หน้ากากผู้ดี

กลิ่นหอมของดอกไม้ราคาแพงในงานกาล่าการกุศลค่ำคืนนี้ ช่างอบอวลจนเกือบจะกลายเป็นกลิ่นอับของความเสแสร้ง รินลดายืนอยู่เบื้องหน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องพักรับรองของโรงแรมหรู เธอจัดระเบียบเนื้อผ้าซาตินสีดำสนิทที่แนบเนื้ออย่างประณีต ทุกอิริยาบทของจิตแพทย์สาวเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ราวกับประติมากรรมน้ำแข็งที่ถูกแกะสลักขึ้นมาเพื่อท้าทายสายตาผู้คนในสังคมชั้นสูง เบื้องหลังบานประตูนิรภัย เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนหยุดลง อคินก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป ใบหน้าคมคายนั้นยังคงรักษาความเรียบเฉยตามแบบฉบับนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล ทว่าดวงตาคมกริบกลับไหววูบอย่างปิดไม่มิดยามที่สบเข้ากับเงาสะท้อนของเธอในกระจก "คุณไม่ควรมางานนี้ ริน... ท่ามกลางผู้คนมากมาย มันไม่เหมาะกับคุณ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าอดีตภรรยาจะสลายกลายเป็นควันหายไปต่อหน้าต่อตา รินลดาค่อย ๆ หมุนตัวกลับช้า ๆ เธอส่งยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยที่ว่างเปล่าคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามขอบโต๊ะเครื่องแป้งอย่างใจเย็น "ไม่เหมาะหรือคะอคิน? หรือคุณกลัวว่าผู้คนในสังคมไฮโซที่คุณเพียรสร้างภาพมาทั้งชีวิต จะได้ยินเรื่องราวเน่าเฟะเบื้องหลังคฤหาสน์หลังงามของคุณกันแน่" น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของชายหนุ่มจนเขาต้องขบกรามแน่น อคินก้าวเข้าไปประชิด ทว่ารินลดากลับถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างจงใจเพื่อรักษาระยะห่างที่เต็มไปด้วยรังสีพิฆาต ความเย็นชาของเธอในยามนี้ รุนแรงเสียยิ่งกว่าวันที่เธอถือใบหย่าเดินออกจากชีวิตเขาเสียอีก "เรื่องของเรามันจบลงแล้ว ริน... ผมยอมรับความผิดพลาดในอดีตทุกอย่าง แต่การที่คุณจงใจเปิดแผลมันต่อหน้าสังคม..." อคินกัดฟันกรอด ความรู้สึกผิดที่กัดกินจิตใจเขามาตลอดหลายเดือนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดทรมาน "แผลเหรอคะ?" รินลดาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "คุณเรียกรอยแผลเป็นที่เกือบคร่าชีวิตฉันว่าความผิดพลาดงั้นเหรอคะ อคิน? คุณลืมไปแล้วหรือยังไงว่าในช่วงเวลาที่ฉันตั้งครรภ์และต้องเผชิญกับภาวะซึมเศร้าอย่างหนักหน่วง คุณปล่อยให้ฉันอยู่กับความโดดเดี่ยวในบ้านบ้าหลังนั้นอย่างไร้ความปรานี และในขณะที่ฉันกำลังร้องขอชีวิตจากความมืดมิด คุณกลับกอดรัดกับผู้หญิงอีกคนอย่างไร้ยางอาย" ทุกถ้อยคำพรั่งพรูออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท แต่มันกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของอคิน ชายหนุ่มหน้าซีดเผือด เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ร่างกายสูงใหญ่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ถาโถมเข้ามาซัดกระหน่ำจนตั้งตัวไม่ติด ภาพความทรงจำในอดีตที่เขาเคยผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใยย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสม "ริน... ผมขอร้อง หยุดเถอะครับ..." อคินหลุดคำว่า 'ครับ' ออกมาด้วยความลืมตัว ก่อนจะรีบกลืนคำพูดนั้นลงคอเมื่อสบเข้ากับสายตาสสมเพชที่อดีตภรรยาส่งมาให้ "อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงน่าสมเพชแบบนั้นเลยค่ะ" รินลดาเชิดหน้าขึ้น เล็บคมจิกเข้าที่ฝ่ามือใต้ร่มผ้าเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่พยายามซ่อนไว้ "คืนนี้ ฉันไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นอดีตให้คุณรู้สึกผิดหรอกนะคะอคิน... แต่ฉันมาเพื่อทวงคืน 'พื้นที่' และ 'เกียรติ' ที่คุณเคยเหยียบย่ำมันลงกับพื้นต่างหาก" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้อง เลขาคนสนิทของอคินเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก สีหน้าของเขาซีดเซียวจนผิดปกติ "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับแขกเหรื่อในงานเริ่มฮือฮากันใหญ่แล้ว..." เลขากลืนน้ำลายลงคอก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงสั่นเครือ "มี... มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นที่กลางงาน พร้อมกับประกาศกร้าวต่อหน้าสื่อมวลชนทุกสำนักว่าเขากำลังตามหา 'คุณพ่อใจร้าย' ที่ทอดทิ้งเขาและคุณแม่ไป... และ... และหน้าตาของเด็กคนนั้น..." เลขากลืนคำพูดที่เหลือลงคอ พร้อมกับเหลือบมองหน้าอคินสลับกับรินลดาด้วยความหวาดหวั่น รินลดาไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มขึ้นอย่างช้า ๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับอันดำมืดและสะใจยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ในขณะที่อคินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อสังเกตเห็นรอยยิ้มนั้น เด็กชายคนนั้น... เด็กที่เขามองเห็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีจากภาพถ่ายในแฟ้มลับที่เขาเพิ่งได้รับเมื่อวานนี้ กำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงแฟลชของนักข่าวหลายสิบชีวิต และใบหน้านั้น... ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน... ขอขอบพระคุณคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — กระจกเงาต้องสาป