เสียงสะท้อนจาก NPC ที่หายไป

"รหัสตัวเลขชุดนั้นมันไม่ได้อยู่ในฐานข้อมูลหลัก แต่มันกำลังพยายามเขียนตัวเองซ้ำลงบนเลเยอร์ของแมพเก่า... คุณเรย์ นายดูนี่สิ" วาเลนชี้ปลายนิ้วไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่บิดเบี้ยว ข้อมูลดิบไหลผ่านดวงตาคู่นั้นอย่างรวดเร็วจนเป็นเพียงเส้นแสงสีเขียวซีด ความเยือกเย็นของชายหนุ่มผู้เป็นคู่คิดของผมเริ่มสั่นคลอน เมื่อเขาตรวจพบความผิดปกติในโซน 'Lost Sector' หรือเขตพื้นที่ที่ถูกลบออกจากสารบบเกมไปตั้งแต่วันที่ 2 ของการเปิดเซิร์ฟเวอร์ ผมขยับแว่นสายตาพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ ความร้อนจากหน่วยประมวลผลของเครื่องเล่นเกมในห้องลับของวาเลนแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบข้างดูจะหนาแน่นขึ้น "การเขียนซ้ำในพื้นที่ที่ไม่มีตัวตนงั้นหรือ? วาเลน... ถ้ามันไม่ใช่บั๊ก แต่มันคือคำสั่งที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ล่วงหน้าก่อนที่ระบบจะทำการลบข้อมูลทิ้งล่ะ?" ผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของบางอย่างที่คุ้นเคย มันไม่ใช่แค่โค้ด แต่มันคือ 'ลายเซ็น' ของสถาปนิกที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน "ถ้าทฤษฎีของคุณเป็นจริง... นั่นหมายความว่าเราไม่ได้กำลังกู้ข้อมูลครับ แต่มันคือการขุดสุสานดิจิทัล" วาเลนเค้นเสียงตอบ มือของเขารัวแป้นพิมพ์เสมือนจริงด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เพื่อเจาะทะลุผ่านกำแพงป้องกันที่หนาแน่นไปด้วยชุดคำสั่งดัดแปลง บรรยากาศในพื้นที่เสมือนเปลี่ยนไปทันทีที่พวกเราก้าวข้ามผ่านแนวป้องกันสุดท้าย แสงไฟสีฟ้าสลัวค่อยๆ กระพริบถี่จนน่าเวียนหัว กลิ่นอายของฐานข้อมูลเก่าที่ถูกทิ้งร้างนั้นช่างเงียบเชียบและหนาวเหน็บจนน่าขนลุก ทว่าท่ามกลางความว่างเปล่านั้นเอง กลับมีเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่กลางวิหารร้างที่เต็มไปด้วยข้อความ Error สีแดงฉาน ชายชราในชุดคลุมสีเทาซีดจาง เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ที่ดูไม่เข้าพวกกับโลกอนาคตแห่งนี้ ในมือของเขาถือหนังสือนิทานที่เนื้อหาข้างในว่างเปล่า เขามองมาที่พวกเราด้วยแววตาที่ขุ่นมัวทว่ากลับลึกล้ำราวกับมหาสมุทรที่ไม่มีก้นบึ้ง "พวกเจ้า... เพิ่งจะมาถึงงั้นหรือ?" น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ แต่มันเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้ระบบภายในเกมต้องหยุดชะงักลงชั่วขณะ ผมก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง แม้แต่คนอย่างผมที่ผ่านการเห็นระบบมานับล้านบรรทัด ก็ยังรู้สึกทึ่งกับสิ่งที่เห็น NPC ตนนี้มีค่าสถานะเป็น 'Null' แต่องค์ประกอบภาพและระบบจดจำใบหน้าของเขานั้นซับซ้อนยิ่งกว่า AI ตัวเอกของเกมเสียอีก "คุณคือ... ศาสตราจารย์เอลเลียตใช่ไหมครับ?" ผมถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด ชายชรากระตุกยิ้มที่มุมปาก "ชื่อนั้นน่ะหรือ? มันถูกลบไปนานแล้วพร้อมกับความฝันของคนสร้าง... พวกเจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยข้า แต่มาเพื่อหาทางไปต่อในสิ่งที่พวกเขากลัวจะให้มันเกิดขึ้นจริงสินะ" "พวกเราต้องการรู้รหัสเปิดใช้งานของ 'Core-Zero'" วาเลนแทรกขึ้น น้ำเสียงของเขาแสดงออกถึงความกระวนกระวายที่เก็บไม่อยู่ "คุณเป็นคนเดียวที่รู้ว่ามันถูกเก็บไว้ที่ไหนก่อนที่ระบบจะสั่งทำลายตัวคุณ" ศาสตราจารย์เอลเลียตลุกขึ้นยืนช้าๆ ชุดคลุมสีเทาของเขาสลายกลายเป็นละอองพิกเซลเล็กๆ ท่ามกลางความเงียบงัน เขาก้าวเข้ามาใกล้จนผมเห็นรายละเอียดของรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าดิจิทัลนั้นได้อย่างชัดเจน มันสมจริงเสียจนผมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "รหัส... มันไม่มีอยู่จริงหรอกเด็กน้อย แต่มันคือ 'ความทรงจำ' ที่พวกเจ้าเลือกจะลืมไปในวันที่โลกนี้กลายเป็นเพียงเกมการค้า" เขาแตะลงที่หน้าอกของผม สัมผัสที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนข้อมูล แต่กลับมีความอบอุ่นและแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของผู้เล่น "สิ่งที่พวกเจ้าตามหา มันไม่ได้อยู่ในเซิร์ฟเวอร์ แต่มันอยู่ในหัวใจของระบบที่กำลังจะแตกสลาย... และตอนนี้ เจ้าได้ปลุกสิ่งที่อันตรายที่สุดขึ้นมาแล้ว" ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือวิหารร้างก็แยกออกเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ เสียงไซเรนเตือนภัยดังระงมไปทั่วทั้งโลกเสมือนจริง หน้าจอตรงหน้าของผมและวาเลนเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ [ตรวจพบการเข้าถึงระดับสูงสุด: ระบบป้องกันตนเองของ AI เริ่มต้นการล้างข้อมูลขั้นวิกฤต] [คำเตือน: ผู้บุกรุกถูกระบุตัวตน... กำลังเชื่อมต่อกับ 'ผู้เฝ้าประตู' แห่งอัลกอริทึม] วาเลนหน้าซีดเผือด เขารีบดึงสายเชื่อมต่อออกจากตัวผม "คุณเรย์! ออกจากระบบเดี๋ยวนี้! มันไม่ใช่แค่การลบข้อมูล แต่มันกำลังดึงจิตสำนึกของเราเข้าไปรวมกับหน่วยประมวลผลหลัก!" ทว่าก่อนที่ผมจะได้ขยับตัว เสียงที่คุ้นเคยก็ดังก้องขึ้นในหัวของผมอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงของศาสตราจารย์เอลเลียต แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่ผมพยายามลืมไปตลอดกาล... เสียงของคนที่หายสาบสูญไปพร้อมกับโลกใบนี้ "ในที่สุด... ก็มีคนกล้าพอที่จะเปิดประตูนรกบานนี้จนได้นะ" เงาดำมืดเริ่มก่อตัวขึ้นด้านหลังของศาสตราจารย์เอลเลียต และในวินาทีที่เงาร่างนั้นหันมา ผมก็แทบหยุดหายใจ ใบหน้านั้น... มันคือใบหน้าของผมในเวอร์ชันที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและบรรทัดโค้ดอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ