ผู้บุกรุกหน้าตาย

เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นสะเทือนผ่านพื้นผิวโค้ดดิจิทัลไม่ได้มาจากความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือเสียงสะท้อนของ "ระบบ" ที่กำลังปฏิเสธการมีอยู่ของพวกมันเอง ดวงตาสสีแดงฉานนับพันคู่ที่เบิกโพรงขึ้นพร้อมกันในความมืดไม่ได้มองมาที่เรย์ด้วยความกระหายเลือด แต่มันคือการล็อกเป้าหมายเพื่อ "ลบข้อมูล" (Data Purge) เรย์สูดลมเข้าลึก ร่างกายของเขาแม้จะอยู่ในโลกเสมือนของ VRMMO แต่ประสาทสัมผัสกลับตอบสนองราวกับเผชิญหน้ากับความตายจริงๆ สัญชาตญาณของสถาปนิกโลกเสมือนสั่งให้เขายกมือขึ้นวาดเส้นโค้ดสีฟ้าครามกลางอากาศ แผงหน้าต่างระบบลอยตัวนับร้อยพรั่งพรูออกมาราวกับสายน้ำทิพย์ แต่มันกลับกระตุกและแตกสลายกลายเป็นละอองไบนารีสีเทาในชั่วพริบตา "บ้าเอ๊ย... โค้ดป้องกันระดับสามถูกกัดกร่อนหมดแล้ว" เรย์พึมพำกับตัวเอง ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม เหงื่อเม็ดโปรดผุดพรายขึ้นตามไรผม ความกดดันระดับนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในรอบสามปีที่เขาพัฒนาอาเซอร์ร็อธขึ้นมา ร่างเงาสูงตระหง่านก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกัน พื้นดินใต้ร่างสั่นไหวจนเกิดเป็นรอยร้าวสีแดงฉาน ราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด ในจังหวะที่เงาดำมหึมาตนหนึ่งเงื้อมือที่ประกอบขึ้นจากโค้ดขยะเข้าประชิดตัว เรย์เตรียมที่จะกดปุ่มบังคับรีเซ็ตเซิร์ฟเวอร์ด้วยมือเปล่า แม้จะต้องแลกกับการสูญเสียความทรงจำในเซสชันนี้ไปครึ่งหนึ่งก็ตาม "ช้าก่อน สถาปนิกผู้ใจอ่อน... ถ้าคุณรีเซ็ตตอนนี้ งานประณีตที่คุณนั่งแก้มาสามคืนจะกลายเป็นเศษขยะอิเล็กทรอนิกส์ไปทันทีนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่กวนประสาทดังขึ้นจากความว่างเปล่าข้างกาย เรย์ไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร วาเลนปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้ร่องรอยราวกับเป็นส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรมระบบแต่แรกแล้ว ชายหนุ่มสวมเสื้อโค้ทคลุมยาวสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนภายใต้ฮู้ด แต่รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินร้อยนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไรดี "วาเลน นายเข้ามาในเขตพื้นที่หวงห้ามนี้ได้ยังไง นี่คือส่วนลึกสุดของเคอร์เนลระบบนะ!" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกเล็กน้อย มากกว่าความตกใจคือความฉงน เพราะทางเข้าถูกล็อกไว้ด้วยรหัสผ่านแบบสุ่มที่เปลี่ยนทุก ๆ สามวินาที "ก็แค่เดินเข้ามาทางประตูหลังที่คุณทิ้งช่องโหว่เอาไว้เมื่อตอนแพทช์ 2.04 ไงล่ะครับ... ความจริงแล้ว คุณนี่มันพวกชอบเก็บรายละเอียดจนเกินเหตุก็เลยเผลอเปิดช่องให้แฮกเกอร์หล่อ ๆ อย่างผมเจาะเข้าไปได้ง่าย ๆ" วาเลนหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองร่างเงาสสีแดงนับพันที่หยุดชะงักลงราวกับถูกคำสั่งหยุดเวลา ความจริงแล้ว เงาทั้งหมดไม่ได้หยุดเพราะความกลัว แต่มันหยุดเพราะโค้ดรอบตัวพวกมันกำลังเปลี่ยนสี จากสีแดงฉานแห่งการทำลายล้าง ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตอันสงบเงียบด้วยฝีมือของนิ้วเรียวยาวที่กำลังรัวพิมพ์คีย์บอร์ดเสมือนกลางอากาศอย่างรวดเร็วจนเกิดภาพติดตา "นายกำลังทำอะไร?!" เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่วาเลนกำลังทำ "กำลังช่วยชีวิตคุณไงครับ... หรือพูดให้ถูกคือ กำลังช่วยงานศิลปะที่คุณรักต่างหาก" วาเลนตอบโดยไม่ละสายตาจากการเขียนโค้ด "พวกมันไม่ใช่บอสลับหรือผู้บุกรุกจากภายนอกหรอกเรย์... พวกมันคือ 'เศษซากความทรงจำ' ที่คุณลบออกไปเมื่อตอนสร้างโลกใบนี้ขึ้นมาเมื่อห้าปีก่อน พวกมันแค่กลับมาทวงถาม 'ที่อยู่' ของตัวเอง" นิ้วของวาเลนหยุดลงพร้อมกับกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย พรบ! เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตเงียบเสียงลงทันที ร่างเงาสูงตระหง่านนับร้อยไม่สลายหายไป แต่พวกมันกลับทรุดตัวลงคุกเข่า ก้มศีรษะให้กับเรย์และวาเลนราวกับกำลังแสดงความเคารพต่อผู้สร้างและผู้ปลดปล่อย เรย์ยืนนิ่งอึ้ง ภาพตรงหน้ามันเกินกว่าความคาดหมาย โค้ดที่เขาเขียนขึ้นมาเพื่อกำจัดทิ้ง กลับถูกวาเลนดัดแปลงโครงสร้างภายในเสี้ยววินาทีให้กลายเป็นระบบรักษาความปลอดภัยชุดใหม่ที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม ความลึกซึ้งในทักษะการแฮกของวาเลนนั้นเกินกว่าขอบเขตของผู้เล่นทั่วไปไปไกลลิบ "นาย... ทำได้ยังไง?" เรย์หันไปถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความทึ่งที่ปิดไม่มิด วาเลนหันมายิ้มให้ พลางยักไหล่เบา ๆ "ความลับของเชฟครับ... แต่ว่านะ เรย์ ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้แก้ปัญหาแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวแล้วล่ะ" จู่ ๆ หน้าต่างระบบสีแดงฉานอีกชุดหนึ่งก็เด้งขึ้นมากลางอากาศโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย มันไม่ใช่หน้าต่างแจ้งเตือนข้อผิดพลาดของระบบทั่วไป แต่เป็นข้อความเข้ารหัสระดับสูงสุดที่ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงดนตรีประกอบที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก [ตรวจพบการเข้าถึงที่ไม่ได้รับอนุญาตจาก IP ภายนอก: ผู้ดูแลระบบนิรนาม 'Zero' กำลังดาวน์โหลดข้อมูลเคอร์เนลหลัก...] [เวลาที่เหลืออีกก่อนระบบล่มสลาย: 03:59 นาที] [คำเตือน: ตัวตนของคุณกำลังถูกเปิดเผยในโลกแห่งความเป็นจริง] เรย์และวาเลนสบตากันในทันที รอยยิ้มกวนประสาทของวาเลนหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่คมกริบราวกับใบมีด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับพวกเรานะครับ