เศษเสี้ยวความทรงจำ

“คุณกำลังจะบอกว่า... กลิ่นวานิลลามาดากัสการ์ในขนมชิ้นนี้ คือสูตรเดียวกับที่ฉันทำในคืนครบรอบแต่งงานปีที่สามงั้นหรือคะ?” เสียงของลินินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่แตกร้าว เธอวางไม้พายลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท แม้ภายในใจจะเหมือนมีพายุโหมกระหน่ำจนแทบยืนไม่อยู่ ธามันไม่ได้ตอบทันที เขายืนนิ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่กรอบรูปใบเก่าที่ตั้งอยู่มุมห้องครัว—ภาพถ่ายลางเลือนของสองสามีภรรยาที่เคยยิ้มให้กันด้วยความหวังอันเปราะบาง “ไม่ใช่แค่กลิ่นวานิลลา ลินิน” ธามันก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อย “แต่มันคือความรู้สึก... ความรู้สึกที่คุณเคยใส่ลงไปในทุกคำที่ป้อนให้ผมในวันนั้น วันที่ผมโง่เขลาพอจะบอกว่ามัน ‘รสชาติธรรมดา’ เพียงเพราะอีโก้ในใจมันบดบังทุกอย่างจนมืดบอด” ลินินแค่นยิ้ม มุมปากของเธอเหยียดขึ้นเป็นเส้นตรงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เธอเดินเลี่ยงไปอีกฝั่งของโต๊ะเตรียมขนม มือบางสั่นเทาจนต้องกำขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังตีตื้นขึ้นมา “อดีตก็คืออดีตค่ะคุณธามัน ขนมสูตรนั้นมันตายไปพร้อมกับความรักที่ฉันเคยมีให้คุณตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่านั่นแล้ว อย่าพยายามรื้อฟื้นเศษซากที่มันเน่าเปื่อยไปแล้วมาวางบนโต๊ะอาหารของฉันเลย มันดูน่ารังเกียจ...” “ผมไม่ได้อยากรื้อฟื้นเพื่อทำลายคุณนะ!” ธามันตวาดเบาๆ ก่อนจะชะงัก สายตาของเขาเหลือบไปเห็น ‘สมุดโน้ตปกหนังสีครีม’ ที่ลินินวางทิ้งไว้ข้างอ่างล้างจานโดยไม่ทันระวัง มันเป็นสมุดที่เขาจำได้ดี เพราะนั่นคือของขวัญชิ้นแรกที่เขาเคยซื้อให้เธอในวันเกิด ก่อนที่เขาจะกลายเป็นปีศาจร้ายในคราบสามีที่หลงลืมทุกอย่างไปเสียสนิท ลินินสังเกตเห็นสายตาของเขา เธอพุ่งตัวเข้าไปคว้าสมุดเล่มนั้นอย่างรวดเร็ว แต่ธามันเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน แรงบีบที่ผ่อนปรนแต่เด็ดขาดทำให้ลินินชะงักกึก ความทรงจำที่เธอพยายามฝังลึกกลับทะลักออกมาดั่งเขื่อนแตก *‘ธามัน... ดูนี่สิคะ’* เสียงหวานใสของลินินในวัยยี่สิบต้นๆ ดังขึ้นในโสตประสาท *‘ถ้าเรามีลูก สักวันหนึ่งฉันจะทำมาการองไส้ครีมรสโปรดของเขาให้เขาทาน’* ในตอนนั้น... ธามันทำเพียงแค่มองข้ามผ่านสายตาไปอย่างเย็นชา เขาพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเธอแล้วบอกว่า ‘เสียเวลาเปล่า ลินิน เราไม่ได้แต่งงานกันเพื่อจะมานั่งเล่นขายของแบบนี้’ “ปล่อยฉันค่ะ” ลินินกระชากเสียง แต่ดวงตาคู่สวยกลับเริ่มเอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความเจ็บช้ำที่เก็บกักมานาน “คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องของของฉัน ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะนึกถึงช่วงเวลาที่คุณเคยเหยียบย่ำมันจนจมดิน!” “แล้วถ้าผมบอกว่า... ผมจำได้ทุกอย่างล่ะ?” ธามันเสียงสั่น ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความรู้สึกที่เขายังหาคำนิยามไม่ได้ “ผมจำได้ว่าเคยใจร้ายกับคุณแค่ไหน จำได้ว่าเคยเห็นคุณร้องไห้ในครัวท่ามกลางแป้งและน้ำตาล... ลินิน บอกผมทีว่าทำไมทุกอย่างในตอนนี้มันถึงเหมือนกับเงาของความฝันที่ผมทำพังไปกับมือ” เขาดึงตัวเธอเข้ามาใกล้โดยไม่สนว่านี่คือสถานที่ทำงาน หรือความบาดหมางที่มีต่อกัน ลินินหายใจติดขัด กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่เธอเคยคุ้นเคยที่สุดในโลก—กลิ่นของความเจ็บปวดที่น่าหลงใหล—ยังคงวนเวียนอยู่รอบกายเธอ “มันสายเกินไปแล้วค่ะ” เธอพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของธามัน “สิ่งที่ตายไปแล้วมันฟื้นคืนชีพไม่ได้ แม้แต่คนปาฏิหาริย์ก็ยังทำไม่ได้ เพราะคุณเป็นคนฆ่ามันด้วยมือของคุณเอง... ด้วยความเย่อหยิ่งของคุณเอง” ธามันนิ่งงัน คำพูดของเธอเป็นดั่งมีดที่กรีดลงบนหัวใจ เขารู้ดีว่าเขาสมควรได้รับทุกสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ แต่ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากขอโทษ เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหลังครัว “มี้ครับ! เจ้าตัวเล็กของมี้บอกว่า... มีคุณลุงใจร้ายมาทำมี้ร้องไห้หรือเปล่าครับ?” เสียงเล็กๆ ที่ใสซื่อสั่นคลอนหัวใจของทั้งสองคนอย่างรุนแรง ลินินหน้าซีดเผือดเหมือนคนถูกสูบวิญญาณ ธามันหันขวับไปมองที่ต้นเสียง และในวินาทีนั้นเอง โลกของเขาก็หยุดหมุนลงกะทันหัน เด็กชายตัวน้อยในชุดเสื้อยืดลายหมีเดินเตาะแตะออกมาจากหลังฉากกั้น ใบหน้ากลมป้อม ดวงตากลมโตสุกใส และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงาในวัยเด็ก... มันไม่ใช่แค่ความคล้ายคลึง แต่มันคือหลักฐานที่ตะโกนก้องอยู่ในห้องที่เงียบสนิท ธามันปล่อยมือจากข้อมือของลินินราวกับถูกไฟลวก สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโหยหาเป็นความตกตะลึงที่ลึกสุดหยั่ง เขาพยายามขยับปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ในขณะที่ลินินรีบหันไปโอบกอดเด็กน้อยไว้แน่นราวกับต้องการปกป้องเขาจากปีศาจตรงหน้า “ใคร... เด็กคนนี้เป็นใคร ลินิน?” ธามันเค้นเสียงถาม มือของเขาที่สั่นเทาอยู่ข้างตัวกำแน่นจนขึ้นข้อ “ตอบผมมา... นี่มันเรื่องอะไรกัน!” ลินินลุกขึ้นยืน กอดเด็กน้อยไว้แนบอก แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนแอเป็นความแข็งกร้าวที่น่าสะพรึงกลัว เธอสบตากับเขาตรงๆ โดยไม่มีความลังเลเหลืออยู่อีกต่อไป “เรื่องอะไรน่ะหรือคะ?” ลินินยิ้มเหยียด “เรื่องที่เขาก็คือ... 'รสชาติของความพ่ายแพ้' ที่คุณควรจะได้รับตั้งนานแล้วยังไงล่ะคะ คุณธามัน” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเส้นทางแห่งความเจ็บช้ำและการเติบโตของลินินไปพร้อมกับเมฆหมอกสีชมพูนะคะ