เสียงหัวเราะในความมืด

ความเงียบงันภายในคฤหาสน์หลังโตของอคินในยามวิกาล ไม่เคยเป็นความสงบสุขเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือห้องขังไร้ผนังที่กักขังวิญญาณบาปของผู้ชายคนหนึ่งเอาไว้ ให้ต้องทนฟังเสียงสะท้อนจากอดีตที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง เสียงกรอบแกรบ... คล้ายเสียงเล็บคมกริบกำลังขูดขีดไล้ไปตามผืนกระจกเงาบานใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัว ดังขึ้นแผ่วเบา ทว่ากลับชัดเจนและบาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัสที่ตึงเครียดจนใกล้ขาดผึ่งของอคิน ชายหนุ่มผู้เคยเชื่อมั่นในเหตุผลและตรรกะอันเที่ยงตรง บัดนี้กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่หลังโต๊ะทำงานราคาแพง แววตาคมกราบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้เบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวจนเส้นเลือดฝอยในตาแดงก่ำ สติสัมปชัญญะของเขาหลุดลอยไปไกลตั้งแต่คืนที่รินลดาเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มหยันที่ยังคงตามหลอนเขาในทุกค่ำคืน "ใคร... ใครอยู่ที่นั่น!" อคินตะโกนออกไป น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่มืดสลัว แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องให้เห็นเงาสลักของเฟอร์นิเจอร์ที่บิดเบี้ยวราวกับสัตว์ประหลาดในยามที่เงาจากแสงจันทร์ทาบทับ ไม่มีเสียงตอบรับจากมนุษย์ มีเพียงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูก และเสียงหัวเราะ... เสียงหัวเราะแหลมเล็ก กังวานใส ทว่าแฝงไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและเย้ยหยัน ซึ่งลอยละลิ่วมาจากมุมมืดที่ไม่มีใครยืนอยู่ *“คุณคิดจริงๆ หรือคะอคิน... ว่าการก้มหัวขอขมาหน้าหลุมศพที่ว่างเปล่า จะลบล้างความผิดที่คุณทำไว้กับฉันได้?”* เสียงหวานหยาดเยิ้มของรินลดา ดังสะท้อนก้องขึ้นในหัวของเขา เป็นเสียงที่เขาจำได้แม่นยำ เสียงที่เขาเคยเมินเฉย เสียงที่เขาเคยบอกว่ามันเป็นเพียง ‘เรื่องไร้สาระ’ ในวันที่เธอน้ำตานองหน้าและอ้อนวอนขอความเห็นใจจากสามีผู้ไร้หัวใจ อคินผุดลุกขึ้นจนเก้าอี้ล้มคว่ำลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เขารีบพุ่งตัวไปเปิดไฟจนสว่างจ้าทั่วห้อง แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า กลับทำให้ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ที่ลำคอ บนบานกระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนร่างอันสั่นเทาของเขา บัดนี้ไม่ได้มีเพียงเงาของเขาคนเดียวอีกต่อไปแล้ว รอยเปื้อนสีแดงฉานคล้ายหยาดเลือดสดๆ ค่อยๆ ไหลรินลงมาจากขอบกระจกด้านบน เป็นทางยาวราวกับน้ำตาที่กำลังหลั่งริน และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ รอยยิ้มกรีดกรายบนกระจกนั้นไม่ใช่รอยยิ้มของเขา แต่มันคือรอยยิ้มของรินลดา—อดีตภรรยาผู้ล่วงลับในความรู้สึกผิดของเขา ที่กำลังจ้องมองมาด้วยแววตาสมเพชเวทนา "หยุดนะ! ออกไปให้พ้น! ไปให้พ้นจากชีวิตฉัน!" อคินสติแตกจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาคว้าแจกันคริสตัลราคาแพงบนโต๊ะปาใส่กระจกบานนั้นเต็มแรง เพล้ง! เสียงกระจกแตกกระจายกลายเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วคมกริบกระเด็นกระดอนเกลื่อนพื้น แต่ทว่า... ภาพสะท้อนในเศษกระจกแต่ละชิ้นที่แตกออก กลับไม่ได้หายไป มันยังคงฉายภาพใบหน้าของรินลดาซ้ำๆ นับร้อยๆ ภาพ และทุกๆ ภาพต่างก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาพร้อมกัน จนมันดังระเบิดก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา ราวกับกะโหลกศีรษะกำลังจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าท่ามกลางกองเศษแก้ว มือทั้งสองข้างยกขึ้นปิดหูแน่นเพื่อพยายามปิดกั้นเสียงหัวเราะเหล่านั้น แต่มันไร้ประโยชน์ ยิ่งเขาปิดมากเท่าไหร่ เสียงนั้นก็ยิ่งกรีดแทะลึกลงไปในจิตใจที่บอบช้ำและเน่าเฟะของเขามากขึ้นเท่านั้น น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและสำนึกผิดไหลรินอาบสองแก้มของอคินเป็นครั้งแรกในชีวิต เขาเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า นรกที่แท้จริงไม่ใช่การตกผลุกลงไปในเปลวเพลิง แต่นรกคือการมีชีวิตอยู่โดยแบกรับความเจ็บปวดที่ตนเองเป็นคนยัดเยียดให้คนที่รักที่สุด... และไม่มีวันได้เธอกลับคืนมาอีกแล้ว ทว่า ในขณะที่อคินกำลังจะจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความวิกลจริต เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ประตูไม้บานใหญ่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างอรชรของรินลดาที่ยืนสง่านิ่งอยู่ในชุดสีดำสนิท แววตาของเธอคมกริบ เย็นชา และไร้ซึ่งความปรานีใดๆ สิ้นเชิง เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอดีตสามีที่กำลังหมอบราบคาบศิษย์อยู่แทบเท้า ก่อนจะก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาที่เย็นเยียบราวน้ำแข็ง *"เกมแก้แค้นยังไม่จบหรอกนะคะอคิน... เพราะสิ่งที่คุณต้องชดใช้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะค่ะ"* รินลดาแย้มยิ้มมุมปากอย่างงดงามและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน ก่อนที่เธอจะผายมือไปทางด้านหลัง ซึ่งมีร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยห้าขวบคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงาดำ เด็กน้อยคนนั้นมีใบหน้าถอดแบบมาจากอคินราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับมีความเย็นชาเฉกเช่นเดียวกับผู้เป็นแม่ และในมือเล็กๆ ของเด็กน้อย กำลังถือตุ๊กตากระจกเงาต้องสาปที่ส่งแสงประกายวาววับน่าขนลุกออกมาในความมืดมิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ