ภายใต้หน้ากากเซเลบ

“ถ้าคุณยังคิดจะใช้ความสัมพันธ์เก่าๆ มาเป็นแต้มต่อในการต่อรองธุรกิจบนโต๊ะอาหารค่ำคืนนี้ ฉันแนะนำให้คุณไปเช็กสมองที่โรงพยาบาลดีกว่าค่ะ เมธา” เรนิสาวางแก้วคริสตัลทรงสูงลงบนเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบกันของแก้วดังกังวานแผ่วเบาแต่บาดลึกไปถึงประสาทสัมผัสของชายหนุ่มตรงหน้า เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตคนรักในชุดเดรสผ้าไหมซาตินสีแชมเปญที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างถือดี แววตาของเธอห่างเหินราวกับไม่เคยมีเรื่องราวความรักใดๆ เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสอง เมธาแค่นยิ้ม มือที่ถือแก้ววิสกี้สั่นเล็กน้อยก่อนจะบังคับให้มันนิ่งสนิท “เสน่ห์ของคุณมันแรงขึ้นตามความทะเยอทะยานเลยนะเรนิสา แต่น่าเสียดายที่คาร์ลอสไม่ชอบของเล่นที่มือสอง... โดยเฉพาะถ้าของเล่นชิ้นนั้นกำลังจะถูกแฉว่ามีประวัติเบื้องหลังไม่สะอาด” “เก็บคำขู่ไว้ใช้กับพวกเด็กเสิร์ฟเถอะค่ะ” เรนิสาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ เธอขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นไม้จันทน์ของเธออบอวลอยู่รอบตัวเขา “คาร์ลอสเป็นนักล่า ส่วนฉันคือสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในเกมของเขา และคนแพ้อย่างคุณ... ก็ควรจะกลับไปดูตัวเองได้แล้วว่าธุรกิจที่กำลังจะล้มละลายของคุณ จะเหลืออะไรไว้ให้ประมูลขายบ้าง” บรรยากาศภายในคลับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟยามค่ำคืนเต็มไปด้วยความกดดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ แขกในงานล้วนสวมหน้ากากเข้าหากันตามเทศกาลแฟชั่นวีคที่กำลังจัดขึ้น แต่สำหรับเรนิสา หน้ากากที่แท้จริงคือความเย็นชาที่เธอสวมใส่ไว้เพื่อปกป้องหัวใจที่เคยแตกสลาย เธอเดินเลี่ยงออกมาจากมุมนั้น มุ่งหน้าสู่ห้องรับรองวีไอพีชั้นบน หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดในค่ำคืนนี้ยืนหันหลังให้หน้าต่างกระจกบานยักษ์ที่เผยให้เห็นแสงไฟระยิบระยับของมหานคร คาร์ลอส วินเซนโซ่ หมุนตัวกลับมา นัยน์ตาสีเทาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ “คุณดูเหนื่อยนะ เรนิสา... หรือว่าการแสดงละครฉากเมื่อครู่มันทำให้คุณหมดแรง?” เรนิสาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มพราวเสน่ห์ “ไม่ได้เหนื่อยหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าอากาศข้างล่างมันน่าอึดอัดไปหน่อย” เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ฝีเท้าที่หนักแน่นมั่นคงสร้างแรงกดดันจนเธอต้องถอยหลังไปพิงกับผนังห้องที่บุด้วยกำมะหยี่สีเลือดนก มือหนาของคาร์ลอสยันผนังข้างหัวเธอไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความดุดัน “เมธาบอกอะไรคุณบ้าง? เรื่องรูปถ่ายในสตูดิโอนั่น... หรือเรื่องบัญชีที่คุณแอบโยกย้าย?” ลมหายใจของเรนิสาสะดุดกึก เธอช้อนสายตามองเขา “คุณเชื่อเขาเหรอคะ?” “ผมไม่เคยเชื่อใคร” คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ผมแค่ดูว่าใครจะกล้าทำอะไรบ้าง... และตอนนี้ ผมกำลังดูว่าคุณจะสารภาพกับผมอย่างไร ก่อนที่ผมจะตัดสินใจว่าควรจะลงโทษคุณด้วยวิธีไหน” ริมฝีปากของเขาประทับลงมาอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่การจูบที่นุ่มนวล แต่เป็นการรุกรานที่เรียกร้องคำตอบ ท่ามกลางความหรูหราที่รายล้อม เรนิสารู้สึกได้ถึงความระแวงที่กัดกินใจ เธอไม่แน่ใจว่าจูบนี้คือความหลงใหล หรือคือการหลอกล่อเพื่อล้วงความลับจากเธอ แต่ในชั่วขณะที่ความซ่านสยิวเข้าครอบงำ สัญชาตญาณเธอกลับเตือนว่า... สิ่งที่เธอกลัวที่สุดกำลังจะเกิดขึ้น เมื่อคาร์ลอสถอนริมฝีปากออก เขาไม่ได้แสดงท่าทีหลงใหลอย่างที่ควรจะเป็น กลับมีเพียงรอยยิ้มเหยียดหยามที่แฝงความนัย เขากดปุ่มเปิดหน้าจอโฮโลแกรมที่ผนัง ข้อมูลส่วนตัวของเธอทั้งหมด—รวมถึงไฟล์ลับที่เธอคิดว่าทำลายทิ้งไปนานแล้ว—ปรากฏขึ้นเด่นหรา “คุณไม่ได้ทำเพื่อความอยู่รอด เรนิสา” คาร์ลอสกระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นจนน่าขนลุก “คุณทำเพื่อทรยศผม... ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในชีวิตผมแล้วใช่ไหม?” ประตูห้องวีไอพีถูกเปิดออกอย่างแรง โดยคนที่เรนิสาคาดไม่ถึงว่าจะมีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคาร์ลอสได้... เมธายืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับเอกสารในมือ และรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่ฉีกกว้างกว่าเดิม “เกมจบแล้วครับคุณดีไซเนอร์” เมธาเอ่ยพลางเหลือบมองคาร์ลอสที่ถอยห่างจากเรนิสาไปยืนมองเธอราวกับมองนักโทษ “คาร์ลอสไม่ได้ต้องการตัวคุณเพื่อความรักหรอก... เขาต้องการตัวคุณเพื่อเป็นเครื่องสังเวยความผิดทั้งหมดที่เขาเองก็กำลังถูกสอบสวนอยู่ต่างหาก” หัวใจของเรนิสาหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม เมื่อรู้ว่าเธอไม่ใช่แค่เหยื่อที่ถูกหลอก แต่เธอคือ 'แพะรับบาป' ที่ถูกวางแผนไว้ตั้งแต่ต้น... ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นจากนอกหน้าต่างกระจกนิรภัย แสงไฟในคลับดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง และความรู้สึกเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนก็จ่อเข้าที่ขมับของเธอจากด้านหลังในความมืดนั้นเอง ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเล่ห์ร้ายครั้งนี้ไปกับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ