ฟื้นคืนเศษซากวิญญาณ

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบอสูรคือสิ่งแรกที่ปลุกเร้าโสตสัมผัสของหลี่มู่เฉิน ไม่ใช่เสียงนกขับขาน ไม่ใช่แสงอาทิตย์ยามเช้า แต่เป็นสัมผัสเย็นเยียบของคมมีดที่กรีดผ่านผิวหนังบริเวณต้นคอ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังกรีดแผดอยู่ข้างหู "ขยะก็คือขยะวันยังค่ำหลี่มู่เฉิน... ถึงเจ้าจะพยายามตะเกียกตะกายหนีไปไกลถึงหุบเขาอสูรเพียงใด สุดท้ายโชคชะตาก็พาเจ้ามาจบชีวิตลงในที่ที่ไร้คนเหลียวแลเช่นนี้" เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยไอสังหาร หลี่มู่เฉินลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาของเขามิได้ฉายแววหวาดกลัวดั่งเช่นเด็กหนุ่มผู้อ่อนแอที่ควรจะเป็น ทว่ามันกลับลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรบรรพกาลที่ผ่านกาลเวลามานับหมื่นปี ในฐานะเซียนผู้เคยสยบฟ้าดิน บัดนี้เขากลับต้องมาอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มตระกูลหลี่ที่กำลังสิ้นลมหายใจจากบาดแผลฉกรรจ์ เขาเพิกเฉยต่อความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้าใส่ร่างกายราวกระแสธารน้ำป่า หลี่มู่เฉินขยับนิ้วอย่างแช่มช้า ท่ามกลางความงุนงงของศิษย์ตระกูลหลี่ที่ยืนถือดาบอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิตของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเหยียด "ยังไม่ตาย? ดี... ข้าจะได้ค่อยๆ เชือดเจ้าให้เหมือนหมูเหมือนหมา" มัจจุราชในคราบมนุษย์ก้าวเข้ามาใกล้ พลางตวัดดาบในมือวาดเป็นวงโค้งหวังจะบั่นคอของเขาให้ขาดสะบั้น ในชั่วพริบตานั้น จิตวิญญาณของหลี่มู่เฉินที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้งของร่างนี้ก็ตื่นขึ้น เขาไม่เลือกที่จะหลบ แต่เขาเลือกที่จะ 'รับ' 'ปราณกระบี่สวรรค์... แม้กายหยาบนี้จะเสื่อมโทรม แต่เจตนารมณ์แห่งเซียนของข้านั้นไร้ขีดจำกัด' เปรี้ยง! เสียงสายฟ้าฟาดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหุบเขาอสูร ทั้งที่ท้องฟ้าเบื้องบนมิได้มีเมฆหมอง บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกของหลี่มู่เฉินเริ่มมีไอพลังสีทองพวยพุ่งออกมา มันไม่ใช่ปราณยุทธ์ธรรมดา แต่มันคือเปลวเพลิงแห่งการเกิดใหม่ที่แผดเผาเศษซากวิญญาณเดิมจนมอดไหม้ เหลือเพียงจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งของผู้ที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวัฏสงสาร ชายผู้ถือดาบเบิกตากว้าง ความมั่นใจในฐานะผู้ฝึกตนขั้นรวมปราณหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับแววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเด็กหนุ่มตรงหน้า "เจ้า... เจ้ามันตัวอะไรกันแน่!" หลี่มู่เฉินไม่ตอบ เขายกมือขึ้นเพียงนิ้วเดียว ท่ามกลางไอสังหารที่หนาแน่นดุจกำแพงเหล็ก เขาดึงเอาพลังงานธาตุในอากาศรอบตัวมาหลอมรวมกันด้วยวิชา 'ผนึกสุญญากาศ' อันเป็นวิชาที่สาบสูญไปนานนับกัป "คนที่จะตาย... ไม่ใช่ข้า แต่เป็นเจ้าที่บังอาจมาแตะต้องร่างที่ข้าต้องอาศัย" เพียงสิ้นเสียงนั้น นิ้วชี้ที่อาบด้วยแสงสีทองก็พุ่งเข้าใส่จุดชีพจรของชายตรงหน้า ความเร็วของมันเหนือกว่าที่ดวงตาของมนุษย์ทั่วไปจะมองเห็นได้ทัน เพียงสัมผัสเบาๆ ราวกับลมพัดผ่าน ร่างกายของศิษย์ตระกูลหลี่ก็ชะงักค้าง ก่อนที่เส้นลมปราณทั่วร่างจะค่อยๆ แตกสลายลงเหมือนแก้วที่ถูกทุบจนแหลกละเอียด เขาล้มลงพื้นอย่างหมดท่าไร้ทางต่อสู้ ร่างกายเริ่มแห้งเหี่ยวลงราวกับถูกสูบวิญญาณ หลี่มู่เฉินลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้จะโซเซเล็กน้อยจากการปรับตัวเข้ากับร่างใหม่ แต่ความสง่างามและความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมานั้น กลับดูราวกับราชาที่กลับมาทวงคืนบัลลังก์ เขาปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น สายตามองไปเบื้องหน้าลึกเข้าไปในหุบเขาอสูร ที่ซึ่งไอปีศาจกำลังปั่นป่วนราวกับยินดีต้อนรับเจ้าของคนใหม่ 'หลี่มู่เฉินผู้นี้ถูกทรยศโดยสหายสนิท... ในชีวิตที่สองนี้ ข้าจะเปลี่ยนกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง' แต่ขณะที่เขาเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากที่แห่งนี้ ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมในระดับเซียนของเขากลับรับรู้ได้ถึงบางอย่าง... ลมหายใจที่เงียบเชียบและเย็นเยียบจนน่าขนลุก มันแฝงตัวอยู่บนกิ่งไม้สูงเหนือหัวเขาขึ้นไป เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกบัวหิมะหมื่นปี ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของสตรีผู้ฝึกตนในแดนเหนือที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี "เจ้าจะซ่อนตัวอยู่บนนั้นอีกนานเท่าใด... แม่นางเฟิ่งหลิงเซียน?" เงาสีขาวดุจหิมะร่วงหล่นลงมาเบื้องหน้าเขาอย่างแผ่วเบา ร่างระหงที่เย็นชาดุจน้ำแข็งยืนตระหง่าน นางมองหลี่มู่เฉินด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก ในมือนางถือกระบี่น้ำแข็งที่ยังไม่ได้ชักออกจากฝัก แต่นางกลับเอ่ยคำพูดที่ทำให้ผู้ที่ได้ยินต้องหยุดหายใจ "ข้าตามหาเจ้ามาตลอดสามปี... ไม่ใช่เพื่อมาเห็นเจ้าเป็นศพ แต่เพื่อที่จะมาฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเอง ในฐานะคนสุดท้ายที่จะปิดฉากบัญชีเลือดของสำนักเซียนพินาศ" นัยน์ตาของหลี่มู่เฉินหรี่ลง เขาชักกระบี่หักๆ ที่เก็บได้จากศพข้างกายออกมา แสงสีทองในแววตาพลันลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "ถ้าเช่นนั้น... ก็จงเข้ามาดูว่าเจ้าจะทำได้สำเร็จหรือไม่" ท่ามกลางหุบเขาที่เงียบสงัด คมกระบี่ของทั้งสองปะทะกันเพียงเบาๆ ทว่าแรงกดดันมหาศาลกลับทำให้พื้นดินรอบข้างยุบตัวลงทันที! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "เซียนไร้ตัวตน" ในบทเริ่มต้นนี้ด้วยกันนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ