เดิมพันด้วยความรัก

ความเงียบงันในห้องจัดเลี้ยงวีไอพีราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว กลิ่นหอมหวานของมูสวานิลลาและราสเบอร์รี่ที่ลินินเพิ่งรังสรรค์ขึ้นเพื่อเปิดตัวร้านขนมแห่งใหม่ กลับจางหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยบรรยากาศตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนังได้ ดวงตาคมกริบของธามันค้างอยู่ที่ใบหน้าของเด็กชายตัวน้อย—ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกรั้นเชิดรั้น และรอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนมุมปาก ทุกอย่าง... ทุกอณูทางพันธุกรรมประกาศชัดเจนเสียยิ่งกว่าผลตรวจดีเอ็นเอชุดใดในโลก หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร กลับกระหน่ำรัวราخواดกลองเพล ลมหายใจของเขาสะดุดติดอยู่ตรงลำคอจนใบหล่อเหลาซีดเผือดลงถนัดตา สัญชาตญาณดิบในตัวกรีดร้องบอกความจริงที่เขาปฏิเสธมาตลอดหกปีเต็ม—เด็กคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เป็นสิ่งที่ลินินซ่อนเร้นเอาไว้จากโลกอันโหดร้ายที่เขาเคยสร้างขึ้น "คุณ..." เสียงของธามันแหบพร่า ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวราวกับคนไร้เรี่ยวแรง เมื่อความจริงกระแทกเข้ากลางหน้าอกอย่างจังจนจุกแน่นไปหมด ลินินขยับตัวเข้ามาบังร่างเล็กของลูกชายไว้ด้วยสัญชาตญาณของแม่ ปลายเล็บจิกเข้าหากลางฝ่ามือจนเจ็บแปลบเพื่อเรียกสติ สัมผัสความเย็นชาและแข็งกร้าวที่เธอใช้เวลาแรมปีหล่อหลอมขึ้นมาเกราะป้องกันหัวใจ ค่อยๆ เคลือบคลุมแววตาคู่สวยที่เคยอ่อนแสงลงครั้งหนึ่ง "ถอยไปค่ะ, คุณธามัน" น้ำเสียงของลินินนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมบาดลึก ราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำตาลทรายแดง แต่มีหรือที่คนอย่างธามันจะยอมถอยในวินาทีที่โลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา? ความเย่อหยิ่งและทิฐิที่เคยค้ำคอเขามาตลอดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อความจริงข้อนี้เปิดเผยออกไป ธามันไม่ได้สนใจสายตาของบรรดาแขกเหรื่อหรือสื่อมวลชนที่กำลังกระซิบคุยกันให้แซ่ด เขากวาดสายตามองผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ธามันคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้นพรมราคาแพง ต่อหน้าสาธารณชน และต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรี "ลินิน..." เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าอย่างที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสำนึกผิด ความเจ็บปวด และความร้าวรานที่กัดกินวิญญาณ "ผมขอโทษ... ผมขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา" เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นทันที แฟลชจากกล้องโทรศัพท์มือถือและสื่อมวลชนสาดแสงวับวาบราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง แต่ธามันไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป สายตาของเขามองตรงไปยังดวงตาสีเข้มของอดีตภรรยา หยาดน้ำตาคลอหน่วยอยู่ในดวงตาคมคายคู่นั้น—น้ำตาของลูกผู้ชายที่เพิ่งรู้ตัวว่าเขาได้ทำลายเพชรเม็ดงามที่สุดในชีวิตด้วยมือของตัวเอง "คุณกำลังทำบ้าอะไรคะ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!" ลินินกัดฟันกรอด หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรงจนน่ากลัว ภาพจำในอดีตที่เธอเคยร้องขอความรักจากผู้ชายคนนี้ไหลบ่าเข้ามาในหัว ทับถมด้วยความเจ็บปวดที่ยังไม่เคยจางหาย "คิดจะมาเล่นละครอะไรที่นี่? เวทีแสดงความน่าสมเพชนี้ไม่มีที่ยืนให้คุณหรอกค่ะ" "นี่ไม่ใช่ละคร, ลินิน" ธามันเงยหน้าขึ้นมองเธอ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรม แต่มันกลับมีความหมายยิ่งกว่าคำแก้ตัวใดๆ "ผมพูดจริง... และผมต้องการคุณคืน" คำประกาศนั้นก้องกังวานไปทั่วห้องจัดเลี้ยง ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้งราวกับเข็มนาฬิกาทุกเรือนหยุดเดิน ลินินแทบหยุดหายใจ เธอมองผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งจองหอง ยอมคุกเข่าลงต่อหน้าผู้คนนับร้อยเพื่อประกาศกร้าวว่าเขาต้องการเธอกลับคืนสู่อ้อมกอด ทว่า... บาดแผลที่เขาฝากไว้มันลึกเกินกว่าจะเยียวยาด้วยคำขอโทษเพียงไม่กี่คำ และศักดิ์ศรีที่เธอใช้หยาดเหงื่อแลกมา ก็มีค่าเกินกว่าจะยอมยกให้ใครง่ายๆ "คุณต้องการฉันคืนอย่างนั้นเหรอคะ?" ลินินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย เธอก้มตัวลงช้าๆ จนสายตาอยู่ในระดับเดียวกับอดีตสามีที่คุกเข่าอยู่ "น่าเสียดายจังค่ะ... เพราะตัวตน 'ลินิน' ที่คุณเคยทิ้งขว้างอย่างไร้ค่าคนนั้น ได้ตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าแล้วค่ะ" ธามันสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วเรียวของเธอเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเขา บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นไม่มีความรักเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชาที่น่ากลัวยิ่งกว่าความเกลียดชัง "ถ้าคุณคิดว่าจะใช้คำว่าสามีเก่า หรือใช้ความเป็นพ่อของลูกมาบังคับให้ฉันกลับไปก้มหัวให้คุณเหมือนในอดีตล่ะก็... ฝันไปเถอะค่ะ" ลินินกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบขาดราวกับคมมีด "ขนมชิ้นนี้คุณอาจจะเคยชิมรสชาติของมันแล้ว แต่วันนี้... สูตรผสมมันเปลี่ยนไปแล้วค่ะ และรับรองว่ารสชาติใหม่นี้จะทำให้คุณลิ้มรสความพ่ายแพ้จนลืมไม่ลงเลยทีเดียว" เธอผละมือออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปอุ้มเด็กชายตัวน้อยขึ้นแนบอก เตรียมจะเดินหันหลังให้ ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงซุบซิบของแขกเหรื่อที่ระเบิดขึ้นราวกับคลื่นใต้น้ำ แต่ทว่า... ก่อนที่ก้าวเท้าเรียจะพ้นจากธรณีประตูห้องจัดเลี้ยง เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความโกลาหล "ถ้าเธอยังไม่ยอมกลับไปกับแก... ฉันเกรงว่าความลับเรื่องพินัยกรรมของตระกูลธนandาท ก็คงจะต้องถูกเปิดเผยที่นี่เช่นกันนะ, แม่ลินิน" ฝีเท้าของลินินชะงักกง พลันร่างทั้งร่างก็แข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม เมื่อร่างสูงโปรดของชายสูงวัยผู้หนึ่งก้าวพ้นเงาดำออกมาจากมุมมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่เธอจำได้ไม่มีวันลืม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ลินินมาจนถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าไฟลุกท่วมจอแน่นอนค่ะ!