เสียงกระซิบจากความแค้น

กลิ่นอายของกำยานดอกกุ้ยฮวาที่เผาไหม้จนมอด ผสมปะปนกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ในมโนสำนึก... มันไม่ใช่กลิ่นหอมรื่นรมย์ในห้องหนังสือของตำหนักอ๋อง หากแต่เป็นกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในโถงตระกูลฉิน ในค่ำคืนที่เพลิงผลาญแผดเผาทุกสิ่งจนมอดไหม้เป็นจุล ฉินมู่หลานสะดุ้งเฮือก ร่างเพรียวบางภายใต้ชุดคลุมผ้าแพรต่วนสีมุกสั่นสะท้าน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าเนียนละเอียด ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักฉายแววเฉียบคมดุจกุนซือผู้ไร้พ่าย เบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว หน้าอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ภาพกองศพของท่านพ่อและพี่ชายยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงคำนึง เสียงกรีดร้องโหยหวน เสียงดาบกระทบกัน และเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกทรยศ ดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวนกแสกที่ร้องรับความตายในยามวิกาล *ตั้งสติ... มู่หลาน เจ้าไม่ใช่เด็กสาวผู้อ่อนแอในวันนั้นอีกแล้ว* นางพร่ำบอกตัวเองในใจ พลางยกมือขึ้นเรียวสวยขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ นางสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมจางๆ ของชาหลงจิ่งที่ถูกชงทิ้งไว้บนโต๊ะไม้จันทน์หอมช่วยดึงสติให้หลุดพ้นจากวังวนแห่งฝันร้าย นางค่อยๆ ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ดวงตาที่เคยไหวระริกแปรเปลี่ยนกลับมาแข็งกร้าวและเยือกเย็นดังเดิมในเวลาไม่นานนัก นิ้วเรียวเอื้อมไปหยิบกาน้ำชาที่เย็นเฉียบขึ้นรินใส่จอกกระเบื้องเคลือบสีฟ้าคราม น้ำชาใสสะอาดสะท้อนเงาใบหน้าของสตรีผู้ผ่านความเป็นความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง นางยกจอกขึ้นจิบช้าๆ เพื่อขับไล่รสชาติฝื่อนเคืองในลำคอที่เกิดจากความหวาดกลัวในความฝัน "ฝันร้ายอีกแล้วหรือ..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง ทำให้นายหญิงแห่งตำหนักถึงกับชะงักจอกชาที่ค้างอยู่ริมจด เซียวเหยียนเจ๋อ ก้าวออกมาจากเงาสลัวของฉากกั้นลายปักนกกระเรียน เขาสวมชุดคลุมผ้าไหมสีดำสนิทปักลายดิ้นเงินรูปพญาเหยี่ยว กางAura เยียบเย็นและดุร้ายออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองนางด้วยความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งงัน เขาสังเกตเห็นรอยเหงื่อที่ซึมตามไรผมและมือเรียวที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อยนั่น อ๋องหนุ่มผู้ถือเข็มทิศสังหารไม่เอ่ยถามให้มากความ เขาเดินตรงเข้ามาใกล้ กลิ่นอายบุรุษเพศอันคุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นอายสงครามจางๆ ทำให้มู่หลานรู้สึกมั่นคงขึ้นอย่างประหลาด เซียวเหยียนเจ๋อยื่นผ้าเช็ดหน้าผ้าแพรเนื้อดีสีขาวบริสุทธิ์ให้ ก่อนจะทรตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าซีดเซียวของนาง "หม่อมฉัน... แค่คิดถึงเรื่องเก่าก่อนเพคะ" มู่หลานหลบสายตา วางจอกชาลงเบาๆ พยายามจัดแจงอาภรณ์และเรือนผมให้เข้าที่เข้าทาง เพื่อไม่ให้ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นต้องกังวลใจในความอ่อนแอชั่วขณะของนาง "อดีตผ่านไปแล้ว มู่หลาน" เซียวเหยียนเจ๋อเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง มือหนาเอื้อมออกไปกุมมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะเอาไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในใจ "ดาบในมือเจ้าตอนนี้คมกริบพอที่จะทวงคืนทุกสิ่งแล้ว ไยต้องหวาดกลัวเงาของตัวเองในอดีตอีก" สัมผัสอุ่นจากมือของเขาทำให้นางสงบลงได้อย่างน่าประหลาด มู่หลานเงยหน้าขึ้นสบตากับพญาเหยี่ยวแห่งแดนเหนือผู้นี้ แววตาของเขาไม่มีความสมเพชเวทนา มีเพียงความเข้าใจและความพร้อมที่จะสังหารทุกคนที่กล้าทำให้ดวงตาคู่นี้ต้องหลั่งน้ำตา "หม่อมฉันไม่ได้กลัวเพคะท่านอ๋อง..." ริมฝีปากบางแย้มยิ้มเยือกเย็น รอยยิ้มที่ทำให้บุรุษผู้แข็งกร้าวอย่างเซียวเหยียนเจ๋อยังต้องยอมสยบ "แค่กำลังทบทวนบัญชีแค้น... ว่าใครบ้างที่สมควรได้รับดอกเบี้ยชุดแรกในวันพรุ่งนี้" บรรยากาศในห้องหนังสือพล L ลดฮวบลงทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุม แต่เป็นความเงียบที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น หมากกระดานนี้ถูกเดินมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้ว ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเอ่ยแผนการขั้นต่อไป เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาก็แว่วมาจากนอกหน้าต่าง ก่อนที่ร่างในชุดดำจะคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ท่านอ๋อง! กุนซือฉิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... ในวังหลวงเพิ่งส่งราชโองการด่วนที่สุดมาถึงหน้าตำหนัก ระบุชื่อ... พระสนมเอกหลิว เป็นผู้ทูลเสนอให้เปิดศาลไต่สวนคดีเก่าของตระกูลฉินใหม่ในวันพรุ่งนี้!" จอกชาในมือของเซียวเหยียนเจ๋อหยุดชะงัก ส่วนมู่หลานหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก เกมรุกของฝ่ายตรงข้ามมาเร็วกว่าที่คาดคิด แต่ทว่า... มันกลับตรงกับแผนการที่นางวางไว้พอดิบพอดี ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินหมากอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ