เศรษฐีลึกลับในคราบคนธรรมดา

แสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือสะท้อนลงบนนัยน์ตาคมกราบของคีย์ ความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัวบนชั้นเจ็ดสิบของโรงแรมระดับหกดาวแผ่ขยายออกไปราวกับกาลเวลาถูกหยุดไว้ชั่วขณะ ข้อความสั้นๆ ห้าคำบนหน้าจอระบบยังคงสว่างวาบ ทว่าสิ่งที่น่าสนใจกว่าหาใช่คำเตือนไร้สาระพวกนั้นไม่ หากแต่เป็นเสียงเคาะประตูด้านนอกที่ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะสามครั้ง... ชัดเจน และทรงพลัง รินที่กำลังยืนอยู่ริมกระจกบานยักษ์เพื่อมองทัศนียภาพยามค่ำคืนของมหานครเบื้องล่าง หันกลับมามองเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยของเธอหรี่ลงอย่างใช้ความคิด รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างมีความหมาย "ดูเหมือนว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่ระบบคำนวณไว้นะครับ คุณคีย์" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความเย้าหยวนของรินดังขึ้น เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ พร้อมกับจัดปกเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทราคาแพงระยับให้ชายหนุ่มอย่างเบามือ คีย์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่ปัดหน้าจอระบบทิ้งด้วยปลายนิ้ว ใบหน้าของอดีตพนักงานบริษัทที่เคยถูกเหยียบล่าง บัดนี้เรียบเฉยราวน้ำนิ่งในบึงลึก ทว่าแววตากลับเปล่งประกายอำนาจที่สามารถบดขยี้ชีวิตใครสักคนให้แหลกคาเท้าได้ด้วยการกระดิกนิ้วเดียว ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะครั้งที่สองดังขึ้น หนักแน่นยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์ที่ลอดผ่านเข้ามาจากหน้าประตู "คุณคีย์ครับ... ทางเราได้รับคำสั่งจากท่านประธานอาคเนย์ ให้มาเชิญคุณลงไปพบที่ล็อบบี้ชั้นล่าง หวังว่าคุณคงจะไม่ปฏิเสธความหวังดีนี้นะครับ" เสียงนั้นไม่ใช่การเชิญชวน แต่เป็นการขู่บังคับอย่างโจ่งแจ้ง อาคเนย์... ทายาทตระกูลธุรกิจยักษ์ใหญ่ผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาอย่างไร้ความปรานีในอดีต คงจะเพิ่งรู้ตัวว่าเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำที่เพิ่งบินผ่านฟ้าไปเมื่อครู่ เป็นสมบัติภายใต้ชื่อของ "คนจน" ที่มันเคยหัวเราะเยาะ คีย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันโครงสร้างทางสังคมอันบิดเบี้ยว เขาก้าวเดินไปที่ประตูด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังเดินตรวจอาณาจักรของตนเอง ไม่ใช่เหยื่อที่กำลังจะถูกล่า แกร็ก... เสียงกลอนประตูถูกปลดล็อกพร้อมกับบานประตูที่เปิดออก เผยให้เห็นชายชุดสูทสีดำสี่คนยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ตรงกลางคือชายวัยกลางคนท่าทางกร้าวรัง สายตาของพวกมันกวาดมองห้องพักหรูหราที่มีมูลค่าการเข้าพักต่อคืนสูงลิ่วด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความดูถูกเหยียดหยามเมื่อเห็นว่าเป็นคีย์ "แกเองสินะ... คีย์ ไม่นึกเลยนะว่าพนักงานกระจอกๆ อย่างแกจะกล้าปีนป่ายมานอนห้องนี้ได้ สงสัยคงไปกู้หนยืมสินที่ไหนมาผลาญเล่นล่ะสิ" หัวหน้าบอดี้การ์ดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย พร้อมกับเอื้อมมือหมายจะกระชากคอเสื้อของคีย์ ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นจะแตะโดนเนื้อผ้า "ระวังมือสกปรกของแกไว้หน่อยนะครับ" น้ำเสียงของคีย์ราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังจนทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งสี่ชะงักงันไปชั่วขณะ ราวกับมีโซ่ตรึงล่องหนมารัดกุมลำคอของพวกเขาไว้ "แก...!" บอดี้การ์ดคนนั้นโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด มันเงื้อมือขึ้นหมายจะสั่งสอนไอ้หนุ่มอวดดีตรงหน้าให้รู้สำนึก แต่ในวินาทีนั้นเอง... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของหัวหน้าบอดี้การ์ดดังขึ้นขัดจังหวะ มันชักสีหน้าด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดู แต่เพียงแค่กวาดสายตาผ่านบรรทัดแรก สีหน้าของมันก็เปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มขมับ มือทั้งสองข้างสั่นเทาระริกจนแทบถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ บนหน้าจอนั้น ปรากฏข้อความจากธนาคารกลางและระบบบัญชีทรัพย์สินระดับโลก แจ้งเตือนการเปลี่ยนแปลงสถานะทางการเงินของบริษัทแม่ที่มันสังกัดอยู่... *บัญชีถูกอายัด... ทรัพย์สินทั้งหมดถูกซื้อกิจการโดยบุคคลปริศนา... และผู้ถือหุ้นใหญ่คนใหม่ที่มีอำนาจปลดพนักงานทุกคนได้ทันที คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันในตอนนี้* "มะ... เป็นไปไม่ได้..." เสียงของบอดี้การ์ดสั่นเครือ มันเงยหน้าขึ้นมองคีย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความดูถูกเหยียดหยาม กลายเป็นความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ ราวกับกำลังยืนอยู่เบื้องหน้ายมทูต คีย์ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นจัดกระดุมแขนเสื้ออย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเท้าผ่านร่างของพวกมันออกไป โดยมีรินเดินตามหลังมาด้วยรอยยิ้มเย้ายวนที่ราวกับนางพญา "นำทางไปสิครับ ผมกำลังรอฟังคำขอโทษจากเจ้านายของพวกคุณอยู่พอดี" บรรยากาศภายในโถงทางเดินปูพรมแดงนุ่มหนาเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจ คีย์เดินมุ่งหน้าลงสู่ชั้นล่างด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ทุกย่างก้าวคือการประกาศถึงการล่มสลายของอำนาจเก่า และการผงาดขึ้นของราชาองค์ใหม่ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยเงินตรา ทว่า... เมื่อลิฟต์แก้วส่วนตัวเคลื่อนตัวมาถึงชั้นล็อบบี้ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับไม่ใช่เพียงแค่รอยยิ้มตื่นตระหนกของอาคเนย์ตามที่คาดการณ์ไว้ ล็อบบี้ขนาดมหึมาถูกความมืดเข้าปกคลุมชั่วขณะ หลอดไฟคริสตัลระย้าดับลงพร้อมกันทั้งหมด เหลือเพียงแสงไฟนีออนสีแดงฉานที่สาดส่องลงมาจากเพดานสูงลิ่ว ผู้คนนับร้อยที่เคยเดินขวักไขว่ต่างยืนนิ่งสนิทราวกับถูกสะกดจิต ตรงใจกลางล็อบบี้... ร่างของอาคเนย์กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นพรม ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว เสื้อสูทแบรนด์ดังยับยู่ยี่ และเบื้องหน้าของเขามีเงาร่างหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท เงาร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ชวนให้ขนหัวลุก และดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน "ยินดีต้อนรับสู่เกมที่แท้จริงครับ... คุณผู้เล่นคนที่หนึ่ง" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งดังขึ้นก้องไปทั่วโถงล็อบบี้ที่เงียบงัน และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอระบบของคีย์ก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความสีเลือดที่สลักลึกลงไปในความทรงจำ: *[คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบผู้เล่นคนที่สอง "ริน" ได้ทำการซิงค์ระบบเสร็จสมบูรณ์... เป้าหมายการทำลายล้างโลก เริ่มต้นนับถอยหลัง]* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกที่เงินตราคือพระเจ้ากับผมนะครับ