ตรอกหลังม่านหมอก

“ราคาของมันไม่ใช่เงินตราหรอกครับคุณจิน... สิ่งที่ผมต้องการคือ ‘เวลา’ ที่เหลืออยู่ของเจ้าของเก่า” เรย์วางกล่องไม้เก่าคร่ำครึลงบนโต๊ะไม้โอ๊กที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อสัมผัสกับผิวสัมผัสเย็นเยียบของวัตถุข้างใน ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเขาหรี่ลง จ้องมองคราบสีดำที่เกาะกินอยู่บนเนื้อไม้ ราวกับก้อนมะเร็งที่กำลังกัดกินวิญญาณของผู้ที่ครอบครองมัน จินที่ยืนพิงผนังร้านขัดเงาปืนพกคู่ใจด้วยผ้าเนื้อหยาบ หยุดมือลงทันที กลิ่นอายของความตายที่อบอวลอยู่ในอากาศเริ่มเข้มข้นขึ้นจนเขารู้สึกขมคอ “นายกำลังจะทำแบบนั้นอีกแล้วหรือเรย์? การแลกเปลี่ยนด้วย ‘เวลาชีวิต’ มันไม่คุ้มกับความเสี่ยงหรอก ครั้งที่แล้วนายเกือบเอาตัวไม่รอดเพราะของเล่นชิ้นนั้น” เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปัดฝุ่นออกจากปกเสื้อที่เนี้ยบกริบ แม้ในย่านเสื่อมโทรมแห่งนี้ที่แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบถี่ราวกับสัญญาณชีพที่ใกล้ดับ เขาก็ยังรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้ราวกับรูปปั้น “ผมไม่มีทางเลือก จิน ตราบใดที่ตราบาปในใจผมยังคงมีชีวิต มันเรียกร้องหาการชดใช้เสมอ” ร้าน ‘ประตูมิติที่แปด’ ตั้งอยู่ลึกสุดของตรอกที่ไม่มีชื่อบนแผนที่เมือง มันเป็นรอยแยกเล็กๆ ระหว่างความจริงกับความวิปลาส ผนังร้านบุด้วยกำมะหยี่สีเลือดหมูที่ดูดกลืนทุกสรรพเสียง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหมุนป้ายหน้าร้านให้เป็นสถานะ ‘ปิด’ เสียงเคาะประตูสามครั้งที่ฟังดูประหลาด—หนักแน่น หน่วง และให้ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนเอาเล็บขูดลงบนกระดูก—ก็ดังขึ้น เรย์สบตากับจินเพียงชั่วครู่ ฝ่ายหลังเก็บปืนลงในซองคาดเอวอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะถอยไปยืนอยู่ในมุมมืดของร้าน “เปิดร้านแล้วหรือครับ?” เรย์เอ่ยถามขณะดึงสลักประตูออก ชายร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวเข้ามา กลิ่นอายของฝนและความอับชื้นฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ใบหน้าของเขาถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ด แต่ดวงตาที่วาวโรจน์เหมือนถ่านไฟในความมืดนั้นทำให้เรย์รู้สึกถึงอันตรายที่สั่นสะเทือนไปถึงสันหลัง “ฉันได้ยินมาว่า... ที่นี่รับซื้อของทุกอย่างที่ ‘ไม่มีที่ไป’” เสียงของชายปริศนาทุ้มต่ำและสั่นเครือ ราวกับเสียงของแก้วที่กำลังร้าว เรย์ผายมือเชิญให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้บุนวมที่อยู่ตรงข้าม “ผมเป็นพ่อค้า ไม่ใช่ผู้ใจบุญ ถ้าของที่คุณนำมามีค่าพอที่ความมืดจะยอมรับ ผมก็พร้อมที่จะประเมินราคาครับ” ชายผู้นั้นไม่พูดพล่าม เขาค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมที่ดูเหมือนจะลึกเกินความเป็นจริง สิ่งที่เขาหยิบออกมาคือ ‘ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ’ ที่มีรอยร้าวเป็นสายใยทั่วทั้งใบหน้า ดวงตาของตุ๊กตานั้นไม่ได้เป็นสีทาสี แต่มันคือแก้วตาของมนุษย์จริงๆ ที่ยังคงกลอกไปมาอย่างแช่มช้า เรย์ชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปวูบหนึ่ง เขาคุ้นเคยกับตุ๊กตาตัวนี้... กลิ่นของขี้ผึ้งและกลิ่นอายสาปแช่งที่ฝังรากลึกในเนื้อกระเบื้อง มันคือชิ้นส่วนที่เหลืออยู่จากการพังทลายของครอบครัวเขาเมื่อสิบปีก่อน “คุณได้มันมาจากไหน?” เรย์ถาม เสียงของเขาเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ ขณะที่มือของเขาพยายามบังคับไม่ให้มันสั่นไปมากกว่านี้ ชายปริศนาโน้มตัวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากโคมไฟระย้าที่แกว่งไกวสะท้อนให้เห็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวใต้ฮู้ด “มาดามเซนฝากมาบอกคุณว่า... ของทุกชิ้นที่หายไป ย่อมมีเจ้าของที่แท้จริงตามมาทวงคืนเสมอ โดยเฉพาะชิ้นที่เปื้อนเลือดคนในครอบครัวคุณ เรย์” ทันใดนั้น ตุ๊กตากระเบื้องก็กรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่บาดแก้วหู เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของวัตถุ แต่เป็นเสียงของเด็กหญิงที่กำลังขอความช่วยเหลือ เรย์รีบคว้าวัตถุนั้นไว้ หวังจะกดทับเสียงที่น่าสยดสยองนั้น แต่ผิวสัมผัสของตุ๊กตากลับร้อนจัดเหมือนเหล็กเผาไฟ จนเนื้อหนังของเขาเริ่มส่งกลิ่นไหม้ จินพุ่งเข้ามาจากความมืด ชักปืนขึ้นเล็งไปที่ชายแปลกหน้า “ปล่อยมัน!” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนที่ร่างของเขาจะเริ่มสลายกลายเป็นหมอกควันสีดำที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นซากศพ “สนุกให้พอนะพ่อค้าตัวน้อย... เพราะคืนนี้ ประตูมิติที่แปดจะเปิดออกกว้างกว่าที่นายเคยพบเจอ และคราวนี้... สิ่งที่จะหลุดออกมา จะไม่ได้มาเพื่อแลกเปลี่ยน แต่มันมาเพื่อ ‘เอาชีวิต’ ของนาย” เมื่อควันจางหายไป เรย์ทรุดตัวลงกับพื้น รอยไหม้บนฝ่ามือของเขาเริ่มก่อตัวเป็นรูปสัญลักษณ์ที่เขาจำได้ขึ้นใจ—ตราพันธสัญญาที่มาดามเซนเคยทิ้งไว้ให้ตอนที่เขาเสียทุกอย่างไป เขามองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาที่ผนัง... ไม่ใช่ใบหน้าของเขาที่จ้องมองกลับมา แต่เป็นใบหน้าของตุ๊กตากระเบื้องตัวนั้นที่กำลังยิ้มกว้างจนฉีกถึงใบหู พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นในหัวเขาว่า *‘ถึงเวลาจ่ายคืนแล้ว... พี่ชาย’* ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในความมืดมิดกับประตูมิติที่แปดนะครับ