้ในมุมอับสายตา ขณะที่มือซ้ายเริ่มร่ายเวทมนตร์อัญเชิญอย่างเงียบเชเชียบ แต่ทว่า... ในจังหวะที่บอสใหญ่กำลังเงื้อง่ามดาบยักษ์เตรียมปลิดชีพทั้งคู่นั้นเอง เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เท้าของบอสผู้ยิ่งใหญ่ดันสะดุดเข้ากับเศษซากปรักหักพังของเสาหินที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ซึ่งเป็นผลงานจากการระเบิดเวทมนตร์ของเรย์เมื่อสามนาาทีก่อนหน้านี้! *ครืน... ตุ้บ!* ร่างมหึมาของ 'ผู้บัญชาการเงาทมิฬ' เสียหลักล้มคะมำลงไปกองกับพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ดาบยักษ์ในมือหลุดกระเด็นไปปักเข้ากับผนังห้องฝั่งตรงข้ามพอดีเป๊ะ แรงกระแทกจากการล้มทำให้เกิดคลื่นกระแทกเบาๆ ส่งผลให้หินก้อนใหญ่บนเพดานที่ผุกร่อนอยู่แล้วหล่นลงมาโป๊กเข้าที่กลางหัวของบอสพอดิบพอดี ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ เซร่าอ้าปากค้าง ตาโตมองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงงสุดขีด ดาบในมือเธอร่วงลงสู่พื้นโดยไม่รู้ตัว ส่วนเรย์เองก็กะพริบตาปริบๆ สมองอันชาญฉลาดของเขาหยุดทำงานไปชั่วขณะหนึ่ง *ติ๊ง!* *[ระบบประกาศเซิร์ฟเวอร์ทั่วโลก]* *[ผู้เล่น 'เรย์' ได้ทำการสังหาร 'ผู้บัญชาการเงาทมิฬ' บอสลับระดับ 75 สำเร็จ!]* *[เนื่องจากเป็นการเอาชนะด้วยวิธีทางธรรมชาติ (อุบัติเหตุขั้นวิกฤต) ระบบจึงมอบฉายาพิเศษ: "นักฆ่าด้วยเปลือกกล้วย" ให้แก่ผู้เล่น]* ทันทีที่ข้อความสีทองปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวและเสียงตะโกนโวยวายจากผู้เล่นทั่วเซิร์ฟเวอร์ก็ดังระเบิดขึ้นราวกับผึ้งแตกรัง ช่องแชตสาธารณะพุ่งขึ้นด้วยความเร็วแสงจนอ่านแทบไม่ทัน ทุกคนต่างตกตะลึงและตั้งคำถามเป็นเสียงเดียวกันว่าเด็กหนุ่มเลเวล 22 คนนี้จัดการบอสระดับตำนานลงได้อย่างไรภายในพริบตาเดียวโดยแทบไม่ต้องออกแรง "เอ่อ... แบบนี้ก็ได้หรือครับเนี่ย?" เรย์กะพริบตาปริบๆ มองซากบอสที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นแสงสีทองและไอเทมระดับตำนานนับสิบชิ้นที่กองอยู่เต็มพื้น เซร่าหันมามองหน้าเรย์สลับกับกองไอเทมตรงหน้า เธอหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะส่ายหัวอย่างระอา "นายเนี่ย... ดวงดีจนน่าหมั่นไส้จริงๆ ให้ตายเถอะ" เรย์หัวเราะแห้งๆ เขาเดินเข้าไปเก็บไอเทมระดับแรร์ที่ดรอปเกลื่อนกลาด ทว่าในขณะที่มือของเขากำลังจะสัมผัสกับกล่องสมบัติโบราณลวดลายประหลาดชิ้นสุดท้าย บรรยากาศภายในห้องโถงก็เย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว พื้นหินใต้กล่องสมบัติปริศนากำลังปริแยกออก พร้อมกับรอยแตกสีดำทมิฬที่แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราอันยาวนาน เซร่าชักดาบโปร่งแสงขึ้นมาตั้งรับอีกครั้ง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงถนัดตา "เรย์... ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! นั่นไม่ใช่ระบบของเกม... นั่นมันรอยแยกจาก "โลกเบื้องล่าง"!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางสุดป่วนของเนโครแมนเซอร์สายปั่นคนนี้นะครับ