การตัดสินใจของลินิน

"คุณคิดจริงๆ เหรอคะธามัน ว่าการเอาตัวมาขวางทางหน้าสตูดิโอของฉันแบบนี้ มันจะทำให้ความผิดบาปในอดีตของคุณมันจางหายไปได้" ลินินเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านขวางประตูทางออก เธอวางมีดตัดเค้กราคาแพงลงบนจานกระเบื้องเคลือบ เสียงโลหะกระทบจานเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึกของคนฟังจนแทบหยุดหายใจ กลิ่นหอมหวานของมูสช็อกโกแลตเข้มข้นที่อบอวลอยู่ในห้องแล็บเบเกอรี่แห่งนี้ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่กำลังเย็นเยียบลงเรื่อยๆ อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ธามันขยับกาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเขาที่เธอเคยโหยหา บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูก เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอ แววตาของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยเฉยเมยต่อทุกสิ่งในชีวิตคู่ บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวและอ่อนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ผมไม่ได้มาเพื่อลบล้างสิ่งที่ทำลงไป" ธามันตอบ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่านิดๆ "ผมแค่มาเพื่อให้คุณเห็นว่า... คนที่เคยเย่อหยิ่งและมองข้ามคุณคนนั้น มันตายไปตั้งแต่วันที่คุณเดินจากไปพร้อมกับความเงียบแล้วลินิน ผมทำลายคุณมามากพอแล้ว ต่อให้วันนี้คุณจะต้องการทำลายผมให้ถึงที่สุด ผมก็ไม่มีข้อโต้แย้ง" ลินินแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในใจของคนมองจนแทบกระอักเลือด เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรัก บัดนี้เหลือเพียงความเฉยชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ถ้าอย่างนั้น... ทำไมคุณถึงยังไม่ยอมเซ็นเอกสารโอนหุ้นบริษัทในเครือทั้งหมดให้ฉันตามที่ตกลงกันไว้ล่ะคะ?" คำถามนั้นทำให้ธามันชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อไปทันที ลินินหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา แล้วโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา เสียงกระดาษกระทบโต๊ะฟังดูหนักแน่นเหมือนคำตัดสินจากศาล "ฉันให้เวลาคุณจนถึงเย็นวันนี้ ถ้าคุณยอมเซ็น... เราก็จบกันแค่นี้ ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำลายคุณให้ถึงก้นบึ้งของชีวิต แต่นั่นหมายความว่าคุณจะต้องสูญเสียทุกอย่างที่สร้างมา เพื่อแลกกับความรู้สึกผิดที่คุณบอกว่ามันกัดกินคุณอยู่" ลินินเดินผ่านร่างเขาไปอย่างไม่ใยดี กลิ่นหอมจางๆ ของขนมหวานจากตัวเธอทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกในใจชายหนุ่ม เขามองตามแผ่นหลังที่ดูเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวของอดีตภรรยาด้วยความเจ็บปวดที่ไม่มีใครรู้ ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ลินินวางแผนทุกอย่างไว้อย่างแยบยล เธอไม่ได้ต้องการแค่เงินทอง แต่เธอต้องการให้เขาเห็นภาพตัวเองพังทลายลงเหมือนที่เธอเคยรู้สึกในตอนที่ถูกเขาทิ้งไปในคืนฝนตกคืนนั้น แต่วันนี้เมื่อเขามาอยู่ตรงหน้า... ความรู้สึกที่เธอคิดว่ามันคือความสะใจ กลับมีบางอย่างที่สั่นคลอน เธอก้าวออกมาจากสตูดิโอ หวังจะกลับไปพักผ่อนที่บ้านพักส่วนตัว แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างเล็กๆ ของเด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังวิ่งเล่นอยู่กับพี่เลี้ยงในสวนหย่อมข้างๆ ตึก ความน่ารักน่าชังและใบหน้าที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดทำให้หัวใจของลินินกระตุกวูบ "แม่คะ! ดูหนูสิ!" เสียงใสแจ๋วของ 'น้องลีโอ' เด็กชายตัวน้อยที่เธอรักดั่งแก้วตาดวงใจดังขึ้น ลินินรีบก้าวเข้าไปหาลูกชายเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนที่เด็กน้อยจะวิ่งเตลิดไปไกลกว่านี้ เธอโผเข้ากอดร่างเล็กไว้แน่น สัมผัสถึงความอบอุ่นที่ทำให้เธอรู้ว่า อะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตจริงๆ "ลินิน... นั่นลูกของคุณเหรอ?" เสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ลินินตัวแข็งทื่อ เธอหันกลับไปพบกับธามันที่เดินตามออกมา เขายืนตัวแข็งค้าง สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของเด็กน้อยที่เพิ่งซุกหน้าลงกับไหล่ของแม่ ดวงตาสีเข้มของธามันเบิกกว้างเมื่อเขาสังเกตเห็นเค้าโครงใบหน้าที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองอย่างไม่ผิดเพี้ยน ทั้งคิ้วที่เข้มหนา จมูกที่โด่งเป็นสัน และรอยยิ้มที่มุมปากเวลาดีใจ ทุกอย่าง... มันคือตัวเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ตรงนั้นราวกับเวลาถูกหยุดไว้ ลินินรู้สึกถึงชีพจรที่เต้นระรัวในอก ในขณะที่ธามันก้าวเท้าเข้ามาหาพวกเขาช้าๆ ราวกับคนละเมอ มือที่เคยหยิ่งผยองสั่นเทาขณะที่พยายามจะเอื้อมไปหาเด็กน้อย "นี่มัน... เรื่องจริงงั้นเหรอ? ลินิน... เด็กคนนี้..." ลินินกอดลูกชายแน่นขึ้นอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าเกมนี้ไม่ได้จบลงแค่การแก้แค้นอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังจะกลายเป็นสงครามแย่งชิงที่เธอไม่มีวันยอมให้เขาได้สัมผัสสิ่งที่เขาเคยทำลายทิ้งไปกับมือ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ เมฆหมอกสีชมพู