วิญญาณใหม่ในร่างสะใภ้ที่ถูกรังแก

“ถ้าคิดจะขี้เกียจอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อ ก็ไสหัวไปหาอะไรกินที่กองขยะเถอะ นังลูกสะใภ้ตัวดี! งานบ้านแค่นี้ยังทำไม่เสร็จ คิดจะรอให้ใครมาปรนนิบัติ หรือจะรอให้เหว่ยกลับมาแล้วฟ้องให้เขาเอาใจเจ้าอีก?” เสียงตวาดแหลมสูงของแม่สามีดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของหลินฟาง ร่างกายที่รู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกหินทับค่อยๆ ขยับเขยื้อน ความปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังและฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักเกินวัย หลินฟางขมวดคิ้วแน่น กลิ่นอับชื้นของบ้านดินและกลิ่นเหม็นไหม้จากฟืนในเตาหลอมรวมกันจนเธอแทบจะอาเจียน เธอเป็นเชฟระดับมิชลินสตาร์... เธอควรจะอยู่ในครัวสเตนเลสที่เงาวับ ไม่ใช่ในสภาพที่ราวกับตกถังขยะแบบนี้ หลินฟางลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องครัวทันสมัยที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นเพดานไม้ผุพังที่มีคราบเขม่าจับดำเป็นปื้น แม่สามีผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวถือไม้ฟืนชี้หน้าเธออยู่เพียงคืบ แววตาของหญิงชราเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด “ตื่นแล้วก็รีบไปล้างหม้อ! ถ้าน้ำล้างหม้อไม่ใสสะอาดเหมือนกระจก วันนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้แตะข้าวสักเม็ด!” หญิงชราโยนเศษผ้าขี้ริ้วใส่หน้าเธอ ก่อนจะสะบัดก้นเดินออกไปจากห้องครัว ทิ้งให้หลินฟางนั่งนิ่งอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบ หลินฟางยกมือขึ้นกุมขมับ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอเริ่มหลั่งไหลเข้ามาเหมือนสายน้ำที่เขื่อนแตก... ยุค 80 ในหมู่บ้านห่างไกล ร่างนี้ชื่อหลินฟางเช่นกัน เป็นเพียงหญิงสาวผู้อ่อนแอที่ถูกกดขี่โดยแม่สามีจอมบงการมาตลอดสามปีนับตั้งแต่แต่งงานกับ จางเหว่ย นายทหารหนุ่มผู้ซื่อสัตย์แต่ถูกส่งไปประจำการในที่ไกลแสนไกล “ให้ตายเถอะ... ชีวิตใหม่ที่ข้ามมิติมาทั้งที ดันมาติดอยู่ในคุกมืดของตระกูลจางนี่นะ?” หลินฟางพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแหบแห้งจนน่าใจหาย เธอมองไปยังมือของตัวเองที่แดงก่ำจากการขัดหม้อด้วยขี้เถ้า หัวใจที่เคยเยือกเย็นของเชฟสาวเริ่มเต้นรัวด้วยความเดือดดาล เธอไม่ใช่หลินฟางคนเดิมที่ยอมให้ใครมาโขกสับได้ตามใจชอบ ความโกรธที่พุ่งขึ้นมาไม่ใช่ความก้าวร้าวไร้เหตุผล แต่เป็นความมุ่งมั่นที่จะเอาคืนด้วยกลยุทธ์ที่เฉียบขาด *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณเบาๆ ดังขึ้นในหัว พร้อมกับมิติคลังวัตถุดิบและอุปกรณ์ทำอาหารระดับโลกที่เธอคุ้นเคยปรากฏขึ้นในความนึกคิด หลินฟางลองเพ่งจิตไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า ทันใดนั้น กล่องเหล็กเก็บความเย็นขนาดกะทัดรัดและมีดทำครัวสแตนเลสชั้นดีที่เธอกล่าวคำอำลาไปเมื่อชาติภพก่อน ก็ปรากฏขึ้นชั่วพริบตาในมือ “ได้... ถ้าอยากให้ฉันทำอาหารนัก ก็จะได้กินอาหารที่ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต” เธอแสยะยิ้มที่มุมปาก หลินฟางลุกขึ้นยืนด้วยความมั่นคง เธอเดินตรงไปยังเตาถ่านที่ยังมีไฟมอดเหลืออยู่ แม่สามีทิ้งกองผักบุ้งเหี่ยวๆ ไว้กองหนึ่งพร้อมกับเศษแป้งข้าวโพดที่ขึ้นราเล็กน้อย สำหรับคนอื่นนี่คืออาหารมื้อตาย แต่สำหรับเชฟอย่างเธอ นี่คือวัตถุดิบที่รอการรังสรรค์ เธอไม่ได้เริ่มทำตามคำสั่งล้างหม้อ แต่เธอกลับเปิดมิติหยิบเอา “เนยสด” และ “พริกแห้งชั้นเลิศ” ออกมา เสียงฉ่าของกระทะเหล็กเก่าๆ ดังขึ้นเมื่อเธอเริ่มรวนพริกกับเครื่องเทศที่หอมฟุ้งจนกลิ่นทะลุออกไปถึงหน้าบ้าน กลิ่นที่ควรจะเป็นแค่ผักผัดธรรมดา กลับหอมหวนจนคนข้างนอกเริ่มหยุดฝีเท้า ผ่านไปครู่ใหญ่ แม่สามีที่กำลังนั่งด่าเพื่อนบ้านอยู่หน้าบ้านถึงกับชะงัก กลิ่นหอมอันซับซ้อนและเร้าใจของอาหารจานหนึ่งลอยมาเตะจมูก หญิงชราหันขวับกลับมาทางครัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “นังนั่นมันทำอะไร! กลิ่นหอมขนาดนี้มันแอบเอาของดีที่ไหนมาทำ!” หญิงชราลุกพรวดเดินดุ่มๆ เข้ามาในครัวพร้อมไม้ฟืนในมือ หวังจะจับผิดและทำลายอาหารนั้นทิ้ง แต่สิ่งที่นางเห็นคือหลินฟางที่กำลังยืนหลังตรงถือจานเซรามิกที่ดูแปลกตากว่าของในบ้านอย่างสิ้นเชิง กลิ่นหอมของผัดผักบุ้งเนยพริกแห้งที่เธอเพิ่งรังสรรค์ขึ้นใหม่ชวนให้น้ำลายสอจนคนเฝ้าบ้านยังแทบยืนไม่ติด “นี่คืออาหารมื้อสุดท้ายที่จะได้กินในฐานะคนในบ้านนี้” หลินฟางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ สายตาของเธอจ้องมองแม่สามีด้วยความกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายถอยกรูดไปหนึ่งก้าว “แก... แกทำอะไรลงไป! ไหนล่ะงานที่ฉันสั่ง!” แม่สามีแผดเสียงสั่นๆ หลินฟางไม่ได้สนใจคำด่าทอ เธอวางจานลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ แล้วจ้องเข้าไปในดวงตาของหญิงชรา “เหว่ยกำลังจะกลับมา... และถ้าเขาเห็นสภาพเมียรักที่ถูกแม่ตัวเองทารุณจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก คุณคิดว่าลูกชายคนเดียวที่รักเมียสุดหัวใจคนนี้ จะยังยอมส่งเงินเดือนให้คุณเก็บไว้ใช้อย่างสุขสบายอีกหรือไม่?” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน เสียงเคาะประตูดังปัง! ปัง! ปัง! จนฝุ่นร่วงกราวลงมาจากเพดาน “เปิดประตู! ผมกลับมาแล้ว!” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยของ จางเหว่ย ดังทะลุเข้ามา! หลินฟางยิ้มกว้าง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ใจดี มันคือรอยยิ้มของผู้ชนะที่รอคอยเหยื่อติดกับดักในตอนจบของเกมนี้ เธอขยับเข้าไปใกล้แม่สามีที่ใบหน้าเริ่มซีดเผือดด้วยความกลัว แล้วกระซิบเบาๆ “เลือกเอานะครับ... จะยอมให้เขาเห็นว่าคุณดูแลลูกสะใภ้อย่างไร หรือจะช่วยผมเสแสร้งแสดงละครบทใหม่ที่ผมเพิ่งเขียนขึ้นวันนี้?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในก้าวแรกของเรื่องราวแสนเข้มข้นนี้นะครับ ลมทะเลพัดรัก