มิติคลังอาหารที่ติดตัวมา

“อย่าพยายามทำเป็นคนซื่อ ทั้งที่ในหัวของพวกคุณมันเต็มไปด้วยเศษขยะที่อยากจะกอบโกย!” เสียงตวาดกร้าวของหลินฟางดังก้องขึ้นภายในห้องครัวที่ทรุดโทรม กลิ่นอับชื้นของบ้านดินไม่สามารถกลบแววตาที่คมกริบราวกับใบมีดเชฟของเธอได้ เธอจ้องมอง ‘ป้าสะใภ้ใหญ่’ ที่กำลังพยายามคว้าตะกร้าไข่ไก่ใบสุดท้ายไปด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “หลินฟาง! นี่เจ้ากล้าขึ้นเสียงกับญาติผู้ใหญ่รึ? จางเหว่ยมันไม่อยู่บ้านหน่อยเดียว เจ้าก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้วหรือไง!” หญิงวัยกลางคนแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน มือหยาบกร้านยังคงยึดตะกร้าไว้แน่น “ถ้าป้าสะใภ้ยังไม่ปล่อยมือ อย่าหาว่าผม... เอ้ย! อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ” หลินฟางขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอไม่ได้ลงมือทำร้าย แต่สายตาที่กวาดมองไปที่ข้อมือของอีกฝ่ายนั้นแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้ป้าสะใภ้ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้าอยากได้นัก ก็เอาไป แต่ระวังเถอะ ของที่ได้มาด้วยการขโมยไปจากครอบครัวคนอื่น กินเข้าไปแล้วระวังจะติดคอตายเสียก่อน” เมื่อป้าสะใภ้สะบัดหน้าเดินออกไปพร้อมเสียงด่าทอสาปแช่ง หลินฟางจึงทรุดตัวลงนั่ง พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ มือที่สั่นเทาไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่มันคือความตื่นเต้นที่ปะทุขึ้นในอก เมื่อเธอกำหมัดแน่น แสงสีฟ้าจางๆ ก็ปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือ ก่อนจะกลายเป็นหน้าต่างโฮโลแกรมลอยตัวอยู่เบื้องหน้า ‘มิติคลังอาหาร’... มันไม่ได้เป็นเพียงแค่พื้นที่เก็บของอย่างที่เธอเข้าใจในตอนแรก ทันทีที่เธอเพ่งสมาธิไปที่กำแพงด้านหนึ่งของมิติ ภาพที่ปรากฏคือไร่พริกขี้หนูที่ผลดกแดงก่ำ และแปลงผักสลัดที่ดูสดกรอบราวกับเพิ่งเด็ดมาจากฟาร์มในอนาคต กลิ่นดินหอมกรุ่นและไอเย็นที่ปะทะหน้าทำให้นัยน์ตาของเธอเป็นประกาย นี่คือพลังที่ติดตัวเธอมาหลังจากทะลุมิติมาสู่ยุค 80 อันแร้นแค้นแห่งนี้ หลินฟางลองเอื้อมมือไปสัมผัสต้นมะเขือเทศพันธุ์เนื้อในมิติ พริบตาที่ปลายนิ้วแตะลงไป ผลผลิตที่ดูอวบอิ่มราวกับใช้วิทยาการล้ำสมัยในการเพาะปลูกก็สั่นไหวเบาๆ ก่อนจะดีดตัวออกมาอยู่ในตะกร้าว่างๆ ที่เธอเตรียมไว้ *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณจากระบบดังขึ้นในหัว “ตรวจพบวัตถุดิบระดับเกรดพรีเมียม: มะเขือเทศพันธุ์คัดพิเศษ 5 ลูก... หากนำไปปรุงอาหาร พลังงานที่ได้รับจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าของคนปกติ” หลินฟางหัวเราะในลำคอ นี่ไม่ใช่แค่การเอาตัวรอด แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างอาณาจักรอาหารที่ใครก็เลียนแบบไม่ได้ เธอเริ่มทดลองหยิบจับเครื่องปรุงที่เธอเคยสะสมไว้ในคลัง ทั้งซอสหอยนางรมสูตรเข้มข้น พริกไทยป่นหอมฉุน และน้ำมันงาเกรดส่งออก ทุกอย่างในนี้เหมือนถูกแช่แข็งในกาลเวลาที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู หลินฟางรีบเก็บหน้าต่างมิติเข้าสู่ความว่างเปล่า ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนฝุ่นควันก็ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าเข้มดุดันของเขาดูอ่อนโยนลงทันทีที่เห็นภรรยานั่งอยู่ในครัว “ฟางเอ๋อร์... พี่กลับมาแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของเขามีร่องรอยของความเหนื่อยล้า “ได้ยินเสียงคนทะเลาะกันที่หน้าบ้าน... พวกเขามาหาเรื่องเจ้าอีกแล้วใช่ไหม?” หลินฟางมองชายหนุ่มที่พร้อมจะปกป้องเธอด้วยชีวิตเสมอ เธอรู้ดีว่าจางเหว่ยทำงานหนักเพียงใดเพื่อจุนเจือครอบครัวนี้ ในฐานะเชฟมือทอง เธอจะไม่ยอมให้สามีต้องทนกินข้าวต้มเจือจางกับผักเหี่ยวๆ อีกต่อไป “จางเหว่ย คุณมาก็ดีแล้ว วันนี้เรามาทำอะไรอร่อยๆ กินกันเถอะ” เธอเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นกายของชายหนุ่มมีความหอมของเหงื่อและกลิ่นอายความแกร่งที่ทำเอาใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เขามองภรรยาด้วยความแปลกใจ “เรามีวัตถุดิบเหลือไม่มากแล้วนะฟาง... ไว้รอพี่ไปเบิกเงินงวดหน้า...” “ไม่ต้องรอแล้ว” หลินฟางยิ้มกว้าง เธอเดินไปหยิบมะเขือเทศสีแดงสดจากในมิติที่ซ่อนไว้ออกมาวางบนโต๊ะไม้เก่าๆ สีสันของมันสดจัดจนดูผิดเพี้ยนไปจากสภาพความเป็นจริงที่แร้นแค้นรอบข้าง “วันนี้ฉันจะทำ ‘ผัดมะเขือเทศใส่ไข่’ สูตรลับที่จะทำให้คุณลืมรสชาติอาหารที่คุณเคยรู้จักไปเลย” ในขณะที่หลินฟางเริ่มลงมือหั่นวัตถุดิบด้วยทักษะอันคล่องแคล่ว กลิ่นหอมฟุ้งของมะเขือเทศสดที่ถูกผัดกับไข่ไก่เกรดคุณภาพจากมิติก็เริ่มโชยออกจากครัว มันไม่ใช่กลิ่นธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมหวลที่เข้มข้นจนทะลุผ่านผนังบ้านดินออกไปสู่ถนนด้านนอก จางเหว่ยยืนมองภรรยาด้วยความหลงใหล แต่ในจังหวะนั้นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่หน้าบ้าน เสียงฝีเท้าของคนหลายคนหยุดลงพร้อมกันที่หน้าประตูบ้าน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นกว่าปกติ ดูเหมือนว่ากลิ่นหอมของอาหารที่เธอเพิ่งสร้างขึ้น จะดึงดูด ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ ที่หิวโหยเกินกว่าจะเก็บซ่อนความโลภไว้ได้อีกต่อไป จางเหว่ยขมวดคิ้วแน่น มือหนาเอื้อมไปจับประตูเตรียมจะผลักออก ทว่าก่อนที่มือของเขาจะแตะถึงลูกบิด ประตูก็ถูกถีบจนเผยอออกอย่างแรง พร้อมกับใบหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านที่มองเข้ามาด้วยแววตาวาวโรจน์ “จางเหว่ย! หลินฟาง! พวกเจ้าแอบทำอะไรกินกัน? กลิ่นมันหอมไปถึงบ้านข้า... ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าขอสั่งให้เจ้าส่งของสิ่งนั้นออกมาตรวจสอบเดี๋ยวนี้!” หลินฟางหยุดมือที่กำลังตอกไข่ ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอเหลือบมองมะเขือเทศในมือ ก่อนจะแค่นยิ้มให้สามีที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู “เตรียมตัวให้พร้อมนะครับที่รัก... ค่ำคืนนี้ดูท่าจะมีคนอยากลองดีกับอาหารจานนี้มากกว่าที่ผมคิดเสียอีก” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ลมทะเลพัดรัก" นะครับ