ศัตรูที่คาดไม่ถึง

“ฉันไม่คิดว่าคาร์ลอสจะใจกว้างขนาดปล่อยให้ของเล่นชิ้นโปรดมานั่งเซ็นสัญญาข้ามหน้าข้ามตาเขาแบบนี้” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องรับรองสุดหรูชั้นบนสุดของโรงแรมคาร์ลตัน เสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับคมกริบเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนผ้าไหมราคาแพง เรนิสาสะดุ้งเฮือก เธอวางปากกาสไตลัสลงบนเอกสารสัญญาฉบับสำคัญพลางสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ที่คุ้นเคยในอดีตลอยมาเตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่เคยทำให้เธออบอุ่น แต่ในเวลานี้ มันกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีมดไต่ไปทั่วแผ่นหลัง เรนิสาหมุนเก้าอี้หนังนุ่มกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง เธอพยายามรักษาแววตาให้เรียบเฉยที่สุด แม้ในใจจะเริ่มเต้นรัวเหมือนกลองศึก “เมธา... มารยาทในการเคาะประตูคงไม่รวมอยู่ในบทเรียนธุรกิจที่เธอกำลังศึกษาอยู่สินะคะ” เมธายืนพิงกรอบประตู รูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้มขับให้เขาสง่างามทว่าดูอันตราย ดวงตาเรียวรีคมกริบของเขาจ้องมองเธอราวกับจะทะลุผ่านชุดราตรีผ้าซาตินสีแชมเปญที่เธอสวมใส่ เขาเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ โต๊ะกระจกนิรภัยที่คั่นกลางระหว่างพวกเขาไม่ได้ทำให้ระยะห่างดูปลอดภัยขึ้นเลยแม้แต่น้อย “ที่นี่ไม่ใช่คลับกาสิโนของคาร์ลอส วินเซนโซ่ ฉันไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใครเพื่อเข้ามาทักทายคนรู้จักเก่า” เมธาขยับยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนเอกสารสัญญาดีลการออกแบบคอลเลกชันใหม่ที่เรนิสากำลังจะปิดจ็อบกับกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์ระดับโลก “แต่ถ้าจะให้พูดจริงๆ ดีลนี้มันใหญ่เกินกว่าที่ดีไซเนอร์อิสระคนหนึ่งจะรับมือไหว โดยเฉพาะคนที่มีข่าวฉาวเรื่องความสัมพันธ์กับเจ้าของธุรกิจคาสิโนรายใหญ่แบบเธอ” เรนิสาเหยียดยิ้มตอบ สวมบทบาทหญิงสาวผู้ถือไพ่เหนือกว่า เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นร่องอกวับแวมภายใต้คอเสื้อที่เปิดกว้างอย่างจงใจ “ข่าวฉาวหรือคะ? ฉันเรียกว่าเป็นสีสันของวงการเซเลบ ถ้าเธอยังยึดติดกับภาพลักษณ์เดิมๆ ของฉัน ฉันว่าเธอกำลังเสียเวลาเปล่าแล้วล่ะค่ะ เมธา” “ฉันไม่เคยเสียเวลากับของที่ฉันเคยเป็นเจ้าของ” เมธาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมของเขาอบอวลไปทั่วพื้นที่ส่วนตัวของเธอ “โดยเฉพาะเมื่อของชิ้นนั้นกำลังจะทำลายอนาคตตัวเองด้วยการไปนอนกับปีศาจอย่างคาร์ลอส” “เขาไม่ใช่ปีศาจ” เรนิสาสวนกลับทันควัน สายตาจ้องเขม็ง “เขาเป็นนักธุรกิจที่รู้จักคุณค่าของสิ่งที่เขามี… ต่างจากบางคนที่ชอบอาศัยบารมีคนอื่นเพื่อไต่เต้า” “แรงดีนี่” เมธาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเลื่อนหน้าจอโชว์ภาพบางอย่างให้เธอเห็น มันเป็นภาพถ่ายระยะไกลของเรนิสากับคาร์ลอสในห้องทำงานส่วนตัวที่กาสิโนเมื่อคืนก่อน ทั้งคู่ดูใกล้ชิดเกินกว่าจะเป็นแค่ผู้ร่วมงาน “ภาพนี้ถ้าหลุดออกไปถึงสื่อสายบันเทิง... หุ้นของโปรเจกต์นี้ที่เธอเพิ่งเซ็นไปจะดิ่งลงเหวแค่ไหนนะเรนิสา?” เขาขู่เสียงต่ำ เรนิสาหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอรู้ดีว่าเมธาไม่ได้มาแค่ขู่ หากเขามีภาพนี้อยู่ในมือ แปลว่าสายลับของเขายังคงฝังตัวอยู่รอบๆ ตัวเธอ “เธอต้องการอะไรกันแน่เมธา? ถ้าแค่จะมาทำลายงานของฉัน ฉันว่าเธอทำผิดที่แล้ว เพราะคาร์ลอสไม่มีทางปล่อยให้ใครมาปั่นหัวฉันง่ายๆ” “เขาจะไม่ปล่อยให้ใครปั่นหัวเธอ... แต่ถ้าคนที่ทำลายมันคือตัวเธอเองล่ะ?” เมธาถอยห่างออกมาแล้วจัดเนกไทอย่างใจเย็น “เย็นนี้คาร์ลอสจะมีงานเปิดตัวโครงการใหม่ที่คลับ วินเซนโซ่ ฉันแนะนำให้เธอไปดูให้เห็นกับตานะว่า ‘ของเล่น’ ที่เขาเชิดชูอยู่ทุกวันนี้ จริงๆ แล้วเขาวางแผนจะเขี่ยทิ้งตอนไหน” ก่อนที่เรนิสาจะได้ตอบโต้ ประตูห้องรับรองก็เปิดออกอีกครั้ง คราวนี้ร่างสูงใหญ่ของชายผู้คุ้นเคยกับความมืดมิดก้าวเข้ามาพร้อมบอดี้การ์ดสองคน คาร์ลอส วินเซนโซ่ อยู่ในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิท ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวเบนมาที่เมธาก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าของเรนิสา บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที “ดูเหมือนฉันจะพลาดงานสังสรรค์เล็กๆ ไปสินะ” คาร์ลอสพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันมหาศาล เขาก้าวเข้ามาหยุดข้างๆ เรนิสา มือหนาเอื้อมมาโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย “เมธา... ฉันคิดว่าฉันเตือนคุณแล้วเรื่องการย่างกรายเข้ามาในพื้นที่ของฉัน” เมธายิ้มกว้าง “พื้นที่? คุณหมายถึงพื้นที่ทำธุรกิจ หรือพื้นที่เก็บของสะสมกันแน่ล่ะคาร์ลอส? ดูเหมือนเรนิสาจะยังไม่รู้ตัวเลยนะว่าสัญญาฉบับนี้ที่เธอเซ็นไป มันคือใบสั่งซื้อที่ทำให้อำนาจของเธอถูกโอนไปให้คุณโดยสมบูรณ์” เรนิสาชะงัก เธอเบิกตากว้างหันไปมองคาร์ลอสที่ยังคงยืนนิ่งแววตาสั่นไหวด้วยความไม่เข้าใจ “คาร์ลอส... สัญญาที่ฉันเซ็นไปเมื่อครู่... มันหมายความว่ายังไงคะ?” คาร์ลอสไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนร่างกายเธอแนบชิดกับอกแกร่ง กลิ่นอายความอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเรนิสาหายใจติดขัด เขาโน้มใบหน้าลงมาข้างหูเธอ เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับดังก้องในความรู้สึกของเธอ “ไม่ต้องฟังสิ่งที่ขยะสังคมพูดหรอกเรนิสา... แค่บอกฉันว่า เมื่อคืนที่ฉันมอบความสุขให้เธอ เธอเชื่อใจฉันไหม?” เรนิสาตัวชาไปทั้งร่าง คำถามนั้นไม่ใช่คำถามทั่วไป แต่มันคือการกดดันให้เธอเลือกข้างในวินาทีที่ความลับของสัญญาฉบับนั้นกำลังจะถูกเปิดโปง ทว่าในจังหวะที่หัวใจเธอกำลังสับสน เมธาก็หัวเราะร่าพร้อมกับโยนซองเอกสารอีกฉบับลงบนโต๊ะ “ถ้ายังเลือกไม่ถูก ลองอ่านเงื่อนไขพิเศษในหน้าสุดท้ายของสัญญาที่คุณเพิ่งเซ็นไปดูสิ เรนิสา... บางที ‘ความรัก’ ที่คุณกำลังหลงใหล อาจจะเป็นแค่กับดักที่ออกแบบมาเพื่อขายคุณให้กับคนทั้งโลก!” ชฎาพรายไวน์แดงขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเล่ห์ร้ายครั้งนี้ไปกับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ