ข้อตกลงบนตรรกะที่สวนทาง

"ถ้าคุณกะจะใช้โค้ดขยะชุดนั้นเจาะผ่านไฟร์แวลล์ระดับเก้าของเขตแปด ประตูทางเข้าคงระเบิดใส่หน้าเราตั้งแต่สามวินาทีแรกแล้วครับคุณวาเลน" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังขึ้นทำลายความเงียบภายในห้องทำงานจำลองสีเทาเข้ม แสงไฟนีออนสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่เรียบนิ่งและเต็มไปด้วยสมาธิ นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวอยู่บนแป้นพิมพ์แสงอย่างรวดเร็ว โค้ดนับร้อยบรรทัดไหลทะลักผ่านดวงตาคู่นั้นราวกับสายน้ำตกที่ไร้จุดสิ้นสุด วาเลนชะงักมือที่กำลังจะคว้าแก้วกาแฟจำลอง ดวงตาคมกริบที่มักจะพราวระยับด้วยความขี้เล่นในตอนแรก บัดนี้หรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่คมกริบราวกับใบมีด ตามที่เรย์สังเกตเห็นเมื่อชั่วพริบตาก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มเรือนผมสีเงินยวงไหวไหล่เบาๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกก็ตาม "ฮึ... รู้ทันกันตลอด ช่างเป็นสถาปนิกที่ไร้ซึ่งความโรแมนติกเสียจริงนะเรย์" วาเลนวางแก้วลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังกระทบเบาๆ "แต่ก็นะ ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น ระบบรักษาความปลอดภัยของโซนต้องห้าม 'อาร์ค-ซีโร่' ก็คงไม่เปิดช่องโหว่ให้เราเห็นหรอกจริงไหมครับ?" เรย์หยุดพิมพ์ชั่วขณะ เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความหงุดหงิดเล็กน้อยที่มักเกิดขึ้นเวลาต้องร่วมงานกับพวกแฮกเกอร์หัวรั้นอย่างวาเลน ชายหนุ่มหันกลับมาสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ แววตาสนเท่ห์เจือความระแวดระวังฉายชัดในดวงตาคู่คม "คุณไม่ได้ต้องการแค่เข้าไปเก็บข้อมูลขยะในเซิร์ฟเวอร์เก่าอย่างที่ปากว่าสินะครับ วาเลน" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเจือไปด้วยความกดดันที่ถูกควบคุมไว้อย่างดี "เป้าหมายที่แท้จริงของคุณในเขตต้องห้ามระดับ S ของอาร์ค-ซีโร่ คืออะไรกันแน่?" บรรยากาศภายในห้องแคบๆ พลันอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น อุณหภูมิรอบตัวเสมือนลดฮวบลง ไอความเย็นจากพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ส่งเสียงฮัมเบาๆ ราวกับเสียงเตือนภัย วาเลนไม่หลบสายตา รอยยิ้มจางๆ กลับมาแต้มที่มุมปากอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มแบบเดิม มันเป็นรอยยิ้มที่ซ่อนความเจ็บปวดและเรื่องราวมากมายเอาไว้เบื้องหลัง "ถ้าผมบอกว่า... ผมแค่อยากไปดูว่าความทรงจำของเพื่อนเก่าคนหนึ่งยังหลงเหลืออยู่ไหมล่ะครับ?" วาเลนตอบเสียงแผ่วเบa แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "คุณจะยังยืนกรานปฏิเสธคำชวนของผมอยู่หรือเปล่า... คุณเรย์" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เรย์มองลึกลงไปในดวงตาสีอำพันคู่นั้น เขารู้จักระบบของเกมนี้ดีกว่าใคร เขารู้ว่าโซนต้องห้ามนั้นอันตรายเพียงใด ข้อมูลที่สูญหายในนั้นอาจหมายถึงการลบตัวตนของผู้เล่นคนหนึ่งไปตลอดกาล แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางมั่นอกมั่นใจของวาเลน มือที่วางอยู่บนตักของเรย์ขยับเล็กน้อย ความใจอ่อนที่เขามักจะมีให้กับงานประณีตและรายละเอียดอันซับซ้อน บัดนี้มันดันเผลอแผ่ขยายมายัง 'มนุษย์' ตรงหน้าเสียแล้ว "ให้ตายสิ..." เรย์ถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับกับตัวเองในใจว่าเขาพ่ายแพ้ให้กับความดื้อรั้นนี้เข้าให้อีกแล้ว "ถ้าเครื่องเซิร์ฟเวอร์นั่นเกิดระเบิดขึ้นมาเพราะการคำนวณที่ผิดพลาดของคุณ ผมจะโยนคุณให้ระบบรีเซ็ตเป็นคนแรกเลยนะครับ" วาเลนกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง ความตึงเครียดเมื่อครู่สลายหายไปราวกับควันไฟ "ตกลงตามนี้ครับท่านสถาปนิก... งั้นเรามาเริ่มทำสัญญาลูกผู้ชายกันเถอะ" เรย์หยิบแท็บเล็ตควบคุมระบบขึ้นมา นิ้วจิ้มลงไปบนหน้าจอเพื่อร่าง 'ข้อตกลงบนตรรกะที่สวนทาง' ข้อมูลโปรเจกต์ร่วมกันถูกสร้างขึ้นอย่างเป็นทางการ โค้ดส่วนตัวของเขาก aบโค้ดแฮกของวาเลนถูกผสานเข้าด้วยกันอย่างจำยอม เกิดเป็นเส้นทางเชื่อมต่อชั่วคราวที่เจาะทะลวงตรงไปยังกำแพงไฟของโซนต้องห้าม หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤติดังก้องกังวานไปทั่วห้องทำงานจำลอง *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการพยายามเข้าถึงพื้นที่ต้องห้าม 'Arc-Zero' โดยไม่ได้รับอนุญาต]* *[โปรโตคอลความปลอดภัย: เริ่มต้นการนับถอยหลังเพื่อทำลายข้อมูลอัตโนมัติ... 10... 9...]* วาเลนยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ เขาหันมามองเรย์ที่กำลังรัวนิ้วป้อนชุดคำสั่งแก้ทางอย่างบ้าคลั่งเพื่อยื้อเวลา "เตรียมตัวให้พร้อมนะครับเรย์ ทางฝั่งนั้น... ดูเหมือนจะมี 'ใครบางคน' กำลังรอต้อนรับพวกเราอยู่แล้วล่ะ" เรย์เหลือบมองหน้าจอหลักที่ปรากฏภาพโครงร่างของสิ่งมีชีวิตดิจิทัลขนาดมหึมา ข้อมูลของมันถูกเข้ารหัสไว้ด้วยรูปแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบสิบปีของการเป็นนักออกแบบระบบ และก่อนที่นิ้วสุดท้ายจะกดลงบนปุ่มยืนยันการเชื่อมต่อ เสียงแจ้งเตือนปริศนาก็ดังแทรกขึ้นมาเหนือระบบทั้งหมด เป็นข้อความทักทายจากผู้ดูแลระบบที่ควรจะหลับใหลไปแล้ว *[ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... ผู้สร้างหมายเลขศูนย์]* --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!