ขนมหวานกับสายลับจำเป็น

"ถ้าท่านคิดจะใช้สายตาคู่นั้นสะกดรอยตามขบวนเสด็จขององค์รัชทายาท อย่างน้อยก็น่าจะหาหน้ากากที่มันดูแนบเนียนกว่าการเอาผ้าดิบมาย้อมสีหม้อทอดปลาเค็มนะคะ แม่ทัพเซี่ย" ซุ่มเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของตรอกแคบหลังร้านขนมเปี๊ยะ เหม่ยเหมยยันกายพิงกรอบหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า มือเรียวข้างหนึ่งถือไม้พายไม้ไผ่ที่ยังเปื้อนคราบแป้งสีขาว อีกข้างท้าวสะเอวพลางส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้คนมองรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ—หรือมากกว่านั้นคืออยากจะคว้าตัวมาตีปากสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ เซี่ยฉีหยางชะงักฝีเท้า ร่างสูงใหญ่ในชุดชุดคลุมสีดำสนิทกลมกลืนกับเงาไม้ตึงเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีหันขวับมามองต้นเสียง ภายใต้กรอบหน้าคมคายดุจสลักจากหินหยกชั้นดี คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แต่ทว่า... แววตาที่ไหววูบไปชั่วขณะกลับฟ้องชัดเจนว่าชายหนุ่ม ‘ตกใจ’ จนตั้งตัวไม่ทัน นี่นาง... จำเขาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ทั้งที่เขาระมัดระวังตัวแจ ถอนกำลังองครักษ์เงาออกหมด และเลือกใช้เส้นทางลับเพื่อสอดส่องความเคลื่อนไหวของกลุ่มคนที่น่าสงสัยแถบนี้โดยเฉพาะ แต่กลับต้องมาจนมุมให้กับแม่ค้าขายขนมหวานปากกล้าผู้หนึ่งเสียนี่! "เจ้าเป็นใคร?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน แววตาดุดันกวาดสำรวจสตรีตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ความระแวงฉายชัดในทุกอณู "กล้าดียังไงมาสอดรู้สอดเห็นเรื่องของทางการ ถอยไปซะ หรือไม่อยากรักษาลิ้นของตัวเองไว้พูดจาอีกต่อไปแล้ว" "อุ๊ย! ขู่เก่งเสียจริง สมกับที่เป็นท่านแม่ทัพผู้เหี้ยมโหดแห่งค่ายกลประจิมเลยค่ะ" เหม่ยเหมยหัวเราะคิกคักในลำคอ นางก้าวเท้าออกมาจากหลังร้านอย่างไม่เกรงกลัว ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ขึ้นทีละน้อย จนได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายสนธยา "แต่ก่อนจะตัดลิ้นคนอื่น ช่วยส่องกระจกดูสภาพตัวเองตอนนี้ก่อนดีไหมคะท่านแม่ทัพ หน้าตาบึ้งตึง คิ้วขมวดเป็นปมแถมยังทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่หลังร้านขนมของข้าแบบนี้ ถ้าชาวบ้านผ่านมาเห็นเข้า เขาคงนึกว่าท่านเป็นโจรโรคจิตแอบดูสาวชาวบ้านอาบน้ำ มากกว่าจะคิดว่าเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เสียอีกนะคะ" เซี่ยฉีหยางขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาไม่เคยเจอสตรีใดสามหองและปากคอเราะร้ายเท่านี้มาก่อนในชีวิต ปกติแล้ว แค่เพียงเขาปรายตามอง หญิงสาวทั่วทั้งเมืองหลวงก็พากันก้มหน้าหลบตาด้วยความหวาดกลัวหรือเขินอายจนตัวสั่น แต่นี่... นางกลับกล้าเอาเขาไปเปรียบเทียบกับโจรโรคจิตหน้าตาเฉย! "ปากคอร้ายกาจนักนะแม่นาง" เซี่ยฉีหยางก้าวประชิดตัวด้วยความเร็วแสง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวบางแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งรับ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง "รู้ไหมว่าการล่วงเกินข้า มีโทษถึงประหารชีวิต... เจ้าไม่กลัวตายหรือไง?" ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่า Fรินแก้มเนียนทำให้เหม่ยเหมยชะงักไปชั่วลมหายใจ กลิ่นกายบุรุษที่สะอาดสะอ้านและเจือกลิ่นอายสงครามจางๆ ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง แต่นางก็คือเหม่ยเหมย... แม่ค้าสาวผู้ผ่านศึกน้ำลายมานับไม่ถ้วน จะมาพ่ายแพ้ให้กับลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้ได้อย่างไร หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมกริบอย่างไร้ความหวาดกลัว รอยยิ้มพรายปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย "ตายซิคะ ใครบ้างไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ แต่..." เหม่ยเหมยจงใจลากเสียงยาว ลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอแกร่งจนเซี่ยฉีหยางต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ถ้าข้าตายแล้วใครจะทำขนมเปี๊ยะไส้ทะลักให้ท่านกินแก้เครียดจากศึกการเมืองล่ะคะ ท่านแม่ทัพหน้าดุ" เซี่ยฉีหยางนิ่งงังไปชั่วขณะ สมองที่เคยเฉียบคมในค่ายกลศึกกลับประมวลผลคำพูดของนางไม่ทัน *นางหมายความว่าอย่างไร? ข้าเนี่ยนะ... เครียด? แล้วขนมบ้าบออะไรนั่นอีก!* ชายหนุ่มจ้องมองดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนคู่นั้นอย่างลืมตัว ความใกล้ชิดที่มากเกินไปทำให้โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุน เคมีประหลาดบางอย่างพุ่งพล่านอยู่ในอากาศ ร้อนรุ่มจนน่าประหลาดใจ ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันอยู่รอมร่อในความเงียบงันของตรอกแคบ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและชวนใจเต้นระทึกจนแทบขาดใจนั้นเอง... *ปัง!* เสียงประตูไม้บานใหญ่ท้ายตรอกถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำลายบรรยากาศจนย่อยยับ "ท่านแม่ทัพ! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! สายสืบจากตำหนักองค์ชายสามนำกำลังคนนับร้อยล้อมตรอกนี้ไว้หมดแล้ว พวกมันรู้ว่าท่านแอบมาที่นี่!" เซี่ยฉีหยางแววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีดทันที เขารีบปล่อยมือจากข้อมือของเหม่ยเหมยแล้วหันไปมองต้นเสียง ทว่า... ก่อนที่แม่ทัพหนุ่มจะได้ขยับตัวทำอะไร เงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดหรูหราก็ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "เจอตัวเสียที... ท่านพี่เซี่ย ข้าตามหาท่านมานานนัก" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!