ในห้วงแห่งฝันร้าย

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของดินเปียกฝนอบอวลอยู่รอบกาย ทันทีที่สติของรวิศหลุดร่วงลงสู่ห้วงนิมิต ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าเกาะกุมหัวใจ ทนายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและยึดมั่นในตรรกะ กลับต้องพบว่ากฎเกณฑ์ของโลกแห่งความจริงใช้ไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อยในสถานที่แห่งนี้ เบื้องหน้าของเขาคือโถงทางเดินอันยาวเหยียดที่ไร้จุดสิ้นสุด ผนังสองข้างทางไม่ได้สร้างจากอิฐหรือปูน แต่ประกอบขึ้นจากภาพความทรงจำนับพันที่บิดเบี้ยวและเคลื่อนไหวได้ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่รวิศพยายามฝังกลบมันไว้ลึกที่สุดกำลังฉายซ้ำราวกับภาพยนตร์สยองขวัญ เสียงกระซิบเย้ยหยันดังแว่วมาจากความมืดมิดรอบด้าน เป็นเสียงของความรู้สึกผิด ความหวาดกลัว และความโดดเดี่ยวที่เขาแบกรับมาตลอดชีวิต "คุณรวิศ... ตั้งสติไว้ครับ อย่าปล่อยให้มันกลืนกินคุณ!" เสียงของนทีดังแทรกเข้ามาในห้วงนิมิต แม้จะฟังดูพร่าเลือนและอยู่ไกลแสนไกล แต่มันก็เปรียบเสมือนสมอเรือที่ช่วยยึดโยงรวิศไว้กับโลกแห่งความเป็นจริง อดีตนายตำรวจหนุ่มผู้ไม่เคยเชื่อเรื่องไสยเวท ในตอนนี้กลับต้องยืนสงบนิ่งอยู่ข้างร่างไร้สติของทนายหนุ่ม สองมือประคองร่างนั้นไว้แน่น พร้อมทั้งท่องคาถากลบทับอาคมที่รวิศเคยถ่ายทอดให้ เพื่อปกป้องจิตวิญญาณของสหายร่วมรบจากการถูกดึงลงสู่ก้นบึ้งของจิตใต้สำนึก รวิศกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วโสตประสาท ไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความเจ็บปวดจากการเผชิญหน้ากับปมในอดีต ภาพเหตุการณ์ในคืนวันที่ครอบครัวของเขาต้องจบชีวิตลงอย่างปริศนาปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เงาร่างของบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงหันกลับมามองเขา รอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งผ่านมาทางสายตานั้นกรีดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจ *นี่คือสิ่งที่แกกลัวที่สุดไม่ใช่หรือ รวิศ... ความอ่อนแอที่ปกป้องใครไม่ได้เลย* เสียงในหัวกระซิบซ้ำๆ รวิศหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติกลับมาควบคุมสถานการณ์ ท่ามกลางความกดดันอันมหาศาล เขากล่าวเตือนสติตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยวในใจ 'ความทรงจำก็เป็นเพียงเรื่องในอดีต มันทำร้ายฉันในปัจจุบันไม่ได้ เว้นแต่ฉันจะยอมให้มันทำ' ทันทีที่ความคิดนั้นก่อตัวขึ้น ความมืดรอบกายก็พลันสั่นไหว รวิศลืมตาขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดหวั่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความมุ่งมั่นและพลังจิตอันแข็งแกร่งที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากมิตรภาพและความเชื่อมั่นที่เขามีต่อสหาย เบื้องหน้าของเขา ภาพความทรงจำอันเลวร้ายเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวโพลน ประตูบานใหญ่ที่เคยปิดตายค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นทางออก นทีที่อยู่ภายนอกนิมิตสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกทางจิตวิญญาณที่สงบลง ร่างของรวิศสะท้านเฮือกหนึ่งก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ เปิดขึ้นด้วยความเหนื่อยอ่อน ทนายหนุ่มหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า เขามองหน้านทีที่ส่งยิ้มบางๆ ให้ด้วยความโล่งอก แม้จะไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของคนทั้งคู่ แต่แววตานั้นสื่อความหมายได้ทั้งหมดว่าพวกเขาผ่านพ้นขีดอันตรายมาได้ด้วยกันอีกครั้งแล้ว ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะกลับคืนมา รวิศกลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้ห้องทำงานของพวกเขา ทั้งที่ประตูล็อกสนิทและไม่มีทางที่บุคคลภายนอกจะเข้ามาได้ในยามวิกาลเช่นนี้... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความระทึกขวัญมาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ