หน้าต่างสถานะที่ไม่เหมือนใคร

"เศษขยะพวกนี้... คุณคิดว่าจะเอาไปทำอะไรได้บ้างครับ ลินิน?" รินทร์เอ่ยถามขณะใช้ปลายรองเท้าบูทที่เปรอะเปื้อนคราบเมือกของมอนสเตอร์ระดับต่ำ เขี่ยกองซากกระดูกที่แตกหักและก้อนเนื้อกึ่งใสไร้ค่าของ 'สไลม์กากเดน' ที่เพิ่งถูกกำจัดไป ความเย็นเยียบของดันเจี้ยนระดับต่ำไม่ได้ทำให้เขาสั่นสะท้านเท่ากับสายตาคมกริบของหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังถ้ำอยู่เบื้องหลัง ลินินเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยดุจเหยี่ยวของอดีตหัวหน้ากิลด์ฉายแววสมเพชเจือความอยากรู้อยากเห็น "ถ้าคุณหมายถึงการนำไปทำซุปก้อน หรือสารสกัดกระจอกๆ ที่ขายกันในตลาดมืดกิโลละไม่กี่เหรียญ ผมก็ขอแนะนำให้คุณเก็บแรงไว้เดินออกไปตายข้างนอกดีกว่าครับ รินทร์... ของพวกนี้มันก็แค่ขยะที่แม้แต่ฮันเตอร์ระดับ F ที่สิ้นหวังที่สุดยังเมินหน้าหนี" รินทร์ไม่ได้โต้ตอบ เขาเพียงแต่นั่งยองลงกับพื้น ผิวสัมผัสเย็นเยียบของกองซากมอนสเตอร์ดูเหมือนจะส่งแรงสั่นสะเทือนบางอย่างเข้าสู่ปลายนิ้ว ทันทีที่เขาสัมผัสมัน เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยในจิตสำนึกก็ดังขึ้น แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนสถานะธรรมดา [ตรวจพบวัตถุดิบ: ซากเมือกเน่าเปื่อย (เกรด E-)] [ความคุ้มค่าในการรีไซเคิล: 0.0001% แต้มบุญ] [ต้องการเปิดใช้ทักษะ 'เนตรคัดสรรและแปรรูป (Recycle Hunter)' หรือไม่?] รินทร์ยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยเป็นความกระหายใคร่รู้ "คุณบอกว่ามันคือขยะ แต่ระบบของผม... ดูเหมือนจะคิดต่างออกไปนิดหน่อยนะครับ" เขากดตกลงในใจทันที ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนจางก็แผ่ออกมาจากฝ่ามือของเขา ครอบคลุมซากเมือกที่กองอยู่ตรงหน้า ร่างกายของเขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนผ่านเส้นเลือด มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์ แต่มันคือพลังแห่งการ 'คัดกรอง' และ 'ดัดแปลง' ภาพที่ปรากฏต่อหน้าลินินทำเอาเธอถึงกับชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ เมื่อเศษเมือกที่ดูไร้ค่าเริ่มบิดเบี้ยวและควบแน่นเข้าหากัน พลังงานความร้อนพุ่งสูงขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ซากเหล่านั้นจะหลอมรวมกลายเป็น 'ผลึกใสสีอำพัน' ขนาดเท่าเม็ดลูกอม แต่มันกลับแผ่รังสีพลังงานออกมาอย่างเข้มข้นจนน่าตกใจ "นี่มัน..." ลินินก้าวเข้ามาใกล้ ลืมตัวจนเกือบจะเสียมาดเย็นชา "ผลึกมานาคุณภาพสูง? คุณทำได้ยังไง? รินทร์... ไอ้ของที่คุณถืออยู่นั่นมันมีค่ามากกว่ายาฟื้นฟูระดับกลางเสียอีก!" รินทร์ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กางเกงอย่างใจเย็นขณะโยนผลึกนั้นเล่นในมือ "ของไร้ค่า... ถ้ามองให้เป็น มันก็คือขุมทรัพย์นะครับลินิน คุณเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าฮันเตอร์สายประหยัดอย่างผมไม่มีทางรอดไปได้เกินสามตอน แต่ดูเหมือนตอนนี้ผมกำลังจะเจอทางลัดที่แม้แต่กิลด์ระดับท็อปของคุณก็คาดไม่ถึง" ลินินนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เธอไม่ใช่คนโง่ ความตื่นเต้นพุ่งพล่านในอก นี่ไม่ใช่ความสามารถของระดับ F นี่คือการ 'แปรธาตุ' ที่ถูกสาบสูญไปนับร้อยปี! หากคนคนนี้สามารถรีไซเคิลขยะทุกอย่างในดันเจี้ยนให้เป็นไอเทมเลอค่าได้... ความมั่งคั่งและพลังอำนาจจะเป็นเพียงแค่เรื่องกล้วยๆ "คุณซ่อนอะไรไว้อีก?" ลินินถามเสียงต่ำ พยายามข่มอารมณ์ที่สั่นไหว "ค่อยๆ ดูกันไปนะครับ" รินทร์ตอบพร้อมรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่ในแววตากลับว่างเปล่าจนน่าขนลุก "เพราะการเดินทางของเรา... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงจังต่อจากนี้" รินทร์ก้าวเท้าเดินลึกเข้าไปในดันเจี้ยน ทิ้งให้ลินินยืนมองแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้มองเขาเป็นแค่เหยื่อที่เดินเข้าสู่ความตายอีกต่อไป หากแต่เป็นหมากตัวสำคัญที่อาจจะพลิกกระดานของโลกใบนี้ได้ทั้งใบ ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังก้าวผ่านประตูหินชั้นใน เสียงแจ้งเตือนของระบบไม่ได้ดังขึ้นในเชิงรายงานสถานะปกติอีกต่อไป แต่มันเป็นเสียงเตือนสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปถึงมวลกระดูก [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการตื่นขึ้นของ 'ผู้พิทักษ์ที่ถูกลืม' ในรัศมี 10 เมตร] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'การทดสอบของผู้กล้าที่ไร้เงา'] [เงื่อนไข: สังหารบอสลับ 'ราชันย์มดเพลิงคลั่ง' โดยห้ามใช้ไอเทมที่คัดลอกมา] รินทร์หยุดเดินกะทันหัน อุณหภูมิในห้องโถงพุ่งสูงขึ้นจนอากาศเริ่มบิดเบี้ยว เงาสีดำขนาดมหึมาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกของผนังหิน ดวงตานับร้อยคู่ที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายเลือดลืมตาขึ้นพร้อมกันในความมืดมิด "ลินิน... ดูเหมือนว่าการทดสอบของจริง มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นตอนนี้นี่เองครับ" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับผมครับ - เงาฮันเตอร์ไร้เงา