ข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธ

"จะรีบไปไหนล่ะคะท่านพี่... เรื่องคลังอาวุธน่ะไฟไหม้แค่ภายนอก แต่ถ้าท่านยังไม่จ่ายค่าขนมให้ข้า เกรงว่า 'ไฟแค้น' ในใจของข้า อาจจะเผาอนาคตของท่านให้มอดไหม้เร็วกว่านั้นเสียอีกนะคะ..." ปลายนิ้วเรียวสวยที่เปื้อนคราบเขม่าควันจางๆแตะลงบนสันจهورโด่งเป็นคมของเซี่ยฉีหยางอย่างจงใจ ความอาจหาญนี้ทำให้องครักษ์เงาที่ซ่อนอยู่บนขื่อคานถึงกับกลั้นหายใจด้วยความตกตะลึง ทว่าท่านแม่ทัพผู้เยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปีกลับไม่ขยับเขยื้อน นัยน์ตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นก้มมองหญิงสาวตัวเล็กที่กล้าอาจหาญลูบคมพยัคฆ์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เจ้ากล้าดียังไงมาต่อรองกับข้า เหม่ยเหมย" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ ราวกับก้อนน้ำแข็งที่ถูกบดขยี้ด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทหารสีดำสนิทขยับเข้าประชิดจนกลิ่นอายบุรุษเพศแผ่ซ่านกดดันพื้นที่รอบตัว ทว่าเหม่ยเหมยหาได้เกรงกลัวไม่ นางกลับยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ "ก็เพราะข้ากล้าอย่างไรเล่าคะ ท่านแม่ทัพถึงได้ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อฟังข้อเสนอของข้าไงคะ" นางหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ ขยับถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวอย่างมีชั้นเชิงเพื่อเว้นระยะห่างที่อันตรายเกินไป "อีกอย่าง... ขนมเปี๊ยะไส้ทุเรียนกวนที่ข้าอุตส่าห์แบกมาส่งถึงคลังอาวุธของท่านเมื่อคืน ยังไม่ได้ชำระเงินเลยนะคะท่านพี่ สามตำลึงทองถ้วน อย่าทำเป็นความจำเสื่อมเชียวล่ะ" เซี่ยฉีหยางขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาไม่เคยพบเจอสตรีสามัญชนคนใดที่ทั้งปากกล้า หน้าด้าน และฉลาดเป็นกรดขนาดนี้มาก่อน นางรู้จุดอ่อนของเขา รู้ว่าคลังอาวุธหลวงกำลังอยู่ในช่วงตรวจสอบ และรู้ดีว่าหากข่าวเรื่องความประมาทเลินเล่อแพร่งพรายออกไป หัวของเขาคงหลุดจากบ่าก่อนที่ตะวันจะลับขอบฟ้า "สามตำลึงทองแลกกับการปิดปากเจ้า... แพงเกินไป" เขากล่าวเสียงเย็นเยียบ "โอ้ โฮ... ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ ร่ำรวยมหาศาล แต่วันๆ เอาแต่กินน้ำทิพย์ต่างข้าวหรืออย่างไร ถึงได้ตระหนี่กับเงินแค่สามตำลึงทอง?" เหม่ยเหมยแสร้งทำเป็นตกอกตกใจ ยกมือขึ้นทาบอกด้วยจริตจะก้านที่ชวนให้คนมองอยากจะตีมือเรียวนั้นเสียทีหนึ่ง "ถ้าท่านคิดว่าแพง งั้นเรามาทำ 'สัญญาใจ' กันดีไหมล่ะคะ" ดวงตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย "สัญญาอะไรของเจ้าอีก" "จ้างข้าเข้าจวน" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาราวพลิกฝ่ามือ "ให้ข้าไปเป็น 'แม่ครัวลับ' ประจำตัวท่าน คอยทำขนมหวานล้างพิษและบำรุงกำลังให้ท่านทุกวัน แลกกับการที่ข้าจะคอย 'ดูต้นทาง' และช่วยสืบว่าหนอนบ่อนไส้ที่คิดจะลอบกัดท่านคือใคร... รับรองว่าคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม ยิ่งกว่าโปรโมชั่นซื้อหนึ่งแถมหนึ่งเสียอีกนะคะท่านพี่" ข้อเสนอของนางไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เซี่ยฉีหยางรู้ดีว่าตระกูลเซี่ยกำลังตกเป็นเป้าโจมตีขององค์ชายสามและพวกขุนนางกังฉิน การมียอดฝีมือด้านการเอาตัวรอดอย่างเหม่ยเหมยเข้ามาอยู่ในสายตา ย่อมดีกว่าปล่อยให้นางเดินลอยชายอยู่ข้างนอกแล้วอาจถูกอีกฝ่ายซื้อตัวไปเป็นเครื่องมือ แต่การพาแม่ค้าปากร้ายคนนี้เข้าจวนแม่ทัพ... ก็ไม่ต่างอะไรกับการชักศึกเข้าบ้านและชักชนวนระเบิดมาไว้ใกล้ตัว "ข้าไม่มีความจำเป็นต้องจ้างสตรีปากมากมาเป็นภาระในจวน" เซี่ยฉีหยางปฏิเสธเสียงแข็งอย่างไร้เยื่อใย เหม่ยเหมยไหล่ง่อนเบาๆ นางเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้แกะสลักอย่างถือวิสาสะ หยิบพู่กันหยกขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองบุรุษตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย้ายวนที่แฝงความร้ายกาจ "ปฏิเสธเร็วเกินไป ระวังจะกลืนน้ำลายตัวเองนะคะท่านแม่ทัพ... อ้อ ลืมบอกไป เมื่อครู่นี้ก่อนที่ข้าจะเดินเข้ามาที่นี่ ข้าบังเอิญส่งจดหมายฉบับหนึ่งไปยังโรงเตี๊ยมพยัคฆ์คำรามแล้วล่ะค่ะ เนื้อความในจดหมายระบุว่า... *'ท่านแม่ทัพเซี่ยฉีหยาง ผู้เกรียงไกร กำลังซ่อนหลักฐานสำคัญชิ้นหนึ่งไว้ที่เรือนพักส่วนตัว'*... ถ้าตอนนี้ข้ายังไม่กลับไปแก้ข่าว เกรงว่าอีกไม่นาน... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคงแห่กันมาเคาะประตูจวนของท่านจนพังแน่ๆ เลยค่ะ" เพล้ง! พู่กันในมือของเซี่ยฉีหยางถูกบดขยี้จนหักคามือ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกจากร่างของแม่ทัพหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้าวเข้าประชิดตัวนางในเสี้ยววินาที มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงเข้ามาประชิดจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างนุ่ม ใบหน้าคมคายโน้มลงไปกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มนิ่มที่ยังคงแย้มยิ้มท้าทาย "เจ้ากล้าดียังไงมาเล่นเกมนี้กับข้า เหม่ยเหมย... รู้ไหมว่าจุดจบของคนที่บังคับขู่เข็ญข้าคืออะไร" ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากของนาง หัวใจของเหม่ยเหมยกระตุกวูบไปชั่วขณะด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินต้านทาน แต่นางก็ยังฝืนเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาวาววับไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย "รู้สิคะ... จุดจบก็คือ ท่านต้องจำใจแต่งตั้งให้ข้าเป็นคนโปรด... เอ๊ย เป็นแม่ครัวคนโปรดอย่างไรล่ะคะ" นางกระซิบตอบเสียงหวานฉ่ำ เปลือกตาพริ้วไหวท้าทายสายตาที่ดุร้ายดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้น "ว่าอย่างไรล่ะคะท่านพี่ จะเซ็นสัญญาจ้างข้าแต่โดยดี หรือจะรอให้แขกข้างนอกพังประตูเข้ามาพร้อมกันดีคะ?" เซี่ยฉีหยางจ้องมองดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างไม่ยอมแพ้ เขาอยากจะบีบแก้มนิ่มๆ นั่นให้หายหมั่นเขี้ยวเสียจริงๆ สตรีผู้นี้ช่างเป็นภัยต่อความสงบสุขในหัวใจของเขาเสียจริง ทว่า... ในวินาทีที่แม่ทัพหนุ่มกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำว่า 'ตกลง' เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนพัก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำลายความเงียบงัน "ท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! องครักษ์วังหลวงนำโดยองค์ชายสามเสด็จมาตรวจค้นจวนด้วยราชโองการด่วน!" เหม่ยเหมยชะงัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนมุมปากแข็งค้างไปชั่วขณะ ส่วนเซี่ยฉีหยางกลับแค่นAหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาคมกริบก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ตอนนี้ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างคาดไม่ถึง "ดูท่าทาง... เจ้าไม่ได้ส่งจดหมายไปที่โรงเตี๊ยมพยัคฆ์คำรามสินะ..." เสียงกระซิบแหบพร่าของแม่ทัพหนุ่มดังชิดริมหู "เพราะคนที่ส่ง... คือคนขององค์ชายสามที่ดักรอเจ้าอยู่ข้างนอกต่างหากล่ะ แม่ครัวตัวแสบ!" หวังว่ารี้ดเดอร์จะเพลิดเพลินกับความแสบสันของแม่ครัวคนใหม่นี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!