ตบหน้ากลางงานเลี้ยงรุ่น

เสียงหัวesเราะเยาะเย้ยของอาคเนย์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโถงจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับเจ็ดดาว เม็ดเงินมหาศาลที่ถูกโปรยทานเพื่อซื้อความสุขบนความชอกช้ำของผู้อื่น คือภาพสะท้อนความเน่าเฟะของสังคมไฮโซที่คีย์เคยเกลียดชังเข้ากระดูกดำ "แกคิดว่าเศษกระดาษใบนั้นจะช่วยให้แกหลุดพ้นจากตำแหน่งไอ้ขี้แพ้ได้หรือไง คีย์?" อาคเนย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางหมุนแก้วไวน์ราคาแพงในมือ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามราวกับคีย์เป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้าหนังราคาแพงของเขา รอบกาย ทายาทตระกูลดังและเหล่าเซเลบชื่อดังต่างพากันส่งเสียงหัวเราะคิกคัก บางคนถึงกับปิดปากมองมาด้วยสายตาสสมเพชเวทนา รินที่ยืนเคียงข้างคีย์เงียบๆ ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับประกายแสงวับวาวด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา นางยื่นมือเรียวไปแตะแขนเสื้อสูทราคาถูกของคีย์เบาๆ เป็นเชิิงส่งสัญญาณว่า 'เวลาสนุกเริ่มต้นขึ้นแล้ว' คีย์ไม่ได้โกรธเกรี้ยว ความแค้นในอดีตถูกหลอมรวมเข้ากับพลังอันไร้ขีดจำกัดจากระบบบัตรดำพังทลายโลกจนกลายเป็นความนิ่งสงบที่น่ากลัว เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับราชาที่กำลังสำรวจอาณาจักรที่กำลังจะล่มสลาย "เศษกระดาษอย่างนั้นหรือครับ อาคเนย์?" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง กังวานไปทั่วห้องจัดเลี้ยงที่พลันเงียบสงบลงอย่างประหลาด แรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวตนของคีย์ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอาคเนย์แข็งค้างในชั่วพริบตา "แก..." อาคเนย์ขมวดคิ้วแน่น รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในบรรยากาศ เพล้ง! เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงของผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งในงานดังขึ้น ทำลายความเงียบงัน สีหน้าของชายวัยกลางคนคนนั้นเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก ขณะที่เขารับสายด้วยมือที่สั่นเทา "คะ... ครับท่านประธาน? ...ว่ายังไงนะ! หุ้นของบริษัทเรากำลังร่วงอย่างอิสระ... มีกลุ่มทุนปริศนากว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในเวลาไม่ถึงสามนาที! ใคร... ใครเป็นคนทำ?!" เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าจากโทรศัพท์มือถือของแขกเหรื่อหลายคนที่ยืนอยู่รอบบริเวณนั้น ไม่ใช่แค่บริษัทเดียว แต่เครือธุรกิจยักษ์ใหญ่ที่หนุนหลังอาคเนย์อยู่กำลังถูกกัดกินรากฐานทีละน้อยด้วยอำนาจเงินตราที่รุนแรงดั่งสึนามิ "คุณถามหาเจ้าของเงินจำนวนนี้ใช่ไหมครับ?" คีย์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายของอำนาจที่เหนือกว่าทำให้เหล่าคุณชายคุณหญิงที่เคยผยองต่างต้องถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว ประตูบานใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงถูกผลักออกอย่างแรง ทหารยามและบอดี้การ์ดมืออาชีพนับสิบนายในชุดสูทสีดำสนิทเดินเรียงแถวเข้ามาด้วยท่าทีแข็งขัน พวกเขาไม่ได้มาเพื่อร่วมงาน แต่มาเพื่อแสดงความเคารพต่อผู้กุมชะตากรรมของพวกเขา เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำแผดเสียงคำรามก้องอยู่บนดาดฟ้าเบื้องบน แรงลมมหาศาลพัดผ่านกระจกใสบานยักษ์จนสั่นสะเทือน รินก้าวออกมายืนเคียงข้างคีย์ นางโบกมือเพียงครั้งเดียว หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับตราสัญลักษณ์ 'บัตรดำไร้ขีดจำกัด' ที่ส่องประกายแสงสีทองคำขาวเจิดจ้า บ่งบอกถึงสถานะระดับวีไอพีสูงสุดที่แม้แต่รัฐบาลโลกยังต้องเกรงใจ อาคเนย์หน้าถอดสี เข่าทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทา ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อตระหนักได้ว่า คนที่ตนเพิ่งเหยียดหยามไปเมื่อครู่นี้ คือผู้มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายความมั่งคั่งทั้งหมดที่เขามี "เป็นไปไม่ได้... แกเป็นแค่พนักงานกระจอกๆ คนหนึ่งเท่านั้น!" อาคเนย์ตะโกนออกมาด้วยความสติแตก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว คีย์ยิ้มเย็นชา สายตาที่มองลงมาดั่งเทพเจ้ามองมดปลวก เขายื่นมือออกไปรับการ์ดสีดำสนิทที่ลอยออกมาจากระบบ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในงานต้องหยุดหายใจ "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของอาณาจักรตระกูลอาคเนย์นะครับ... หวังว่าพวกคุณจะเตรียมเข่าไว้คุกเขถออ้อนวอนมากพอนะครับ" นิ้วเรียวของคีย์กดลงบนชิปสีทองของการ์ดดำ เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน พร้อมกับหน้าจอหุ้นของตระกูลอาคเนย์ที่ดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดจนขึ้นตัวแดงเถือกทั้งกระดาน ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสว่างเดียวที่ส่องประกายจากบัตรในมือของคีย์ และเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยคู่ที่กำลังก้าวเข้ามาโอบล้อมพวกเขาไว้จากทุกทิศทาง... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาสะใจนี้ไปด้วยกันนะครับ หวังว่าจะตื่นเต้นและพร้อมรับมือกับความพินาศในตอนต่อไปนะครับ