เปิดโปงความโสมมของตระกูลอาคเนย์

“เอกสารชุดนี้… นายเอามาจากไหน!” เสียงตวาดด้วยความตื่นตระหนกดังลั่นห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอาคเนย์ แสงไฟจากโคมระย้าคริスタルราคาแพงสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของชายวัยกลางคนผู้กุมอำนาจบริหารสูงสุด นามว่า ‘ประธานอาคเนย์’ มือที่สั่นเทาของเขากำลังกำกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าจนยับยู่ยี่ บนหน้ากระดาษเหล่านั้นไม่ใช่แค่ตัวเลขทางการเงินธรรมดา แต่มันคือเส้นทางการเงินสีเทา บัญชีลับในต่างประเทศ และหลักฐานการติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐเพื่อฮุบที่ดินโครงการ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุม ท่ามกลางสายตาของบอร์ดบริหารนับสิบชีวิตที่ต่างมองหน้ากันเลิกลั่ก ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกคนรู้ดีว่าหากความลับชุดนี้หลุดรอดออกไป อาณาจักรธุรกิจมูลค่าแสนล้านของตระกูลอาคเนย์จะพังทลายลงภายในชั่วข้ามคืน คีย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปาก ใบหน้าของชายหนุ่มนิ่งสงบจนน่ากลัว ในอดีตเขาเคยเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนผู้ต่ำต้อย เป็นไอ้โง่ที่ถูกตระกูลนี้เหยียบย่ำและโยนออกนอกบริษัทราวกับเศษสบู่ไร้ค่า แต่ในวันนี้… ภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงลิบลิ่ว เขากลับกุมชะตากรรมของพวกมันไว้ทั้งหมดด้วยปลายนิ้ว “เงินซื้อความภักดีไม่ได้หรอกครับท่านประธาน…” คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “แต่เงินจำนวนมหาศาล… สามารถซื้อความโลภของคนใกล้ตัวท่านได้ง่ายเสียยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ” ทางด้านอาคเนย์ ทายาทหนุ่มผู้เคยผยองและเหยียดหยามคีย์มาโดยตลอด บัดนี้เขายืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างบิดา ดวงตาเบิกโพรงด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อ ปากอ้าพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ภาพของคีย์ในอดีตที่เคยคุกเข่าร้องขอความเมตตาซ้อนทับกับปีศาจตรงหน้าที่กำลังถือมีดจ่อคอหอยพวกเขาในตอนนี้ “แก… แกมันก็แค่คนจนชั้นต่ำ! แกเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนี้เพื่อซื้อเอกสารพวกนี้!” อาคเนย์แผดเสียงตะโกนออกมาด้วยความสติแตก ลืมสิ้นมาตร ฐานของความเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ทรงพลังและเยือกเย็นยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่าในฤดูหนาว ริน หญิงสาวคู่คิดที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา ขยับแว่นตากรอบบางเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนแท็บเล็ตส่วนตัวไปตรงหน้าประธานอาคเนย์ บนหน้าจอแสดงยอดเงินคงเหลือในระบบบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ซึ่งวงเงินจำกัด… ตัวเลขที่มากพอจะซื้อบริษัทแห่งนี้ได้ถึงสิบรอบโดยที่เจ้าของบัตรไม่ต้องกระพริบตา “คนจนที่สุ่มได้สกิลโกง… ก็คงประมาณนี้กระมังครับ” คีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ปรับกระดุมเสื้อสูทให้เข้ารูป สายตาคมกราบกวาดมองผู้บริหารทุกคนในห้องราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองเหยื่อในกรงขัง “โครงสร้างธุรกิจที่สร้างขึ้นมาด้วยคราบน้ำตาและเลือดเนื้อของคนอื่น ถึงเวลาต้องพังทลายลงแล้วครับ” “คุณคีย์ครับ! ได้โปรด… เราตกลงกันได้!” ประธานอาคเนย์ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นห้อง เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นวิงวอนและสั่นเครือ ความหยิ่งทะนงทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีต่อหน้าอำนาจเงินตราอันไร้ขีดจำกัด คีย์ไม่ได้ชายตามองร่างที่กำลังคุกเข่าอ้อนวอนนั้นแม้แต่น้อย เขาก้าวเดินไปที่ประตูห้องประชุม ทว่าก่อนจะก้าวออกไป ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย เหลือบสายตากลับมามองเหยื่อด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความอำมหิตอย่างลุ่มลึก นิ้วเรียวยาวหยิบ "บัตรเครดิตสีดำ" ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น แสงไฟสะท้อนพื้นผิวสีดำด้านจนเกิดประกายระยิบระยับอันตราย ก่อนที่เขาจะกดสมาร์ทโฟนส่งคำสั่งสุดท้ายไปยังระบบเบื้องหลัง ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของบอร์ดบริหารทุกคนในห้องก็ดังขึ้นพร้อมกันนับสิบเครื่อง… มันคือคำสั่งฟ้องร้องล้มละลายและการยึดทรัพย์แบบเรียลไทม์ที่แม้แต่ศาลสูงสุดก็ไม่มีทางพลิกคดีได้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" มาจนถึงตอนนี้นะครับ