ความหวาดกลัวที่กัดกิน

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราของอคินไม่ได้แปลว่าความสงบ หากแต่มันคือเสียงกู่ร้องของความวิกลจริตที่กำลังกัดกินเนื้อหนังและประสาทสัมผัสของเขา ทีวีจอแบนขนาดใหญ่บนผนังฝั่งตรงข้ามไม่ได้เปิดใช้งาน แต่มันสะท้อนภาพเงาของชายหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าทุกอย่างในมือ—ชายผู้มีใบหน้าซูบตอบ ใต้ตาดำคล้ำราวกับคนไม่ได้นอนมาหลายคืน และริมฝีปากที่สั่นเทาขณะจ้องมองไปยังมุมห้องที่ว่างเปล่า ตรงนั้น... รินลดากำลังยืนอยู่ เธอสวมชุดสูทสีขาวเข้ารูปชุดเดียวกับวันที่เธอเดินหันหลังออกจากบ้านหลังนี้ สองมือเรียวประสานกันไว้ที่หน้าท้อง ท่าทางสงบนิ่งและเย็นชา ดวงตาคู่คมคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกลียดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งราวกับก้นเหวลึก ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับอคิน "ริน..." เสียงแหบพร่าหลุดออกจากลำคอของเขา มือหนาสั่นเทาจนเกือบทำปากกาในมือร่วงหล่นลงบนพื้นพรมราคาแพง "ผมขอร้อง... หยุดตามผมเสียที" เงาสีขาวนั้นไม่ตอบคำถาม เธอเพียงแต่ก้าวเข้ามาใกล้ชิดขึ้นทีละน้อย... ทีละน้อย จนกระทั่งกลิ่นน้ำหอมกลิ่นโปรดของเธอ—กลิ่นกุหลาบผสมความเย็นยะเยือกของหยาดน้ำค้าง—ลอยมาแตะจมูก ทั้งที่ความจริงแล้วหน้าต่างทุกบานถูกปิดตาย และระบบปรับอากาศในห้องทำงานถูกตั้งอุณหภูมิไว้คงที่ อคินผุดลุกขึ้นพรวดจนเก้าอี้หนังแท้ล้มคว่ำลงกระแทกพื้น เสียงดังสนั่นก้องกังวานในความเงียบ เขาถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือบิลท์อิน หนังสือเล่มหนาร่วงหล่นลงมาเรื่อยๆ ราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อม แต่เขากลับไม่สนใจความเจ็บปวดที่หัวไหล่หรือแผ่นหลัง สติสัมปชัญญะของอคินถูกบีบอัดจนเหลือเพียงจุดเล็กๆ จุดเดียว—จุดที่เขากำลังจะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปเพราะภาพหลอนที่เขาสร้างขึ้นจากความรู้สึกผิด "คุณไม่ได้อยู่ที่นี่ คุณเป็นแค่... แค่จิตใต้สำนึกของผม เป็นความรู้สึกผิดบ้าๆ ที่ผมกำลังชดใช้!" อคินตะโกนใส่ความว่างเปล่า น้ำตาแห่งความคับแค้นและหวาดกลัวเอ่อล้นคลอเบ้าตาของผู้ชายที่เคยหยิ่งผยองที่สุดในวงการธุรกิจ ภาพของรินลดาในสายตาเขาเอטיยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เฉียบคมและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอยื่นมือเรียวเย็นเฉียบนั้นออกมาข้างหน้า ราวกับต้องการคว้ากุมหัวใจที่กำลังเต้นระรัวของเขาไว้ "คุณคิดว่านี่คือภาพหลอนเหรอคะ, อคิน?" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังก้องขึ้นในหัว สมองของเขาผ่าซีกออกเป็นเสี่ยงๆ มันไม่ใช่เสียงสะท้อนจากความทรงจำ แต่มันชัดเจนราวกับเธอกำลังกระซิบอยู่ข้างใบหู อคินกรีดร้องลั่นห้อง มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมขมับแล้วขยี้ผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เขาทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมอย่างไร้ศักดิ์ศรี ในขณะเดียวกัน ที่มุมถนนไม่ไกลจากตึกสำนักงานใหญ่ของอคิน รินลดาในชุดเสื้อโค้ชสีดำสนิทกำลังยืนกอดอกมองขึ้นไปยังหน้าต่างชั้นบนสุดของอาคารสูงตระหง่านนั้น เธอยกถ้วยกาแฟอุ่นขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความขมปร่ากระจายไปทั่วปลายลิ้น ในขณะที่ดวงตาสนุกสนานระคนสมเพชทอดมองความพินาศที่ค่อยๆ กัดกินอดีตสามีทีละน้อยจากภายใน เธอไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย... ความผิดบาปที่เขาเคยฝังไว้ในใจต่างหาก ที่กำลังลุกขึ้นมาขุดหลุมฝังเขาทั้งเป็น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อโค้ชสั่นเตือน รินลดากดรับสายโดยละสายตาจากตึกสูงไม่ได้ "คุณรินลดาคะ ทางเราจัดส่งเอกสารชุดสุดท้ายตามที่คุณต้องการเรียบร้อยแล้วค่ะ และ... เด็กชายต้นกล้า กำลังรอคุณอยู่ที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามนะคะ" เสียงปลายสายรายงานอย่างนอบน้อม รินลดาคลี่ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทรงพลังและงดงามที่สุดในรอบหลายปี "ขอบใจมากค่ะ เดี๋ยวฉันเดินไป" เธอกำลังจะหันหลังเดินข้ามถนนไปยังร้านกาแฟที่ลูกชายตัวน้อยรออยู่ แต่ทว่า สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถยนต์หรูคันสีดำด้านหน้าร้านกาแฟพอดี ชายหนุ่มแปลกหน้าผู้สวมแว่นตากันแดดสีเข้มและเสื้อคลุมกันหนาวตัวหนา เขาไม่ได้เดินเข้าร้านกาแฟทันที แต่กลับหยุดยืนนิ่ง กวาดสายตามองตรงมายังจุดที่รินลดายืนอยู่ ราวกับเขารู้ว่าเธอกำลังมองเขาอยู่เช่นกัน และในเสี้ยววินาทีที่ชายคนนั้นถอดแว่นตากันแดดออกเพื่อใช้หลังมือปาดเหงื่อที่หน้าผาก รินลดาก็ต้องชะงักฝีเท้า หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใบหน้านั้น... โครงจันทน์สันกราม และโดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่คนแปลกหน้า มันคือใบหน้าของ "อคิน" ในวัยหนุ่ม—ผู้ชายที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับในอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน คนที่อคินอ้างมาตลอดว่าไม่มีตัวตน และเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาในอดีตของเธอเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความวิกลจริตนี้ด้วยกันนะคะ