กลิ่นน้ำหอมในงานกาล่า

“ถ้าคุณคิดจะใช้ความสวยเพียงอย่างเดียวเพื่อไต่เต้าขึ้นไปในงานนี้ ผมเกรงว่าคุณจะเสียเวลาเปล่า เรนิสา... กลิ่นน้ำหอมของคุณมันหวานจนน่าเวียนหัว” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไว้ด้วยกระแสเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลังของฉัน ในขณะที่ฉันกำลังจัดตำแหน่งสร้อยคอเพชรน้ำงามหน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องรับรองส่วนตัวของโรงแรมหรูใจกลางมหานคร แรงสั่นสะเทือนจางๆ จากน้ำเสียงนั้นทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบ แต่มันไม่ใช่ความกลัว หากแต่เป็นความท้าทายที่จุดไฟในดวงตาให้ลุกโชนขึ้นมา ฉันหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง แสงไฟในห้องถูกหรี่ลงจนดูสลัวคล้ายบรรยากาศในบาร์แจ๊สยามดึก แต่เงานั้นกลับดูชัดเจนและทรงพลังเกินกว่าจะเป็นแขกทั่วไปในงานเปิดตัวคอลเลกชัน ‘Midnight Bloom’ ของฉัน “การที่ผู้ชายคนหนึ่งทักเรื่องน้ำหอมผู้หญิงในงานกาล่าแบบนี้ ไม่ได้แปลว่าเขามีรสนิยมดีหรอกนะคะ แต่มันแปลว่าเขาใส่ใจในสิ่งที่ตนเองไม่ได้ถูกเชิญให้มาดม... หรือว่าคุณได้รับบัตรเชิญที่พิมพ์ผิดมาคะ?” ฉันเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ รอยยิ้มมุมปากเผยออกเพียงเล็กน้อยพอให้ดูเป็นผู้หญิงที่หยิ่งผยองในศักดิ์ศรี ดวงตาคู่คมของชายหนุ่มตรงหน้ากวาดมองฉันตั้งแต่เรือนผมที่เกล้าขึ้นอย่างประณีต จนถึงชุดเดรสผ้าไหมซาตินสีแดงเพลิงที่เว้าหลังลึกจนแทบจะเห็นรอยสักรูปผีเสื้อจางๆ ตรงเอวคอด เขาคือ ‘คาร์ลอส วินเซนโซ่’ ฉันจำเขาได้แม่นจากนิตยสารธุรกิจเล่มล่าสุดที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาคือนักล่าในคราบนักธุรกิจผู้มั่งคั่ง เจ้าของอาณาจักรกาสิโนที่สว่างไสวที่สุดในมาเก๊าและคลับที่ลับตาผู้คนที่สุดในยุโรป คาร์ลอสเดินเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นจางๆ ของยาสูบราคาแพงผสมกับกลิ่นหนังแท้จากสูทสั่งตัดพิเศษ มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลแต่แฝงไว้ด้วยอันตรายราวกับมีดโกนที่เคลือบด้วยกำมะหยี่ เขาทิ้งระยะห่างไว้เพียงพอที่จะให้เราหายใจรดกัน แต่ก็ใกล้พอที่จะทำให้ฉันรู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ดูดกลืนออกซิเจนในห้องนี้ไปจนหมด “น้ำหอมขวดนั้นราคาแพง... แต่ตัวตนของคุณที่พยายามซ่อนอยู่ใต้ชุดแบรนด์เนมเหล่านั้น ดูเหมือนจะราคาถูกกว่ามากในสายตาของผม” เขาหยุดยืนตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดทักซิโด้สีเข้มดูเหมือนจะปิดกั้นทางออกเดียวของห้องนี้ “โดยเฉพาะเมื่อคนสวมใส่มันคือ ‘เรนิสา’ อดีตดาวรุ่งที่กำลังจะล้มละลายเพราะเมธาหันไปจับมือกับคู่แข่งของคุณ” ฉันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย การถูกจี้จุดอ่อนในวินาทีที่กำลังจะก้าวออกไปประกาศศักดาหน้าสื่อมวลชนไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน “เมธาเป็นแค่อดีตที่ฉันลืมไปแล้ว และคุณ... คุณคือคนที่เสียเวลาเข้ามาเตือนฉันเรื่องความล้มเหลวเพียงเพราะต้องการจะโชว์อำนาจงั้นหรือคะ?” ฉันเชิดหน้าขึ้น สบสายตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงเหวของเขาโดยไม่หลบ “ถ้าคุณไม่ได้มาเพื่อซื้อคอลเลกชันนี้ ก็กรุณาถอยออกไปค่ะ งานกาล่ากำลังจะเริ่ม และฉันมีธุรกิจที่สำคัญกว่าการมายืนเถียงกับผู้ชายที่ดูเหมือนจะหิวโหยความสนใจอยู่ตลอดเวลา” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่คมนั้นจะหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายเสือที่พบเหยื่อตัวเล็กแต่มีเขี้ยวเล็บที่พร้อมจะฝังลงบนนิ้วมือของมัน คาร์ลอสเอื้อมมือขึ้นมาสัมผัสเส้นผมของฉันที่ข้างหู นิ้วมือหยาบกร้านแต่ร้อนผ่าวไล้ผ่านผิวแก้มไปถึงสันกรามอย่างแผ่วเบาจนฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว “ผมไม่ชอบซื้อของที่หาได้ง่ายๆ ตามรันเวย์” เสียงของเขากระซิบอยู่ข้างใบหู จนลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนต้นคอ “แต่ถ้ามันเป็น ‘ของที่ถูกซ่อน’ อยู่ในกรงขัง... ผมยินดีจะจ่ายแพงกว่าที่ใครจะคาดถึง” เขาถอยออกไปเว้นระยะทันทีราวกับไม่เคยเกิดขึ้น พร้อมกับเสียงก้าวเดินที่หนักแน่นออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด ฉันยืนหอบหายใจเบาๆ ความสั่นเทาในกายยังคงเหลืออยู่ ทว่า... ก่อนที่คาร์ลอสจะเดินพ้นประตูบานใหญ่ไป เขาก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาส่งยิ้มที่ทำให้ฉันต้องแทบหยุดหายใจ “เตรียมตัวไว้ให้ดีนะเรนิสา... คืนนี้ยังมีอีกหลายสิ่งที่ ‘เมธา’ เตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้คุณที่หน้างาน และถ้าโชคไม่เข้าข้างคุณ... คุณอาจจะต้องมาขอความช่วยเหลือจากผมในห้องเดิมนี้อีกครั้ง” ทันทีที่เขาลับสายตา ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแจ้งเตือนที่เพิ่งเด้งขึ้นมาใหม่ เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ส่งภาพถ่ายใบหนึ่งเข้ามา... มันคือรูปของฉันกับเมธาในคืนที่เขากำลังเซ็นเอกสารโอนหุ้นบริษัทของฉันไปเป็นของเขาโดยที่ฉันไม่รู้ตัว! หัวใจของฉันตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นข้อความต่อท้ายใต้รูปว่า *‘คืนนี้... หน้ากากของคุณจะถูกกระชากออกต่อหน้าแขกทั้งงาน เตรียมตัวตกนรกได้เลย’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกคนที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายอันตรายนี้ไปกับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ