การเผชิญหน้าบนดาดฟ้า

กลิ่นอายความเย็นเยียบของลมราตรีบนดาดฟ้าตึกสูงระฟ้านั้นราวกับใบมีดบางเฉียบ ที่กรีดลึกลงบนผิวเนื้อโดยไร้ซึ่งหยดเลือด แต่กลับสร้างความชาหน่วงไปถึงขั้วหัวใจ ลินินยืนกอดอกแน่น ปลายนิ้วเรียวที่ผ่านการนวดแป้งและรังสรรค์เบเกอรี่ชั้นเลิศมานับไม่ถ้วนกำลังจิกเข้าที่ข้อศอกของตัวเองเพื่อยึดเหนี่ยวความมั่นคง เธอมองร่างสูงโปรดของธามันที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แผ่นหลังที่เคยผึ่งผายและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งยโสในอดีต บัดนี้กลับดูโค้งงอลงเล็กน้อยราวกับแบกรับน้ำหนักของความผิดบาปที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นด้วยมือของตัวเอง "คุณเรียกฉันขึ้นมาบนนี้... คงไม่ใช่แค่มายืนรับลมเล่นหรอกนะคะ ธามัน" เสียงหวานนุ่มทว่าราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัด ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ควบคุมให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นรัวรากับกลองเพลเมื่อนึกถึงเหตุผลที่ทำให้เธอยอมก้าวเท้าตามเขาขึ้นมาบนพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ ธามันค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอด้วยความเย็นชาและดูแคลนในย的日子วาน บัดนี้กลับแดงก่ำและเต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้า ชายหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ผู้ซึ่งเชื่อมั่นมาตลอดว่าโลกใบนี้หมุนรอบตัวเขา กำลังยืนอยู่ตรงหน้าอดีตภรรยาที่เขาเคยผลไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย "เรามาคุยกันเถอะ... ลินิน" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ราวกับคนใกล้หมดแรง "คุยกันในฐานะคนสองคนที่เคยรู้จักกันดีที่สุด... และในฐานะคนที่ทำร้ายกันจนพังยับเยินที่สุด" มุมปากของลินินยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความสุข สدใส หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว มันคือรอยยิ้มแห่งความสมเพชเวทนาที่ทรงพลังเสียยิ่งกว่าคราบน้ำตา "เพิ่งมารู้จักคำว่า 'คุยกัน' เอาป่านนี้หรือคะ? น่าเสียดายจังนะคะที่ตอนที่เรายังแต่งงานกัน อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน บนเตียงนอนเดียวกัน คุณไม่เคยคิดที่จะสละเวลาแม้แต่นาทีเดียวเพื่อมารับฟังเสียงสะท้อนจากฉันเลย" ลินินก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นทีละน้อย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "วันที่ฉันร้องขอความเข้าใจ คุณบอกว่าฉันมันน่ารำคาญ วันที่ฉันพยายามอธิบายความอึดอัดในบ้านหลังนั้น คุณบอกว่าฉันเรียกร้องความสนใจ และวันที่ฉันหอบหัวใจแหลกสลายเดินออกจากชีวิตคุณ... คุณยังไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ!" ทุกถ้อยคำพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากสีระเรื่อราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม ธามันสะอึกอื้นในลำคอ ร่างสูงเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง ความเจ็บปวดที่ลินินเคยได้รับ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาได้ลิ้มรสชาติมันครบทุกหยดหยาดผ่านความโดดเดี่ยว ความว่างเปล่า และภาพเงาของเธอที่ตามหลอกหลอนในทุกมุมของคฤหาสน์หลังใหญ่ "ผมรู้..." ธามันเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำตาผู้ชายที่กลั้นมานานนับแรมปีร่วงเผาะลงจากหางตา "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเหี้ยมโหดและสารเลวแค่ไหน ลินิน... ผมมันไอ้โง่ เป็นคนตาบอดที่มองไม่เห็นเพชรแท้ในมือตัวเอง มัวแต่หลงระเริงไปกับอีโก้บ้าๆ และอำนาจจอมปลอม จนกระทั่งวันที่คุณหายไป... วันที่ห้องครัวไม่มีกลิ่นขนมหวานฝีมือคุณ วันที่เตียงนอนมันเย็นเยียบจนผมทนไม่ไหว นั่นแหละผมถึงได้ตาสว่าง" "ตาสว่างช้าไปหน่อยนะคะ!" ลินินสวนกลับทันควัน น้ำตาเอ่อคลอเบ้าแต่เธอรีบกะพริบไล่ความอ่อนแอนั้นกลับเข้าไป ความชอกช้ำในอดีตผุดพรายขึ้นมาในหัวราวกับม้วนฟิล์มซ้ำซาก "คุณรู้ไหมคะว่าช่วงเวลาที่ฉันท้อง... ช่วงเวลาที่ร่างกายอ่อนแอที่สุด จิตใจเคว้งคว้างที่สุด ฉันต้องเผชิญกับอะไรบ้าง? ฉันกอดตัวเองร้องไห้ทุกคืนบนโซฟาตัวเก่า เฝ้ารอคอยให้สามีกลับบ้านมารับประทานอาหารเย็นด้วยกันสักมื้อ แต่วันที่คุณกลับมา คุณกลับบอกว่ากลิ่นขนมในบ้านมันน่ารำคาญ และบอกว่าเด็กในท้อง... เป็นภาระที่คุณไม่เคยต้องการ!" คำว่า 'เด็กในท้อง' หลุดออกมาจากปากของลินิน ทำให้ธามันชะงักงัน ลมหายใจของเขาติดขัด ดวงตาเบิกโพงด้วยความตกตะลึงระคนเจ็บปวด บาดแผลในอดีตที่เขาฝังกลบมันไว้ด้วยความสำนึกผิดถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจันหน้ากันในค่ำคืนนี้ "ลินิน... เรื่องลูก..." ธามันเสียงสั่นเครือ เขายื่นมือออกไปหมายจะแตะแขนของเธอ แต่ลินินกลับถอยร่นหลบราวกับรังเกียจสัมผัสนั้น "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงหวาดระแวงและเด็ดเดี่ยวของเธอดังก้อง "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อแกด้วยซ้ำ ธามัน! เด็กคนนั้น... ลูกที่เคยอยู่ในท้องของฉัน ลูกที่ต้องจากโลกนี้ไปเพราะความเย็นชาและความใจร้ายของคุณ คุณลืมไปแล้วหรือไงคะว่าคุณเป็นคนผลักฉันจนล้มลงบนพื้นห้องน้ำในคืนวันนั้น... คืนที่เลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้น... คืนที่ฉันสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปพร้อมกับความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าคุณจะรักฉันบ้าง!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่บนดาดฟ้าชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความเจ็บปวด ธามันทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธออย่างไร้ศักดิ์ศรี เขายกมือขึ้นปิดใบหน้า หยาดน้ำตาไหลพรั่งพรูผ่านร่องนิ้ว เสียงสะอื้นไห้ของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลดังเล็ดลอดออกมาอย่างน่าเวทนา "ผมขอโทษ... ผมขอโทษ ลินิน ได้โปรด... ลงโทษผมเถอะ จะให้ผมชดใช้ด้วยอะไรก็ได้ เอาชีวิตผมไปก็ได้ แต่โปรดอย่ามองผมด้วยสายตาที่ว่างเปล่าแบบนี้เลย" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงขาดห้วง เขาก้มกราบลงแทบเท้าของเธอ ลินินมองภาพผู้ชายที่เคยหยิ่งผยองยอมคุกเข่าแทบเท้า เธอก้มลงมองเขาด้วยแววตาที่ซับซ้อน มีทั้งความสะใจ ความเจ็บปวด และความเหนื่อยล้าผสม and ปนเปกันไป ความแค้นที่สุมอกมานานนับปีควรจะได้รับการชำระในวินาทีนี้ แต่น่าแปลก... ทำไมหัวใจของเธอกลับรู้สึกว่างเปล่าเหลือเกิน "การคุกเข่าของคุณ... ไม่ได้ทำให้ลูกของฉันฟื้นคืนกลับมาหรอกค่ะ ธามัน" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "ความเจ็บปวดที่คุณกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ฉันต้องแบกรับมาตลอดชีวิต... เชิญคุณอยู่กับความสำนึกผิดนี้ไปชั่วชีวิตเถอะค่ะ นั่นคือบทลงโทษที่สาสมที่สุดสำหรับคนอย่างคุณ" พูดจบ ลินินก็หันหลังให้ทันที เธอสาวเท้าก้าวเดินหนีจากภาพผู้ชายที่กำลังร้องไห้อย่างหมดรูป โดยไม่คิดจะหันกลับมามองอีกเป็นครั้งที่สอง ทิ้งให้ธามันจมดิ่งอยู่กับความมืดมิดและความเจ็บปวดบนดาดฟ้าลำพัง แต่ทว่า... ในจังหวะที่ลินินก้าวเดินมาถึงประตูทางหนีไฟเพื่อจะลงไปยังชั้นล่าง เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงใสๆ ของเด็กชายวัยอนุบาลคนหนึ่งก็ดังขึ้นตัดความเงียบ ทำให้เธอต้องชะงักฝีเท้า "คุณแม่คะ! น้องปั้นจั่นหิวน้ำจังเลย ทำไมนานจัง..." ลินินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ รีบหันขวับกลับไปมองต้นเสียงทันที และในวินาทีนั้นเอง เลือดในกายเธอก็เย็นเฉียบลงฉับพลัน ร่างเล็กป้อมของเด็กชายหน้าตาน่ารัก ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบพิมพ์มาจากธามันราวกับแกะ กำลังยืนกุมมืออยู่กับพี่เลี้ยงสาวที่หน้าประตูทางขึ้นดาดฟ้า โดยที่เด็กน้อยคนนั้น... กำลังมองตรงมาที่ธามันที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมาจากพื้นด้วยคราบน้ำตา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ