ร่องรอยของอดีต

"จิน... อย่ามองลงไปที่พื้น" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งขึ้นในทันที ดวงตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่มาดามเซน แต่มันกลับเพ่งมองไปที่ 'ความว่างเปล่า' บริเวณฝ่าเท้าของหญิงชราคนนั้น มันคือความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสิ่งใดในตลาดมืดแห่งนี้ เพราะหากผู้ดูแลประตูมิติไม่มีเงา นั่นหมายความว่านางไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่หลงเหลืออยู่ในระนาบความจริงอีกต่อไป มาดามเซนหัวเราะเบาๆ เสียงของนางแหบพร่าคล้ายเสียงกระดาษทรายขูดไปบนแผ่นไม้เก่าๆ นางขยับไม้เท้าหัวกะโหลกในมือเบาๆ ส่งผลให้เปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันรอบห้องวูบไหวราวกับจะดับลง "เจ้าฉลาดนักนะ เรย์... แต่ความอยากรู้อยากเห็นของเจ้านี่แหละ ที่มักจะทำให้ของวิเศษในมือเจ้าต้องสาปแช่งผู้อื่นอยู่ร่ำไป" มาดามเซนก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสะท้อนให้เห็นรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าที่ดูเหมือนหน้ากากหนังมนุษย์ที่สวมทับไว้ไม่สนิท "เจ้าอยากรู้เรื่องอดีตของเจ้านักใช่ไหม? ความทรงจำที่เจ้าพยายามฝังกลบมันลงใต้กองเศษซากของวิเศษพวกนั้นน่ะ" เรย์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน เขารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวจากรอยสักรูปกุญแจที่ข้อมือซ้าย มันเป็นรอยสักที่เขาไม่เคยรู้ที่มาที่ไป แต่มันมักจะร้อนดั่งไฟเผาทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ความจริง "อย่าไปฟังนาง เรย์" จินแทรกขึ้น เสียงของอดีตตำรวจหนุ่มสั่นเล็กน้อยแต่มั่นคง "กลิ่นอายรอบตัวนางตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์พึงเข้าใกล้ มันเหมือน... กลิ่นของเนื้อเน่าที่ถูกเก็บไว้ในโลงศพนานเกินไป" มาดามเซนปรายตามองจินเพียงแวบเดียว ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ทันใดนั้น กล่องไม้เก่าแก่ที่วางอยู่บนชั้นวางลึกสุดของห้องก็เปิดออกเอง ของวิเศษชิ้นหนึ่งลอยออกมา มันคือนาฬิกาทรายที่มีทรายสีดำขลับอยู่ภายใน "นี่คือ 'ร่องรอยของอดีต' เรย์" มาดามเซนยื่นนาฬิกานั้นให้เขา "ถ้าเจ้าต้องการรู้ว่าครอบครัวของเจ้าไม่ได้ถูกพรากไปด้วยความผิดพลาด แต่ถูกพรากไปเพราะตัวเจ้าเองเลือกที่จะเปิดประตูนั่น... ก็จงสัมผัสมันดูเสีย" เรย์ชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด ภาพที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงฝันร้าย—ภาพของเด็กชายตัวน้อยที่พยายามกอดกล่องเหล็กสนิมเขรอะไว้ในอ้อมแขนขณะที่เปลวไฟโหมกระหน่ำ—หวนกลับมาอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่ความฝัน มันคือความทรงจำที่ถูกปิดผนึกด้วยคำสาปที่แรงกล้า เขายื่นมือออกไป นิ้วมือที่เย็นเฉียบสัมผัสเข้ากับแก้วใสของนาฬิกาทรายทันที ทันทีที่ปลายนิ้วแตะถูก เสียงรอบข้างก็ดับวูบลง โลกสีเทาของตลาดมืดประตูที่แปดมลายหายไป เหลือเพียงความมืดมิดที่ลึกสุดหยั่ง ราวกับเขากำลังร่วงหล่นลงไปในมหาสมุทรแห่งกาลเวลา เขากำลังยืนอยู่ในห้องโถงของคฤหาสน์หลังเก่า กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งไปทั่ว แต่เขาสังเกตเห็นตัวเองในวัยเยาว์ ยืนอยู่ต่อหน้าชายลึกลับในชุดคลุมสีเทาที่ไม่มีใบหน้า ชายคนนั้นยื่นกล่องไม้กล่องหนึ่งให้เขา เสียงกระซิบของมันฟังดูเหมือนเสียงของพ่อเขาเอง "เรย์... อย่าให้ใครมาพรากสิ่งนี้ไปจากเจ้า แม้กระทั่งเงาของเจ้าเองก็ห้ามให้มันแตะต้อง..." ในวินาทีนั้นเอง เรย์ที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วในห้วงภวังค์ พลันเห็นความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าสิ่งใดในตลาดมืด เขามองเห็นเงาของตัวเองในวัยเด็กกำลัง 'กัดกิน' ร่างของพ่อแม่ที่นอนจมกองเลือดอยู่ เงาดำที่บิดเบี้ยวไม่ได้ทำหน้าที่ปกป้องเขา แต่มันทำหน้าที่ 'เขมือบ' ทุกอย่างที่เขาโหยหา เพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตให้ตัวมันเองในฐานะของวิเศษที่ทรงพลังที่สุด เรย์ลืมตาขึ้นในโลกความจริง ร่างกายเขาสั่นเทา มือของเขายังคงกำนาฬิกาทรายแน่นจนแก้วร้าวและแตกกระจาย ทรายสีดำไหลทะลักออกมาจากมือของเขา แต่มันไม่ได้กองอยู่บนพื้น มันกลับลอยตัวขึ้นและเกาะกลุ่มกันกลายเป็นรูปทรงที่คุ้นเคย มันคือเงา... เงาที่ไม่มีเจ้าของของมาดามเซน แท้จริงแล้วมันคือเงาที่หลุดออกมาจากร่างของเขาในอดีต! "ในที่สุดเจ้าก็จำได้เสียที" มาดามเซนยิ้มกว้างจนเห็นเหงือก "เจ้าไม่ใช่พ่อค้าของวิเศษที่พยายามกำจัดคำสาปหรอกเรย์... เจ้าคือ 'ภาชนะ' ที่คำสาปทุกอย่างในตลาดมืดแห่งนี้ต้องกลับมาหา เพื่อรอวันที่จะกลับไปครอบครองร่างของเจ้าอีกครั้ง" จินถอยกรูดไปด้านหลัง แววตาของเพื่อนรักเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นเงาสีดำนั้นเริ่มคลืบคลานจากพื้นขึ้นมาบนแขนของเรย์ ราวกับงูพิษที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ทันใดนั้น ประตูมิติที่แปดซึ่งเคยปิดตายมาตลอดกาลก็เปิดออกกว้างโดยไม่มีใครแตะต้อง พร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามา... ชายคนนั้นมีใบหน้าเหมือนกับเรย์ราวกับส่องกระจก ทว่าในดวงตาของเขากลับมีเพียงความว่างเปล่าสีเงินยวบยาบ "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ตัวฉันเอง" ผู้มาใหม่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนหัวใจของเรย์หยุดเต้น ประตูที่แปดถูกเปิดออกแล้ว และสิ่งที่รออยู่ข้างในนั้น... ไม่ใช่คำตอบที่เขาต้องการ แต่มันคือจุดจบที่เขากำลังจะก้าวไปถึง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดของเรื่องนี้ครับ - ประตูมิติที่แปด