เช้าวันใหม่กับอาการแฮงค์

“บอกแล้วว่าอย่าซดแข่งกับไอ้กรณ์ สภาพคุณตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับซากสถาปัตยกรรมที่รอวันรื้อถอนเลยสักนิดค่ะ ท่านสถาปนิกผู้เย่อหยิ่ง” เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับแรงกระแทกถาดพลาสติกใส่น้ำแข็งบนโต๊ะข้างเตียง คือสิ่งแรกที่ปลุกภูผาให้หลุดออกจากห้วงนิทราอันปวดร้าว ชายหนุ่มนิ่วหน้าด้วยความทรมาน เปลือกตาหนากะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้าให้ชัดเจน ความรู้สึกเหมือนมีคนเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ ตรงขมับซ้ายทำให้เขาต้องยกมือขึ้นนวดคลึงขมับตัวเองอย่างลืมตัว ภาพจำเมื่อคืนย้อนกลับมาเป็นฉากๆ งานเลี้ยงปิดโปรเจกต์คอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำที่เขาเผลอพลาดท่าให้กับลูกล่อลูกชนของกรณ์เพื่อนสนิท จนซดเต้าฮวยผสมวอดก้าเข้าไปเกินลิмит และผลลัพธ์ก็คืออาการแฮงค์ชนิดที่เรียกว่านรกส่งมาเกิด “เบาเสียงหน่อยพราว หัวฉันจะระเบิดอยู่แล้ว” ภูผาเอ่ยเสียงแหบพร่า ประโยคแรกของวันไม่ได้ออกจากปากด้วยความหวานชื่น หากแต่เป็นน้ำเสียงติดหงุดหงิดตามสไตล์คนฟอร์มจัดที่ยอมรับความพ่ายแพ้ไม่เป็น “สมน้ำหน้าค่ะ!” มัณฑนากรสาวในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีขาวกับกางเกงขาสั้นสบายตา ยืนกอดอกมองสภาพผู้ชายปากแข็งที่นอนคุดคู้ใต้ผ้าห่มสีเทาเข้มด้วยสายตาหมั่นไส้ระคนเอ็นดู เธอเดินเข้ามาใกล้เตียงนอนกว้าง ปลายเท้าหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะหัวเตียงที่มีแก้วน้ำอุ่นและยาแก้ปวดวางเตรียมไว้เรียบร้อย “คนอะไร ปากบอกว่าคอแข็ง แต่สุดท้ายก็นอนซมเป็นหมาหงอยคาโซฟาห้องฉันเมื่อคืน จำได้ไหมคะว่าใครแบกคุณขึ้นห้องมาเนี่ยห๊ะ” ภูผายันกายลุกขึ้นพิงหัวเตียงช้าๆ อาการวิงเวียนศีรษะแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องหลับตาแน่น ใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะเรียบตึงไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับซีดเซียวจนน่าใจหาย สันจมูกโด่งรั้นยับย่นเล็กน้อยยามที่เขาขยับตัว เสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่เผยให้เห็นลาดไหล่กว้างและแผงอกสมส่วนที่ไหวตามจังหวะการหายใจเข้าออก พราวพิรุณแอบกลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่เมื่อเผลอไล่สายตามองสำรวจร่างสูงโดยไม่ตั้งใจ ถึงจะปากร้ายและชอบกวนประสาทเธอแค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเวลาผู้ชายคนนี้อยู่ในโหมดไร้การป้องกัน เสน่ห์อันตรายบางอย่างมันกลับพุ่งทะยานจนคนมองใจแกว่งเสียเอง “ใครใช้ให้เธอแบกล่ะ ฉันนอนที่โซฟาห้องรับแขกก็ได้” เขายังคงรักษาสถิติการปากแข็งไว้ได้ดีเยี่ยม แม้เสียงแหบแห้งจะทรยศความดื้อรั้นนั้นไปครึ่งหนึ่งแล้วก็ตาม “โอ้โห! พูดออกมาได้นะคะคุณภูผา เมื่อคืนถ้าฉันปล่อยให้คุณนอนเน่าคาโซฟาตัวนั้น มีหวังคุณได้ตื่นมาพร้อมกับอาการปวดหลังเรื้อรังแถมกระดูกเคลื่อนแน่ๆ อีกอย่าง...” พราวลากเสียงยาว เดินอ้อมไปหยิบแก้วน้ำอุ่นและแผงยามาก2 เม็ด ยื่นจ่อตรงหน้าเขา “เลิกทำฟอร์มแล้วกินยาซะ ไม่งั้นฉันจะเทน้ำใส่หัวคุณแทนการบังคับให้กิน” ภูผาปรายตามองเม็ดยาสสีขาวในมือเธอสลับกับใบหน้าเรียวสวยที่เชิดขึ้นอย่างถือดี เขากัดกริมฝีปากแน่นอย่างลังเล ไม่ใช่เพราะกลัวยา แต่เขาไม่ชอบแสดงด้านที่อ่อนแอให้ใครเห็น—โดยเฉพาะกับผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่เขามักจะฟาดฟันฝีปากด้วยทุกครั้งที่เจอหน้ากัน แต่เพราะความปวดหัวที่กำลังเล่นงานจนสมองแทบระเบิด ทำให้เขาจำต้องยอมพ่ายแพ้ ภูผารับยาเข้าปากแล้วดื่มน้ำตามรวดเดียวจนหมดแก้ว “ดีมากค่ะ เด็กดีต้องแบบนี้” พราวอมยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอวางแก้วลงที่เดิม ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งลงบนขอบเตียงฝั่งตรงข้าม ยื่นมือเรียวบางออกไปโดยไม่มีการบอกกล่าว ลากปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงเบาๆ ที่ขมับด้านซ้ายของเขาแล้วเริ่มนวดวนเป็นวงกลมช้าๆ ภูผาสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ สัมผัสกึ่งบังคับกึ่งอ่อนโยนนั้นทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวจนน่ากลัว เขาก้มลงมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่ตั้งอกตั้งใจนวดขมับให้เขาด้วยความใส่ใจ แววตาคมกริบที่เคยฉาบด้วยความเย็นชาบัดนี้กลับไหวระริกอย่างปิดไม่มิด “ทำอะไรของเธอ...” เขาถามเสียงเบาหวิว พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น “นวดให้ไงคะ หน้าตาคุณดูเหมือนคนใกล้ตายเต็มที ถ้าคุณน็อคคาห้องฉันขึ้นมา งานออกแบบโปรเจกต์ใหม่ใครจะรับผิดชอบล่ะคะ” เธอย้อนเสียงใส แต่ดวงตากลมโตคู่สวยกลับไม่ได้มองสบตาเขา เธอกำลังโฟกัสอยู่กับการผ่อนคลายกล้ามเนื้อตึงเครียดให้เขาอย่างตั้งใจ ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องนอนกว้างชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนทั้งคู่ ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยเข้ามาแตะจมูก ทำให้ภูผารู้สึกว่าอาการปวดหัวของเขาไม่ได้ทุเลาลงเลย... กลับกัน มันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นในรูปแบบอื่น ที่วิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดและกระจายตัวอยู่ทั่วอกซ้าย พราวพิรุณเป็นผู้หญิงประเภทที่ต่อให้แต่งตัวยุ่งเหยิงแค่ไหนก็ยังมีเสน่ห์เหลือร้าย ยิ่งตอนนี้เธออยู่ในโหมดแม่พระคอยดูแลคนป่วย ยิ่งทำให้เกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นมานานนับปีพังทลายลงทีละน้อย “พราว...” “หืม?” เธองึดงำในลำคอ ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นสบกับดวงตาคมของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงความรัญจวนใจที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ภูผาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่มักจะต่อปากต่อคำกับเขาไม่หยุดหย่อน สัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างร้องเตือนให้ถอยห่าง แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับสั่งให้โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม มือหนาที่วางอยู่บนตักเผลอขยับขึ้นไปแตะที่เอวบางโดยไม่รู้ตัว “เธอ... ใจดีเกินไปแล้วนะ” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันทุ้มต่ำและแหบพร่าจนเกือบกระซิบ แววตาที่ทอดมองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน พราวชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าตามนิสัย แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายจากด้านนอก ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนจนกระเจิงไม่เหลือชิ้นดี “ไอ้ภู! มึงตื่นยังวะ! กูซื้อโจ๊กกับแก้แฮงค์มาฝาก เปิดประตูให้กูหน่อยเว้ย!” เสียงของกรณ์ดังทะลุกำแพงเข้ามา ทำเอาพราวสะดุ้งสุดตัว รีบผุดลุกขึ้นยืนจากขอบเตียงทันทีราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายปนหงุดหงิดที่เพื่อนตัวดีดันโผล่มาถูกจังหวะเวลาเสียเหลือเกิน ส่วนภูผา... สถาปนิกหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหัวเสียอย่างรุนแรง เขาตวัดสายตาคมกริบมองไปทางประตูห้องนอนด้วยความแค้นเคืองเป็นที่สุด เกือบจะได้... อีกนิดเดียวแท้ๆ! พราวหันมามองหน้าเขาแล้วกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ เธอแกล้งทำเป็นกระแอมไอแล้วเดินเลี่ยงไปทางประตู “เพื่อนรักคุณมาปลุกแล้วค่ะ เชิญจัดการตัวเองแล้วออกไปกินข้าวซะนะคะ ท่านสถาปนิก” พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินลิ่วออกจากห้องนอนไปทันที ทิ้งให้ภูผานั่งกำหมัดแน่นอยู่บนเตียงด้วยความขัดใจ ทว่า... ก่อนที่พราวจะเอื้อมมือไปบิดกลอนเปิดประตูต้อนรับเพื่อนสนิทตัวแสบ เสียงกริ่งหน้าห้องพักกลับดังขึ้นตัดหน้าเสียก่อน พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังรัวเร็วยิ่งกว่าเดิม และตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของใครอีกคนที่ตะโกนแทรกเข้ามาจากด้านนอก—น้ำเสียงที่ทำให้พราวถึงกับหน้าถอดสี และทำให้รอยยิ้มหงุดหงิดบนใบหน้าของภูผาแข็งค้างสนิททันที! ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ เอมเมอรัลด์อายส์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนกันเสมอมาค่ะ!