การตัดสินใจของเรย์

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ เรย์... นายจัดการเรื่อง 'ภารกิจ' นั้นเรียบร้อยดีไหม" เสียงแหบพร่าของมาดามเซนดังก้องขึ้นภายในความมืดมิดของหอคอยกระจกเงา กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลไปทั่วห้องบัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกลิ่นของเลือดที่แห้งกรัง เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงจากตะเกียงวิญญาณวูบไหวสะท้อนดวงตาที่เย็นชาของเขาเป็นประกายสีเงินวาววับ มือที่สวมถุงมือหนังสีดำกำด้ามมีดสั้นที่บรรจุผนึกวิญญาณแน่นจนขึ้นข้อ ตรงหน้าเขา จินถูกตรึงอยู่บนแท่นศิลาโบราณ อดีตตำรวจผู้เคยใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง บัดนี้ร่างกายของเขาถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่ทำจากกระดูกมนุษย์ ลมหายใจของจินรวยริน ดวงตาที่เคยคมกล้าดั่งเหยี่ยวหม่นแสงลงราวกับเปลวเทียนที่ถูกสายลมพายุโหมกระหน่ำ "ปล่อยเขาไปซะ เซน" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่กดดันจนอากาศรอบข้างหนักอึ้ง มาดามเซนขยับตัวจากเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงสด เธอไม่ได้หันมามองเรย์ แต่กลับจดจ้องไปยัง 'นาฬิกาทรายแห่งบาป' ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คโบราณ ทรายสีดำข้างในนั้นกำลังไหลย้อนกลับอย่างผิดธรรมชาติ "เรย์ พ่อค้าผู้ชาญฉลาด... นายรู้ดีกว่าใครว่าในตลาดมืดแห่งนี้ เราไม่มีการแลกเปลี่ยนที่ไร้ซึ่งการสูญเสีย จินไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงาน แต่เขาคือ 'สื่อกลาง' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในการปิดผนึก 'หน้ากากจอมราชันย์' ชิ้นนี้" เธอผายมือไปยังกล่องไม้ลงอาคมที่วางอยู่ข้างตัวจิน ภายในนั้นมีเสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครได้ยินดังลอดออกมาเป็นระยะ ความมืดมิดสีหมึกไหลทะลักออกมาจากรอยแยกของกล่องราวกับสิ่งมีชีวิต "ถ้าฉันผนึกมันด้วยร่างของจิน..." เรย์เว้นจังหวะ สายตาเหลือบไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังกัดฟันแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวด "จินจะตาย" "เขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของพันธสัญญาอมตะ" มาดามเซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "แต่ถ้านายเลือกที่จะผนึกมันด้วยตัวเอง... นายก็รู้ว่า 'ของวิเศษ' ชิ้นนี้ต้องการอะไร แรงอาฆาตที่นายเก็บสะสมไว้ในใจนั่นแหละ คือเชื้อเพลิงชั้นยอด นายพร้อมจะแลกชีวิตของนาย เพื่อไอ้ตำรวจตงฉินคนนี้ไหมล่ะ?" เรย์เงียบไปนาน ความเย็นเยียบแล่นผ่านไขสันหลัง เขาเห็นภาพซ้อนทับกันระหว่างใบหน้าของจิน กับใบหน้าของครอบครัวที่เขาเคยสูญเสียไปเพราะความผิดพลาดในอดีต หากเขายอมให้จินตาย เขาจะเป็นพ่อค้าที่สมบูรณ์แบบในตลาดมืดแห่งนี้... ไร้หัวใจ ไร้พันธนาการ และมีอำนาจล้นฟ้า แต่ถ้าเขาเลือกจะช่วยจิน นั่นหมายถึงการยอมรับความเปราะบางที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดชีวิต "นายไม่ต้องทำเพื่อฉัน..." เสียงจินกระซิบแผ่วเบา ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทาเมื่อไอความมืดจากกล่องไม้ซึมลึกเข้าสู่ผิวหนัง "เรย์... อย่าให้มันชนะ นายต้องเป็นคนที่เดินออกจากที่นี่ไป ไม่ใช่ฉัน" "หุบปากซะ จิน" เรย์ตวาด ทว่าแววตาของเขากลับสั่นไหว เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นศิลา แรงกดดันจากของวิเศษต้องสาปในกล่องไม้เริ่มบีบคั้นหัวใจของเขาจนแทบหยุดเต้น มันเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกระชากวิญญาณของเขาให้หลุดออกจากร่าง เรย์หยิบมีดสั้นเล่มนั้นขึ้นมา เขาไม่ได้เล็งไปที่ตัวล็อกของกล่องไม้ แต่เล็งไปที่โซ่ตรวนกระดูกที่พันธนาการเพื่อนของเขาอยู่ "คิดจะทำอะไร?" มาดามเซนขยับตัวลุกขึ้นยืน กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างหญิงชรา "ถ้าโซ่นั่นขาด กลไกการผนึกจะพังทลาย และของวิเศษจะหลุดรอดไปถึงมือพวกกบฏในตลาดมืด... นายจะทำลายสมดุลของประตูมิติที่แปดเพียงเพื่อชีวิตคนคนเดียวอย่างนั้นหรือ?" "ตลาดมืดที่ต้องแลกด้วยชีวิตของคนที่ผมไว้ใจ... ก็ไม่คู่ควรที่จะดำรงอยู่" เรย์ตอบเสียงเย็น เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้นเอง จังหวะที่เรย์ตวัดมีดลงบนโซ่กระดูก ประกายไฟสีม่วงอมดำก็ระเบิดออกมา แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้หอคอยกระจกเงาถึงกับร้าวราน จินร่วงหล่นลงมาจากแท่นศิลาด้วยความอ่อนแรง เรย์รีบถลาเข้าไปรับตัวเพื่อนเอาไว้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น กล่องไม้ไม่ได้ผนึกของวิเศษไว้... แต่มันกลับเปิดอ้าออกเผยให้เห็น 'หน้ากาก' ที่ไร้ใบหน้า มันลอยขึ้นจากกล่องและพุ่งตรงเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วสูง! เรย์ใช้มืออีกข้างคว้าหน้ากากนั้นไว้ได้ทัน ทว่าทันทีที่นิ้วมือของเขาสัมผัสกับพื้นผิวของมัน เขาก็รู้สึกถึงความทรงจำที่แตกสลายไหลทะลักเข้ามาในหัว ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา... แต่เป็นความทรงจำของ 'ผู้สร้าง' ตลาดมืดประตูที่แปดคนแรก "เรย์! ปล่อยมัน!" จินร้องลั่นพลางพยายามยื่นมือมาดึงแขนเขาไว้ แต่เรย์ทำไม่ได้ เขาไม่สามารถปล่อยได้ ไม่ใช่เพราะถูกดูดติด แต่นิ้วของเขาจมลึกลงไปในเนื้อของหน้ากากนั้น และมีเสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดดังขึ้นจากภายในหน้ากากนั้น... เป็นเสียงของพ่อเขาที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน "เรย์... ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้งในความมืดที่แกเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง" ร่างของเรย์กระตุกเฮือก หน้ากากสีดำค่อยๆ ซึมลึกลงไปในผิวหนังที่ฝ่ามือของเขา เปลี่ยนสีเส้นเลือดให้กลายเป็นสีทองหมองคล้ำ จินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นดวงตาของเรย์เริ่มเปลี่ยนไป... รูม่านตาของเขาขยายกว้างจนกลายเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์อีกต่อไป "ประตูมิติที่แปด... เปิดออกแล้ว" มาดามเซนพึมพำขณะคุกเข่าลงด้วยความเคารพต่อสิ่งที่เรย์กำลังจะกลายเป็น เรย์เงยหน้าขึ้นมองจินที่พยายามดึงเขาไว้ รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยเย็นชา เขากล่าวด้วยเสียงที่ประสานกันสองเสียงดังก้องไปทั่วห้อง "ขอบใจนะจิน ที่ช่วยเปิดทางให้ฉัน... กลับบ้าน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดในประตูมิติที่แปดไปพร้อมกับผมครับ