กลุ่มลัทธิคืนชีพ

"ถ้ามึงก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว เลือดของมึงจะเป็นเครื่องเซ่นสังเวยที่ห่วยแตกที่สุดที่กูเคยเห็นมา" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตา เขากำลังยืนอยู่หน้าตู้กระจกเก่าคร่ำคร่าในห้องใต้ดินของตลาดมืด ภายในนั้นมี 'ตุ๊กตาหน้ายิ้ม' ที่ทำจากหนังมนุษย์กำลังสั่นไหวราวกับมีชีวิต รอบกายของเขาและจินมีชายชุดดำห้าคนสวมหน้ากากกะโหลกยืนล้อมวง กลิ่นกำยานราคาถูกปนกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ จินขยับตัวไปด้านหลังเรย์ มือข้างหนึ่งกุมด้ามปืนที่บรรจุลูกกระสุนอาคมไว้แน่น เขาสูดจมูกเบาๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูเพื่อนร่วมทาง "เรย์... กลิ่นวิญญาณพวกนี้มันเน่าเสียเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ปกติ พวกมันไม่ใช่แค่ลัทธิ มันเป็น 'ร่างภาชนะ' ที่ถูกยัดเยียดดวงวิญญาณชั้นต่ำเข้าไป" "รู้แล้ว" เรย์ตอบสั้นๆ ดวงตาของเขาฉายประกายสีเงินวาววับ เขามองเห็น 'สายใยสีดำ' ที่เชื่อมโยงชายชุดดำทั้งห้าเข้ากับรอยแยกบนเพดานห้อง—รอยแยกที่กำลังค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันสมาน ชายชุดดำคนที่เป็นหัวหน้าก้าวออกมาข้างหน้า ร่างของเขาสั่นกระตุกอย่างผิดธรรมชาติ เสียงหัวเราะแหลมสูงดังก้องออกมาจากใต้หน้ากากกะโหลกนั้น "ประตูมิติที่แปดจะเปิดออก... ไม่ใช่เพื่อเจ้า... แต่เพื่อ 'ท่าน' ผู้เฝ้ามองจากฟากฝั่งนั้น เรย์ เจ้าเป็นพ่อค้าที่โง่เขลาที่สุดที่ข้าเคยพบ แทนที่จะคว้าอำนาจไว้ กลับเลือกที่จะปกป้องตลาดซากปรักหักพังแห่งนี้" "อำนาจที่ได้มาจากการขายวิญญาณของตัวเองน่ะหรือ?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน "น่าสมเพชเกินไปนะ สำหรับพวกที่อยากจะเป็นพระเจ้าแต่กลับทำตัวเป็นแค่เบี้ยล่าง" เรย์สะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว เศษเหล็กสนิมเขรอะในมือที่เขากำไว้ก็เปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นกริชอาคมที่แผ่รังสีสังหารออกมา จินไม่รอช้า เขาถีบตัวออกไปทางด้านข้าง พุ่งเข้าใส่ชายชุดดำทางซ้ายมือพร้อมเสียงเหนี่ยวไกปืนที่ดังสนั่นกึกก้อง ผสมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของดวงวิญญาณที่ถูกกระสุนอาคมแผดเผา ความวุ่นวายปะทุขึ้นในพริบตา เลือดสีดำเหนียวข้นกระเซ็นลงบนพื้นหินเก่าแก่ กลิ่นไอของมิติคู่ขนานเริ่มปั่นป่วน เรย์ไม่ได้เข้าปะทะกับพวกกี้กี้เหล่านั้น เขากลับพุ่งเป้าไปที่จุดกำเนิดของรอยแยกบนเพดาน เขาเห็นมาดามเซนยืนแอบอยู่ในมุมมืดของห้อง ดวงตาสีขุ่นมัวของหญิงชราจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับนางกำลังชั่งน้ำหนักว่าใครจะเป็นผู้ชนะในเกมนี้ "เจ้าเห็นไหมเรย์..." มาดามเซนเอ่ยขึ้น เสียงของนางแหบพร่าราวกับเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน "เจ้าพยายามปิดประตู แต่ยิ่งเจ้าพยายามขัดขืน แรงกดดันจากอีกฝั่งก็ยิ่งพุ่งทะยาน... เจ้าไม่ได้กำลังปกป้องโลกหรอก เจ้ากำลังบีบให้มันระเบิดออกเร็วขึ้นต่างหาก" เรย์กัดฟันกรอด เขากระโดดขึ้นไปบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะเหวี่ยงกริชอาคมปักเข้าที่รอยแยกนั้นทันที แสงสีแดงฉานสาดส่องออกมาจากแผลที่เขาสร้างขึ้น เสียงกรีดร้องของบางสิ่งที่ทรงพลังเกินกว่ามนุษย์จะเข้าใจดังสะท้อนออกมาจากรอยแยกนั้น มันไม่ใช่เสียงของชายชุดดำ แต่มันคือเสียงของ 'ความหิวโหย' ที่กำลังรอคอยจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง "จิน! ถอยออกมา!" เรย์ตะโกนลั่น ทว่าสายไปเสียแล้ว ร่างของชายชุดดำที่จินเพิ่งยิงทิ้งไป กลับเริ่มสลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำ และเถ้าถ่านเหล่านั้นไม่ได้ร่วงหล่นลงพื้น แต่มันกลับลอยวนเวียนขึ้นไปรวมตัวกันที่กลางห้อง ก่อตัวเป็นรูปร่างของประตูมิติที่ขยายใหญ่ขึ้นจนน่าสะพรึงกลัว จินที่กำลังพยุงตัวขึ้นมาจากพื้นเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่หลังม่านควันสีดำนั้น ไม่ใช่สัตว์ประหลาด ไม่ใช่ดวงวิญญาณ... แต่เป็นภาพสะท้อนของครอบครัวของเรย์ที่เสียชีวิตไปแล้ว ทั้งพ่อ แม่ และน้องสาว ยืนอยู่ตรงนั้น... พวกเขากำลังกวักมือเรียกเรย์ด้วยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น ผิดกับความโหดเหี้ยมของสถานที่แห่งนี้โดยสิ้นเชิง "เรย์... ได้โปรด... ช่วยพวกเราด้วย..." เสียงของแม่ดังขึ้น แผ่วเบาแต่คมชัดบาดลึกเข้าไปในจิตใจของเรย์ เรย์ชะงัก กริชในมือสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แววตาที่เคยเย็นชาและเยือกเย็นกลับสั่นไหวด้วยความโหยหาที่ฝังลึกมานานนับสิบปี เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าใกล้ประตูมิตินั้นอย่างลืมตัว โดยไม่สนคำร้องเรียกของจินที่พยายามดึงสติเขาไว้ วินาทีที่นิ้วมือของเรย์กำลังจะสัมผัสกับมือของแม่ที่ยื่นออกมาจากประตูมิติ มาดามเซนก็ก้าวออกมาจากเงามืด นางยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะพร้อมกับหยิบเหรียญเงินโบราณขึ้นมาดีดใส่อากาศ ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงที่เย็นเยียบว่า "พันธสัญญาที่เจ้าทำไว้กับตลาดมืด... ถึงเวลาชำระคืนด้วยชีวิตของคนสำคัญที่สุดแล้ว" ทันใดนั้น ภาพของครอบครัวเรย์ก็บิดเบี้ยวกลายเป็นสัตว์ร้ายที่มีดวงตาเป็นพันคู่ รอยแยกบนเพดานไม่ได้ขยายตัวเพื่อเปิดประตูมิติให้ใครผ่านเข้ามา แต่มันกำลังกลืนกินเรย์เข้าไปทั้งเป็น พร้อมกับมือของจินที่คว้าได้เพียงปลายเสื้อของเพื่อนรักที่กำลังเลือนหายไปในความมืดมิด ทุกท่านครับ... การเดินทางในครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเข้าสู่จุดที่มืดมิดที่สุดที่ผมเคยเขียนมา ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดร่วมเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายไปพร้อมกับผม ประตูมิติที่แปดครับ